Ο κλιματισμός του πλοίου

Χωρίς κλιματισμό και χωρίς… αξιωματικούς ήταν το πλοίο με το οποίο
ταξίδεψαν από Πειραιά προς Σαντορίνη στις 30 Ιουλίου. Γράφουν η κ. Σοφία Τούλη
και οι κ.κ. Τζώρτζης Μηλιάς, Αντώνης Χάλαρης και Μπάμπης Χουβαρδάς:

«Το οχηματαγωγό πλοίο “Παναγία Θαλασσινή” ανήκει στην εταιρεία C-LINK FERRIES
και είναι ένα από αυτά τα γρήγορα πλοία που εσωτερικά μοιάζουν με αεροπλάνο,
διαθέτουν δηλαδή θέσεις τύπου αεροπλάνου, ενώ στους χώρους των επιβατών τα
παράθυρα δεν ανοίγουν και δεν υπάρχουν πόρτες που οδηγούν σε κάποιο εξωτερικό
κατάστρωμα. Το πλοίο διαθέτει ουσιαστικά τρεις χώρους, αυτόν του μπαρ, τον
χώρο της A’ θέσης και στη μέση ένα μεγάλο χώρο για τους επιβάτες της B’ θέσης.
Ο κλιματισμός του πλοίου δούλευε κανονικά στο μπαρ και στην A’ θέση,
ελλιπέστατα όμως στη B’ θέση, με συνέπεια υπερβολική ζέστη και δυσφορία εκ
μέρους των επιβατών. Μερικοί επιβάτες το αναφέραμε σε μέλος του πληρώματος στο
Information desk, το οποίο, αφού ισχυρίστηκε ότι ο κλιματισμός δουλεύει, στη
συνέχεια και μπροστά στην επιμονή μας να δούμε κάποιον υπεύθυνο αξιωματικό,
τον πλοίαρχο δηλαδή ή τον ύπαρχο (όπου πρέπει να απευθύνονται τα παράπονα των
επιβατών, όπως με πολύ ψιλά γράμματα αναγράφεται στο πίσω μέρος των εισιτηρίων
μας), μας είπε ότι τους ειδοποίησε να κατέβουν και να μας συναντήσουν. Ύστερα
από αναμονή μιάμισης ώρας κανένας δεν είχε κατέβει και εμείς διασκεδάζοντας
πλέον με την όλη κατάσταση, χωρίς φωνές, καλέσαμε από κινητό τηλέφωνο το
λιμεναρχείο Ίου, του λιμανιού δηλαδή στο οποίο φθάναμε σε λίγα λεπτά. Εκεί
μιλήσαμε αρχικά με έναν κ. Τέγο, που μας συνέδεσε με τον αξιωματικό φυλακής, ο
οποίος με τη σειρά του μάς άκουσε και ισχυρίστηκε ότι δεν μπορεί να έρθει σε
επικοινωνία με το πλοίο. Όταν επιμείναμε, κράτησε το τηλέφωνό μας και είπε ότι
θα μας πάρει πίσω αφού επικοινωνήσει με το πλοίο και ενημερωθεί από τον
πλοίαρχο. Πράγματι, ύστερα από λίγο μάς κάλεσε να μας πει ότι ο πλοίαρχος
ισχυρίζεται πως ο κλιματισμός δουλεύει (!) και ότι εν πάση περιπτώσει θα
κατέβουν αυτός ή ο ύπαρχος να μας συναντήσουν. Τις επόμενες δύο ώρες
περιμέναμε υπομονετικά να δούμε τον περίφημο πλοίαρχο (ήταν άραγε ένα υπαρκτό
πρόσωπο;) ή τον ύπαρχο (αυτός τουλάχιστον είχε όνομα, λέγεται Μαρίνος
Νικολάκης. Το όνομα του πλοιάρχου τα μέλη του πληρώματος που ρωτήσαμε δεν το
θυμόνταν!). Δεν δώσαμε συνέχεια στο θέμα. Φθάσαμε στον προορισμό μας,
κατεβήκαμε, περάσαμε όμορφες διακοπές και σας στέλνουμε την επιστολή αυτή (που
ίσως να διαβάσει και ο άφαντος πλοίαρχος) μαζί με μία απορία: Τόσο δύσκολο
ήταν να μας συναντήσει, να απολογηθεί και να ζητήσει μια μικρή, απλή
συγγνώμη;».