Kυβέρνηση ζεμανφού

ΚΑΘΕ Πρωθυπουργός έχει το στυλ του. Ο Κώστας Καραμανλής είναι λίγο
ζεμανφού. Σύμφωνα με το λεξικό Μπαμπινιώτη, «ζεμανφού» είναι «πρόσωπο που
εκφράζει συνειδητή αδιαφορία για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω του».

Ο ορισμός ταιριάζει. Μήνες τώρα η αδιαφορία και η αδράνεια είναι η πολιτική
μέθοδος που ακολουθεί το Μέγαρο Μαξίμου απέναντι σε πάσης φύσεως προβλήματα.

Στα εξωτερικά, παραδείγματος χάριν, ήταν σαφές εδώ και αρκετούς μήνες ότι ο
Ταγίπ Ερντογάν όχι μόνο δεν θα έκανε υποχωρήσεις στα ελληνοτουρκικά ή το
Κυπριακό, αλλά θα σκλήραινε τη γραμμή του. Καμία αντίδραση από πλευράς Αθήνας,
που επέμενε να προγραμματίζει ταξίδι Καραμανλή στην Τουρκία, ενώ οι οιωνοί
ήταν δυσμενείς. Τελικώς, η επίσκεψη παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες.

Στην οικονομία, της απογραφής μύρια έπονται. H δημοσιονομική πολιτική της
κυβέρνησης είναι μια ωρολογιακή βόμβα. Φανταζόταν κανείς ότι το «τικ τακ» θα
λειτουργούσε και ως ξυπνητήρι για το Μαξίμου. Και όμως όχι! Ο Χοακίν Αλμούνια
επέλεξε να έρθει στην Αθήνα για να δώσει πίσω στην κυβέρνηση την τιτλοποίηση.
Ο προϋπολογισμός είναι σε κατάσταση μονίμου προσχεδίου. H δε εφαρμογή του θα
είναι «έργω εν προόδω» που θα παιχτεί το 2006. Παρ’ όλα αυτά, η δημοσιονομική
υπνοβασία της κυβέρνησης συνεχίζεται.

Στα εσωτερικά, το Μαξίμου κράτησε παθητική στάση απέναντι στα σκάνδαλα. Την
ώρα που γινόταν σαφές ότι το παρελθόν υφυπουργών, υποδιοικητών, βουλευτών ή
άλλων δεν ταίριαζε με το μοντέλο σεμνότητας και ταπεινότητας, ο Καραμανλής
δεχόταν εισηγήσεις να μην κάνει τίποτε. Τελικώς, έκαναν οι άλλοι: ο Πέτρος
Μαντούβαλος παραιτήθηκε μόνος του μπροστά στις κάμερες, σε μια κίνηση
πολιτικής αυτοάμυνας και προσωπικής αυτοπροστασίας.

Ο «ΖΕΜΑΝΦΟΥΤΙΣΜΟΣ» ορίζεται ως «η συνειδητή αδιαφορία προς καθετί που
συνειδητά θα έπρεπε να ενδιαφέρει και να απασχολεί (κάποιον)». Το ερώτημα
είναι πού οδηγεί ως κυβερνητική πολιτική. H απάντηση είναι απλή: οδηγεί σε
απώλεια ελέγχου. Ο χειμώνας ξεκινά όχι με την κυβέρνηση να δρα, παίρνοντας
πρωτοβουλίες, αλλά με την κυβέρνηση να αντιδρά και μάλιστα καθυστερημένα.

Αυτή δεν είναι μια απλή δημοσιογραφική διαπίστωση. Είναι και η πολιτική
εκτίμηση της πλειονότητας των βουλευτών της N.Δ.. Δηλαδή των άμεσα
ενδιαφερομένων για την πολιτική υγεία της κυβέρνησης. Μια βόλτα στη Βουλή ή
μερικά τηλεφωνήματα στα κινητά αρκούν για να διαπιστώσει κανείς πόσο κακό
είναι το κλίμα αυτή τη στιγμή στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της N.Δ..

H θεραπεία που προτείνουν ήδη κάποιοι στη N.Δ. – όπως ο Άρης Σπηλιωτόπουλος –
στον ζεμανφουτισμό του Μαξίμου είναι η επαναφορά της συζήτησης για την ανάγκη
συντονισμού της κυβέρνησης. Κάποιοι ζητούν ήδη να οριστεί συντονιστής – δηλαδή
να γίνει ανασχηματισμός. Ωστόσο, ο συντονισμός είναι ζήτημα οργανωτικό. Το
πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι αν θα αναλάβει ή όχι ο Δημήτρης Σιούφας
αντιπρόεδρος. Ούτε αν θα αναλάβει κάποιος να μεσολαβεί μεταξύ του Αλογοσκούφη
και του Λιάπη.

Το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης Καραμανλή είναι το κενό πολιτικής.