Tο μάθημα Δέλλα

THN παραμονή του αγώνα κόντρα στη Δανία, ένα ήταν το μείζον θέμα στην αποστολή
της Εθνικής: Θα έπαιζε ή όχι στο «Πράτεν» ο Τραϊανός Δέλλας; Ο Γερμανός κόουτς
ήθελε, και πιθανότατα θα χρησιμοποιούσε ως βασικό τον λίμπερο, αλλά τελικά η
λύση δόθηκε από τον ίδιο τον ποδοσφαιριστή. Δεν ήταν έτοιμος 100%, το
γνωστοποίησε, και αμέσως η αμυντική διάταξη διαφοροποιήθηκε.

H κίνηση του Δέλλα αξίζει πολλά: ο ποδοσφαιριστής δεν φοβήθηκε να πει την
αλήθεια, δεν δίστασε να καταθέσει πως ο βαθμός ετοιμότητάς του επαρκούσε μόνο
για να αγωνιστεί μικρό χρονικό διάστημα, αλλά όχι σε ολόκληρο το παιχνίδι.
Μαζί με τον Δέλλα, ήταν αδύνατο να παίξουν και οι όντας σοβαρά τραυματισμένοι
Χαριστέας, Φύσσας. Έπραξαν το καλύτερο δυνατό. Σε μια κρίσιμη μάχη η Εθνική
δεν είχε ανάγκη από τραυματισμένους ήρωες, αλλά από ειλικρινείς πολεμιστές.
Έστω και αν το αποτέλεσμα στο φινάλε δεν ήταν αυτό που όλοι θέλαμε.

Ο Τραϊανός Δέλλας έδωσε μάθημα προς όλους. Από την αρχή της διοργάνωσης,
αρκετοί ποδοσφαιριστές χωρίς ομάδα, ή ορισμένοι άλλοι με φανερό ντεφορμάρισμα,
δίστασαν να πουν το «δεν μπορώ». Θα έπρεπε. Ναι, ασφαλώς θα δεχθούμε ότι οι
νυν διεθνείς αγαπούν πραγματικά την ομάδα, γουστάρουν να δίνουν το «παρών»
στις εκδηλώσεις της και δεν προφασίζονται τραυματισμό ή άλλες δικαιολογίες
προκειμένου να αποφύγουν τους αγώνες. Φυσικά, μαζί με την άνοδο της Εθνικής
στη σχετική λίστα της ΟΥΕΦΑ ανεβαίνει και το δικό τους πρεστίζ και γι’ αυτό
επιζητούν τη συμμετοχή. Καθ’ όλη τη διάρκεια των προκριματικών του Μουντιάλ,
πάντως, η δίψα των ποδοσφαιριστών να αγωνίζονται, αποδείχθηκε μπούμερανγκ. Αν
όλοι σκέφτονταν όπως ο Δέλλας, αν κάπου-κάπου κοιτούσαν να ξεκουραστούν και
όχι μόνο να… σώσουν την καριέρα τους, τότε ίσως τα πράγματα να ήταν
καλύτερα.

ΟΙ διεθνείς αναμένουν μόνο ένα θαύμα για να περάσουν στα τελικά του
Παγκοσμίου Κυπέλλου και ίσως δεν πολυπιστεύουν ότι μπορεί να γίνει. Δεν είναι
παράλογο. Στα ενδότερα της Εθνικής τα διλήμματα των παικτών είναι αρκετά. Οι
άνω των 32-33 ετών το σκέφτονται για τα καλά αν πρέπει να συνεχίσουν ή όχι.
Μια πρόταση: επειδή δεν γίνεται να περιμένουν να συμπληρώσουν τα 35 τους ώστε
να εμφανιστούν ξανά σε τελικά διοργάνωσης, ας διευκολύνουν με τον τρόπο τους
τον Ότο Ρεχάγκελ. Πριν τους αποστρατεύσουν, ας τους χαρίσουμε ένα ακόμη
χειροκρότημα, όταν ακούσουμε το επίκαιρο «εμείς φεύγουμε, αφήνουμε τόπο στα
νιάτα»! Κάποια ευαισθησία -επιτέλους! -την περιμένουμε. Οι πρωταθλητές Ευρώπης
δεν γίνεται να αγωνίζονται «αιωνίως». Και από τη στιγμή που η τεχνική
ηγεσία… δυσκολεύεται να προχωρήσει σε αλλαγές, ας βοηθήσουν με τον τρόπο
τους.

ΤΟ πού χάθηκε το τρένο του Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι οφθαλμοφανές.
Ακριβώς τον Σεπτέμβριο του 2004! Μεθυσμένοι από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού
Πρωταθλήματος και τη σπέσιαλ διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, πήγαμε για
χαβαλέ στα Τίρανα και επιστρέψαμε με άδειες αποσκευές. Οι γείτονες μάς
τιμώρησαν. Και αν σκεφτούμε πως οι Αλβανοί ηττήθηκαν από τους άλλους
διεκδικητές, δεν είναι και δύσκολο να καταλάβουμε τι κακό έκαναν στην
προσπάθειά μας.

H ΕΘΝΙΚΗ μας ομάδα κατέλυσε στο «Μάριοτ» της Κοπεγχάγης. Εκεί ο Ότο
Ρεχάγκελ συνομίλησε με τους ποδοσφαιριστές και φρόντισε να μην τους πλησιάσει
ουδείς άλλος! Ωστόσο, στον ίδιο χώρο βρέθηκε και ο υφυπουργός Αθλητισμού Γ.
Ορφανός. Μάλιστα, αρκετοί υποστηρίζουν πως ο κ. Ορφανός έκανε την κράτηση στο
όνομα τού Ελληνα πρέσβη και με τον τρόπο αυτό ξεπεράστηκε ο «σκόπελος». Τι
έκανε ο πολιτικός τις ώρες της αναμονής ή την παραμονή του αγώνα; Όχι κάτι
ιδιαίτερο -άλλωστε οι διεθνείς δεν έδειξαν και μεγάλη πρεμούρα να τον
συναντήσουν, ενώ το προεδρείο της ΕΠΟ με την κεφαλή του υφυπουργείου έχει
πάντα σχέσεις που θυμίζουν… καταψύκτη.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ Γούναρης το παράκανε στον Βόλο. Αποκάλεσε τους ανθρώπους τού
Αρη «σκουλήκια» και μετά τα μάζεψε, υποστηρίζοντας πως τους χαρακτήρισε έτσι,
διότι όλοι τη λέξη αυτή χρησιμοποιούν για τον Άρη. Στα σοβαρά το λέει ο
τεχνικός της Νίκης; Υιοθετεί τα παρατσούκλια των φανατικών; Κακώς. Πολύ κακώς.
Διότι η θέση του επιβάλλει να είναι περισσότερο εγκρατής και προσεκτικός στις
λέξεις που χρησιμοποιεί.