ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο μαγερειό της πολιτικής…

Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τη μαγειρική – το έχω δηλώσει άλλωστε -, αλλά
ομολογώ ότι τον τελευταίο καιρό πιάνω τον εαυτό μου να συνειδητοποιεί, και
μάλιστα με πόνο, ότι έχει υποτιμήσει τη μεγαλύτερη «τέχνη» όλων των εποχών.

Μόλις μία ημέρα μετά την καμπάνα για το κλείσιμο του ραδιοφώνου Flash –
προσέξτε, έχει σημασία το τάιμινγκ – και εκεί που ο πρώτος πρωινός καφές
διέλυε σιγά σιγά τη ζάλη από το τελευταίο χασμουρητό, με παρέσυρε η πρωινή
εκπομπή της NET και χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, βρέθηκα εν μέσω άγριου
διαξιφισμού μεταξύ Γιακουμάτου, Πολυζωγόπουλου (ΓΣΕΕ), Μαγγίνα (ΠΑΣΟΚ) και
Μάνου για το ποσοστό της ανεργίας στην Ελλάδα. Το ποσοστό, βέβαια, δεν θα το
μάθουμε ποτέ. Θα παραμείνει αριθμός-φάντασμα για πάντα, παιχνιδάκι της
κολοκυθιάς – όπως τόσοι άλλοι άλλωστε που ανακατεύονται από την κουτάλα των
στατιστικολόγων και χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν από την κάθε κυβέρνηση.

Με ένα πάκο χαρτιά με αριθμούς είχε φτάσει στο στούντιο ο υπουργός, με ένα
πάκο χαρτιά με αριθμούς είχαν έρθει και οι άλλοι – και να η ένταση, να οι
φωνές και να εκείνος ο σπινθήρας στο μάτι του κυρίου Γιακουμάτου (που λες,
τώρα ο Γιακουμάτος είναι ή ο Λαζόπουλος που παίζει τον Γιακουμάτο;) ο οποίος
επικαλούμενος την αντικειμενικότητα (!!!) των στοιχείων της Στατιστικής
Υπηρεσίας, επέμενε σθεναρά στο «δικό του» – μικρότερο – ποσοστό (λες και οι
στρατιές των ανέργων που βλέπουμε καθημερινά στις ειδήσεις και που πλέον
έφτασαν στις παρέες μας και στα σπίτια μας, δεν έτυχε να διασχίσουν ποτέ το
δικό του οπτικό πεδίο). Εκεί ήταν που άνοιξε το μάτι μου τελείως και άρχισε να
στριφογυρνάει στο δωμάτιο και να θέλει να ξεσπάσει κάπου (ήταν ζεστό ακόμη και
το θέμα του Flash) και μου ήρθε ξαφνικά μια κουζινίλα από το μαγερειό της
πολιτικής, μια σιχαμάρα για τους στατιστικολόγους και τα νούμερα, που λέω στο
τέλος θα το πληρώσει η Βέφα, μόνο και μόνο γιατί έμαθε να μαγειρεύει ωραίο
στιφάδο. Την ίδια αίσθηση βάρους όμως είχα και για όλους εμάς που μάθαμε να
τρώμε το πιλάφι αδιαμαρτύρητα, λες και το θεωρούμε πλέον φυσικό και απόλυτα
αναμενόμενο να παίζουν τα παιχνίδια τους στις πλάτες μας και να μας δουλεύουν
κι από πάνω.