ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα περιστέρια της πόλης

Παλιά, μου έκανε μεγάλη ευχαρίστηση να τα βλέπω από το παράθυρο του γραφείου
μου να φλερτάρουν και να τσιμπολογιούνται στον ακάλυπτο. Κοίτα βρε ζώον τα
ζώα, έλεγα στον περιτριγυρισμένο από χαρτομάνι εαυτούλη μου. Κοίτα τα πώς
ερωτοτροπούν και πώς γουστάρουν, καθ’ ην ώρα εσύ ταλαιπωρείς το πληκτρολόγιο
και τα μελάνια του εκτυπωτή, φτου σου. Τώρα, τα βλέπω και μου παγώνει το αίμα.
Και το πιο μικρό πουπουλάκι που ξεφεύγει από τα τσιμπήματα και τα αγκαλιάσματά
τους και φτάνει ίσαμε το περβάζι μου, μέχρις αποδείξεως του εναντίου,
θεωρείται ύποπτο. Ξου ξου, αναθεματισμένο. Έτσι που πάνε τα πράγματα, είμαι
σίγουρη πως δεν θα αργήσει η ώρα που θα βλέπω το ίδιο το πουπουλένιο μου
πάπλωμα σαν να ήτανε ο Νοσφεράτου αυτοπροσώπως. Ποτέ κανείς δεν ξέρει…

Προς το παρόν, ψήνω καλά τα αντιχοληστερινούχα κοτοπουλομπιφτέκια μου μέχρι να
γίνουν σκληρά σαν από γνήσιο σολόδερμα και πετάω τη σακούλα με το σουσάμι από
το πρωινό μου κουλούρι κατευθείαν στον κάδο του δήμου, αφήνοντας κάγκελο τους
μέχρι πρότινος φτερωτούς υποτρόφους μου.

Το χειρότερο όμως είναι όταν, προσεκτικά μη και με πάρει κανένα μάτι, αποφεύγω
με μικρά χαριτωμένα πηδηματάκια τα κουτσουλισμένα πλακάκια του Φαλήρου σαν να
είμαι αναστενάρισσα, ή ακριβέστερα ο ψυχαναγκαστικός Τζακ Νίκολσον στο φιλμ
«Καλύτερα δεν γίνεται». Ψέματα;