«Θα φύγω με αξιοπρέπεια»

«Δεν με φοβίζει ο θάνατος, αλλά ο τρόπος που θα πεθάνω. Αισθάνομαι πολύ
τυχερή που ζω στο Όρεγκον, τη μοναδική πολιτεία της Αμερικής που μου δίνει την
ευκαιρία της ευθανασίας. Έχω επιλέξει να δώσω τέλος στη ζωή μου με
αξιοπρέπεια».

«Θέλω μέχρι και την τελευταία στιγμή να ορίζω τον εαυτό μου. Δεν θέλω να ζω με παυσίπονα και με πόνους», λέει η κ. Νόρα Νικολαΐδη και φιλάει τρυφερά το εγγονάκι της

H 62χρονη κ. Νόρα Νικολαΐδη έχει πακετάρει όλα τα έπιπλα και τα προσωπικά της
είδη. Στην πόρτα του σπιτιού της έχει κρεμάσει το πωλητήριο. Μέσα στο
Σαββατοκύριακο ολοκληρώνεται η μετακόμιση. Όλοι της οι λογαριασμοί έχουν
εξοφληθεί – δεν θέλει να αφήσει ανοικτούς λογαριασμούς πίσω της. H νέα της
κατοικία – μέχρι να βάλει τέλος στη ζωή της – θα είναι το σπίτι της κόρης της.

Έχει ήδη επισκεφθεί το φαρμακείο της γειτονιάς της και έχει αγοράσει το
φάρμακο που, όπως η ίδια τονίζει, θα της προσφέρει… ανακούφιση. Πρόκειται
για μια γερή δόση μορφίνης – ή άλλου είδους ηρεμιστικού φαρμάκου – που
επισπεύδει τον θάνατο. «Όταν θα έλθει η ώρα, θα το πιω. Σε κάτι λιγότερο από
ένα λεπτό θα έχω πέσει σε κώμα και σε λίγες ώρες θα έχω πεθάνει», λέει η κ.
Νικολαΐδη, με ψυχραιμία.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης, μία είναι η ερώτηση που ζητά με επιμονή
απάντηση· είναι όμως δύσκολο να την… ξεστομίσει κανείς. «Και πότε θα έλθει η
ώρα;».

«Όταν εγώ αισθανθώ έτοιμη», απαντά κοφτά. «Προς το παρόν, νιώθω ακόμη γεμάτη
ζωή – παρά τους πόνους, που δεν με αφήνουν σε ησυχία. H ζωή είναι όμορφη,
μέχρι το τελευταίο της λεπτό».

Αίγυπτος – Αθήνα – ΗΠΑ. H κ. Νόρα Νικολαΐδη γεννήθηκε στην Αίγυπτο,
στην πόλη Μανσούρα, από Έλληνες γονείς. Φοίτησε σε σχολείο της ομογένειας,
έμαθε να ομιλεί, να διαβάζει και να γράφει Ελληνικά απταίστως. Τα παιδικά της
χρόνια «ήταν ελληνικά», όπως τονίζει.

Όταν έκλεισε τα 13 της χρόνια, μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αθήνα.
Πήρε το απολυτήριο Λυκείου και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στις Καλές Τέχνες
στην – τότε – σχολή Δοξιάδη. Στα 22 της χρόνια, γνώρισε τον σύζυγό της και ενώ
ήταν έγκυος έφυγαν για την Αμερική. «Είχαμε την ευκαιρία να πιάσουμε δουλειά
εκεί και την αρπάξαμε, χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο σύζυγός μου ασχολήθηκε με τις
επιχειρήσεις και τα πήγε πολύ καλά στο Νιου Τζέρσεϊ. Εγώ σπούδασα
Αρχιτεκτονική -αυτό που πάντα ήθελα – και έκανα καριέρα».

«Το πιο σημαντικό απ’ όλα, όμως, είναι ότι κάναμε δύο υπέροχα παιδιά. Πέρασα
με τον σύζυγό μου 25 υπέροχα χρόνια γάμου. Χρόνο με τον χρόνο προοδεύαμε και
όλα πήγαιναν θαυμάσια…».

Το 1992 όμως, άρχισαν οι συμφορές, όταν οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του
μαστού. Επακολούθησαν πολλές εγχειρήσεις και έμεινε για αρκετές εβδομάδες στο
νοσοκομείο, καθώς έπρεπε να ακολουθήσει συγκεκριμένη θεραπεία. Στο μεταξύ,
χώρισε με τον σύζυγό της.

Το 2001 μετακόμισε στην πολιτεία όπου έμενε η κόρη της, στο Όρεγκον. «Μου είπε
ότι είναι έγκυος και ζήτησε τη βοήθειά μου. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ και
πολύ. Πούλησα τα πάντα και κατευθείαν πήγα κοντά της, νοικιάζοντας σπίτι εκεί.
Σύντομα ήλθε στη ζωή ο πρώτος μου εγγονός, τον οποίον ονομάσαμε Αντώνη. Εγώ
τον μεγάλωσα», λέει. Πριν από ενάμιση χρόνο έγινε για δεύτερη φορά γιαγιά,
όταν γεννήθηκε η μικρή Μελίνα.

