ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

H Ιταλία είναι γνωστό πως είναι η χώρα της Ευρώπης που περισσότερο αγαπάει το
ποδόσφαιρο. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό, και που δεν μπορείς να το
αντιληφθείς αν δεν το ζήσεις, είναι ότι κυρίως αγαπάει να μιλάει, παρά να
βλέπει, για το ποδόσφαιρο. Κάθε μέρα οι εφημερίδες (και μιλάμε για τις μεγάλες
πολιτικές εφημερίδες τύπου «Κοριέρε» και «Ρεπούμπλικα») έχουν αναλύσεις επί
αναλύσεων γύρω από τα λίγο – πολύ γνωστά θέματα: αν τέλειωσε, ήδη, το
πρωτάθλημα (που βρίσκεται μόλις στη δέκατη αγωνιστική) μετά τις μαζεμένες
νίκες τής Γιούβε, αν θα παίξει ή δεν θα παίξει ο Ντελ Πιέρο (κι αν θα πάει ή
δεν θα πάει στο Μουντιάλ -που απέχει οκτώ μήνες), αν είναι ο νέος Πελέ ή ο
νέος Γκασκόιν ο Αντριάνο (που φροντίζει, όπως αυτή τη βδομάδα, μια φορά να
βάλει όλα τα γκολ της ομάδας του και την επομένη να σουτάρει από τα 40 μέτρα
κάθε φορά που παίρνει την μπάλα). Οι Ιταλοί έχουν εφεύρει μάλιστα τον πιο
πρωτότυπο τρόπο τηλεοπτικής κάλυψης αγώνων: επειδή όλα τα δικαιώματα τα πήρε
το Σκάι του Μέρντοκ, στήνονται δίωρες εκπομπές γύρω από δύο τύπους που
περιγράφουν τον αγώνα από το γήπεδο (ο ένας τις φάσεις της μιας ομάδας, ο
άλλος της άλλης) κι εμείς βλέπουμε όχι τις φάσεις αλλά τα πρόσωπά τους με το
μαρκούτσι, εναλλασσόμενα με πλάνα από το βαθύ, πολύ βαθύ ντεκολτέ τής κατά τα
άλλα άφωνης ξανθής συμπαρουσιάστριας, και σχόλια (πάλι καθαρά οπαδικά) παλιών
ποδοσφαιριστών, τύπου Μπούρνιτς και Αναστάζι.

Παρ’ όλα αυτά, όταν παίζεται η μπάλα και όταν τη βλέπουν οι φίλαθλοι είναι στο
ύψος των προσδοκιών του κοινωνικού φαινομένου που έχει γεννήσει. Αυτή η
βδομάδα είχε δύο αγωνιστικές. Την Τετάρτη η Γιούβε (χωρίς να παίξει σπουδαία)
έκανε νέο ρεκόρ με εννιά νίκες στις εννιά πρώτες αγωνιστικές, ενώ η Ίντερ
κατάφερε να χάσει μέσα στο Μιλάνο (παρά τα δύο γκολ του Αντριάνο) από μία ώς
τότε ψυχορραγούσα Ρόμα, καθοδηγούμενη από τον μεγάλο αρχηγό της και χωρίς
συζήτηση καλύτερο Ιταλό ποδοσφαιριστή Φραντσέσκο Τότι (άλλο σίριαλ για τις
εφημερίδες: ο γιος του, που αναμένεται να γεννηθεί από μέρα σε μέρα, θα
κλωτσάει με το δεξί ή με το αριστερό;). Το Σάββατο, στο «ντέρμπι των ντέρμπι»
(που θα έκρινε το πρωτάθλημα, ενώ απλώς το άνοιξε), η Μίλαν νίκησε εύκολα την
υπερτιμημένη Γιούβε, η «άτρωτη» άμυνα της οποίας συμμετείχε καθοριστικά και
στα τρία γκολ της πρωθυπουργικής ομάδας. Ο αγώνας περιγράφηκε όπως
περιγράψαμε, μετά το τέλος του, το πρωθυπουργικό κανάλι έδειξε δύο λεπτά
στιγμιότυπα και μιάμιση ώρα συνεντεύξεις (και βαθιά, πολύ βαθιά ντεκολτέ), ενώ
οι «ειδικοί» του στούντιο προτίμησαν ως καλύτερο παίκτη το Ρίνο Γκατούζο (τον
άνθρωπο που κάνει τάκλινγκ και στον εαυτό του) από τον μεγάλο Κακά.

H υγεία του ιταλικού ποδοσφαίρου είναι καλή. Τα γήπεδα έχουν κόσμο, ο κόσμος
έχει να συζητάει, η συζήτηση φέρνει ενδιαφέρον, το ενδιαφέρον μαζεύει παίκτες,
οι παίκτες δίνουν θέαμα, το θέαμα τροφή για συζήτηση και ούτω καθ’ εξής.
Φέτος, μια νέα καλή φουρνιά Ιταλών παικτών (στους οποίους θα στηριχτεί η
αλεπού ο Λίπι στη Γερμανία, αφήνοντας πίσω τον Ντελ Πιέρο) συναγωνίζεται επί
ίσοις όροις τους ξένους άσους. Ο Λούκα Τόνι έχει έντεκα γκολ σε εννιά αγώνες
και η Φιορεντίνα βρίσκεται πιο ψηλά από την Ίντερ των εκατομμυρίων αλλά και
των μαθητευόμενων μάγων. Κανονικά η πολλή ανάλυση σκοτώνει το ποδόσφαιρο.
Προφανώς δεν ισχύει στην όμορφη χώρα.