ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα δικαιώματα ενός καλοκαιρινού επιβάτη

Σε αυτά τα ελληνικά καλοκαίρια της ταλαιπωρίας (η «προσφυγιά της Σμύρνης» σε
νεοελληνική έκδοση…), φαίνεται ότι δεν φθάνει να σε κακομεταχειρίζονται μόνο
οι πλοιοκτήτες, με τις καθυστερήσεις τους, τα σαπιοκάραβά τους και τα
αδικαιολόγητα υψηλά ναύλα τους. Πρέπει προφανώς – για να είναι ασορτί το…
θαλασσινό συνολάκι – να σου φέρεται ανάλογα και το προσωπικό των πλοίων και
των εταιρειών τους.

Το κακό ταξίδι από την αρχή (από το πρώτο τηλεφώνημα) φαίνεται. Οι γραμμές των
περισσότερων ακτοπλοϊκών εταιρειών είναι μονίμως κατειλημμένες και πρέπει να
αφιερώσεις ένα τουλάχιστον πρωινό για να συνεννοηθείς. Όταν πιάνεις επιτέλους,
ρωτάς, λόγου χάρη, αν έχουν γραμμή με τα ταχύπλοά τους για το τάδε νησί και
σου δίνουν το τηλέφωνο του… Λιμεναρχείου!

Στο πέμπτο τηλέφωνο, κλείνεις κάποιες θέσεις (χωρίς να σε ρωτήσει κανείς αν
θέλεις στους καπνιστές ή στους μη καπνιστές, αν δεν το θίξεις εσύ), πληρώνεις
τηλεφωνικά με την πιστωτική σου και ζητάς – εφόσον είναι πάνω από κάποιο
χρηματικό όριο – να σου στείλουν τα εισιτήρια στο σπίτι ή στο γραφείο με
κούριερ, όπως άλλωστε διαφημίζουν. Το πρώτο – σε ύφος βαριεστημένο – σχόλιο
(«μα, είναι ήδη πολύ αργά για να σας το στείλουμε» – 12 ημέρες πριν, για μια
αποστολή μέσα στο Λεκανοπέδιο!), το παρακάμπτεις με τη σταθερή επιμονή σου.
Στο δεύτερο – αγενές – σχόλιο («μα, δουλεύετε σχετικά κοντά και θέλετε να σας
το στείλουμε με κούριερ;») προσπαθείς να πείσεις το ανεκπαίδευτο κοριτσάκι της
γραμμής για τα αυτονόητα.

Στις θέσεις μπίζνες ή VIP (ο Θεός να τις κάνεις τέτοιες) του γρήγορου πλοίου
και πριν αυτό φθάσει καν στον προορισμό του, σου αρπάζουν, χωρίς λέξη, το
μισογεμάτο φλιτζάνι καφέ από μπροστά σου και σου πετάνε ταχύτατα, αμίλητοι και
κατσούφηδες, μέσα στη μαύρη σακούλα των σκουπιδιών την εφημερίδα σου και τον
χάρτη του τόπου που πρόκειται να επισκεφθείς! Αν πάλι, ταξιδεύεις με καμπίνα
στο κανονικό καράβι, μόλις αυτό αρχίζει να μπαίνει στο λιμάνι, σου ανοίγουν
την πόρτα χωρίς να χτυπήσουν και σου ανάβουν και το μεγάλο φως – για να μην
έχεις καμιά αμφιβολία ότι θέλουν να σε πετάξουν έξω και μάλιστα χωρίς περιττές
ευγένειες.

Τροφή στα ψαράκια η αξιοπρέπεια του επιβάτη – που τον μεταχειρίζονται όπως
τις αποσκευές του -, στον πάτο της θάλασσας τα δικαιώματά του….