Έξι μήνες… Νόμιζε πως είχε κέρδισε τη «μάχη» με την ασθένεια. Όταν όμως
παρουσίασε μετάσταση στα οστά και πρόσφατα – τον περασμένο Ιούλιο – στο ήπαρ,
έχασε κάθε της ελπίδα. Οι γιατροί τής έδωσαν μόλις έξι μήνες ζωής. Πριν από
δύο μήνες, άρχισε να νιώθει τις δυνάμεις της να την εγκαταλείπουν. Τότε τέθηκε
το ζήτημα της ευθανασίας.

Άλλωστε, όπως η ίδια τονίζει, σε όλη της τη ζωή ήταν δραστήρια. Για του λόγου
το αληθές, δεν έχει κανείς παρά να ξεφυλλίσει τα άλμπουμ της: δεκάδες είναι οι
προσωπικές της φωτογραφίες από ατελείωτες ώρες πεζοπορίας, από συμμετοχή σε
αγώνες σκι και από καλοκαιρινές διακοπές σε κάμπινγκ, στην ύπαιθρο.

«Δεν αντέχω καν τη σκέψη πως θα αργοπεθαίνω, αβοήθητη, πάνω σε ένα κρεβάτι.
Δεν αρμόζει στην προσωπικότητά μου, στον τρόπο με τον οποίο έχω μάθει να
αντιμετωπίζω τη ζωή», τονίζει η κ. Νικολαΐδη στα «NEA».

Αυτός είναι και ο λόγος που η οικογένειά της δέχθηκε την απόφασή της να
ζητήσει άδεια για ευθανασία, χωρίς μάλιστα να φέρει καμία απολύτως αντίρρηση.
«Συμφωνούν όλοι: τα παιδιά μου, η αδελφή μου και ο γαμπρός μου. Γνωρίζουν πολύ
καλά πως θέλω μέχρι και την τελευταία στιγμή να ορίζω τον εαυτό μου. Δεν θέλω
να ζω με παυσίπονα και με πόνους, ούτε να βλέπω την οικογένειά μου να υποφέρει
για μένα. Γι’ αυτό και κανείς τους δεν αναρωτήθηκε ούτε για μια στιγμή το
γιατί, ούτε αμφισβήτησε την απόφασή μου. Μάλιστα η αδελφή μου επαναλαμβάνει
συνεχώς πως είναι κρίμα που στη Νέα Υόρκη – εκεί όπου ζει – δεν έχει την
ευκαιρία να κάνει και εκείνη το ίδιο – αν χρειαζόταν», συμπληρώνει.

Ο ΝΟΜΟΣ

Έγκριση από 4 γιατρούς και ψυχολόγο

Διήρκεσε περίπου δύο μήνες η αναμονή της κ. Νόρας Νικολαΐδη μέχρι να πάρει την
τελική έγκριση από την πολιτεία του Όρεγκον. Επισκέφτηκε τέσσερις γιατρούς,
όπως ορίζει ο νομοθεσία, οι οποίοι επιβεβαίωσαν πως η ασθένειά της βρίσκεται
σε τελικό στάδιο. Συγκεκριμένα, οι ασθενείς που ζητούν υποβοηθούμενη από τον
γιατρό αυτοκτονία, σύμφωνα με τον νόμο πρέπει να έχουν λιγότερο από 6 μήνες
προσδόκιμο ζωής.

«Σ’ όλη αυτή την προσπάθεια με καθοδήγησαν και με υποστήριξαν ψυχολογικά οι
εθελοντές της μη κυβερνητικής οργάνωσης Θάνατος με Αξιοπρέπεια, που
υποστηρίζουν θερμά το δικαίωμα όλων στην ευθανασία. Εκτός από τις ιατρικές
εξετάσεις, ήταν απαραίτητο να με παρακολουθήσει για κάποιο διάστημα ψυχολόγος
ώστε να σιγουρευτεί πως πραγματικά το θέλω και πως κανείς δεν μου το
επιβάλλει» εξηγεί στα «NEA» η κ. Νικολαΐδη. Μάλιστα, τα μέλη της οικογενείας
της κλήθηκαν από τον ίδιο ψυχολόγο, για να του επιβεβαιώσουν και οι ίδιοι με
τη σειρά τους πως πρόκειται για εκούσια απόφασή της.

Βαρβιτουρικά. Πριν από μερικές εβδομάδες πήρε στα χέρια της τη θανάσιμη
ιατρική συνταγή των 200 ml. βαρβιτουρικών – τόσο χρειάζεται για να επισπεύσει
τον θάνατο της. «Μόνο και μόνο η σκέψη πως έχω την επιλογή να δώσω ανά πάσα
στιγμή τέλος στη ζωή μου, με έχει κάνει να αισθάνομαι πιο ζωντανή από ποτέ.
Μπορώ και πάλι να αναπνέω ελεύθερα και με αισιοδοξία».