«Στην Aφρική ψάχνουν για λευκούς πιλότους»

«Κυρίες και κύριοι, ο κυβερνήτης του αεροσκάφους Ανέστης Πιστοφίδης σας
καλωσορίζει στην πτήση της Αιρ Μακάο, από την πόλη του Μακάο προς το Πεκίνο. Ο
καιρός…»

H Αιρ Μακάο είναι ο δέκατος επαγγελματικός προορισμός του κοσμογυρισμένου 36χρονου Έλληνα πιλότου. Προηγήθηκαν, μεταξύ των άλλων, το Ζαΐρ, η Μποτσουάνα, το Κατάρ, η Ισπανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε εταιρείες «χαμηλού κόστους»

Δύο Κινέζοι επιβάτες της πρώτης θέσης που δεν κατάλαβαν καλά το όνομα του
πιλότου ακούγοντας την ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του αεροπλάνου, ρωτούν την
αεροσυνοδό «από ποια χώρα είναι αυτός ο πιλότος;». «Έλληνας», τους απαντάει
και εκείνοι, χωρίς να κρύβουν την έκπληξή τους, σχολιάζουν πως «μέχρι πριν από
λίγα χρόνια φεύγαμε από την Κίνα προς την Αμερική και την Ευρώπη προκειμένου
να βρούμε καλύτερη τύχη, ενώ τώρα αυτοί έρχονται προς εμάς».

H Αιρ Μακάο είναι ο δέκατος επαγγελματικός προορισμός του κοσμογυρισμένου
36χρονου Έλληνα πιλότου. Προηγήθηκαν, μεταξύ των άλλων, το Ζαΐρ, η Μποτσουάνα,
το Κατάρ, η Ισπανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε εταιρείες «χαμηλού κόστους».
Από τη Σχολή της Αριζόνας και με το πτυχίο του πιλότου στο χέρι, αρχικά
βρίσκει δουλειά σε μια μικρή αμερικανική εταιρεία που μεταφέρει εμπορεύματα,
αλλά τα χρήματα που προσφέρουν αραβικές και αφρικανικές εταιρείες είναι πολύ
περισσότερα για να τα αρνηθεί.

«Ρώσικη ρουλέτα»

«Στην Αφρική ζητούσαν λευκούς πιλότους γιατί πίστευαν πως έτσι μπορεί να
καθησύχαζαν την αγωνία του κόσμου που αναγκαζόταν να πετάει με απαράδεκτα
αεροπλάνα», λέει και θυμάται τις προσγειώσεις σε αεροδρόμια-χωράφια, τα πυρά
που δεχόταν από αντάρτες. «Νόμιζα ότι αυτά γίνονται μόνο στο σινεμά, αλλά τα
πέντε χρόνια που δούλεψα στην Αφρική μπορώ να πω ότι έζησα τη χειρότερη πλευρά
της πολιτικής αεροπορίας και μάλλον είμαι έτοιμος να γράψω σενάριο για το
σινεμά. Μόνο που δύσκολα θα πιστέψει κανείς όσα θα αναφέρω». Κατά τον εμφύλιο
στη Ρουάντα η προσγείωση του αεροπλάνου ισοδυναμούσε με παιχνίδι στη «ρώσικη
ρουλέτα». «Όλοι μάς πυροβολούσαν. Δεν ξέραμε πού να προσγειωθούμε, τα
αεροδρόμια ήταν χωματόδρομοι, μερικές φορές τα αεροπλάνα δεν είχαν ζώνες, τα
καθίσματα ήταν ξεχαρβαλωμένα, έρχονταν φορτηγά για να πάρουν βαλίτσες και
κόσμο μαζί. Απίστευτες καταστάσεις που μου έμαθαν, όμως, να αντιμετωπίζω κάθε
δυσκολία. Εκεί ο πιλότος είναι και μηχανικός και αεροσυνοδός. Τα πάντα».

Τα συμβόλαια που υπέγραψε, αρχικά με τον κρατικό αερομεταφορέα της Νότιας
Αφρικής και στη συνέχεια για δύο χρόνια με την Air Qatar, αποτέλεσαν αφορμή
για να αποκτήσει προσβάσεις σε ευρωπαϊκές εταιρείες. «Μετά την Αφρική και λίγο
Ασία, βρέθηκα αρχικά στη Μεγάλη Βρετανία όπου δούλεψα για εταιρεία τσάρτερ και
στη συνέχεια στην Ισπανία. Όταν έφυγα από εκεί, ένας Γάλλος φίλος μου που
δούλευε για την Αιρ Μακάο, μου πρότεινε να πάω εκεί. Είναι αλήθεια ότι πρώτα
έψαξα για δουλειά στην Ελλάδα, δεν βρήκα όμως τίποτα εκείνη τη στιγμή. Πήρα
λοιπόν την απόφαση, για την οποία δεν μετάνιωσα καθόλου μέχρι τώρα, και
υπέγραψα συμβόλαιο για τέσσερα χρόνια».

«Μου λείπει η Ελλάδα»

«Εδώ στην Ασία οι μεγάλες εταιρείες είναι πολύ οργανωμένες, αλλά ο καιρός κάνει περίεργα και επικίνδυνα παιχνίδια. Πέρασα μια τέτοια δύσκολη κατάσταση πριν από λίγες εβδομάδες και μπορώ να πω ότι δεν συγκρινόταν ούτε με την πιο δύσκολη αφρικανική πτήση», λέει ο Ανέστης Πιστοφίδης

«Αν και ανήκει στην Κίνα, το Μακάο έχει το δικό του νόμισμα, τη δική του
κυβέρνηση και κυρίως τη δική του ξεχωριστή ζωή, με τις πολλές φυλές των
ανθρώπων που ζουν εδώ», λέει γοητευμένος από την ομορφιά του τοπίου. Μάλιστα
αποφάσισε, αντί να προσπαθήσει να επιστρέψει στην Ελλάδα, να πάρει τη σύζυγό
του και τη νεογέννητη κόρη του για να ζήσουν στο Μακάο. Άλλωστε από την
Ελλάδα, αυτές οι δύο του λείπουν περισσότερο. «Με τόσες χώρες που άλλαξα,
σταμάτησα να έχω κάτι που μου λείπει ειδικά από την Ελλάδα. Στην αρχή είχα
μαζί μου φωτογραφίες από τοπία, κάποια πράγματα που μου θύμιζαν Ελλάδα. Τώρα
αν και επιστρέφω κάθε 4-5 μήνες για μερικές μέρες, το μόνο ελληνικό που έχω
είναι αρκετά τραγούδια. Επίσης, μέσω Ίντερνετ προσπαθώ να μάθω τα νέα της
Ελλάδας, γιατί φυσικά στο Μακάο δεν έρχονται ελληνικές εφημερίδες».

Δύσκολες καταστάσεις από τις ρουκέτες των Ταλιμπάν

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟΣ από τα τραγικό δυστύχημα του κυπριακού Μπόινγκ,
σκέπτεται τις στιγμές που ένιωσε πραγματικά τυχερός και δεν είχε προβλήματα με
το αεροπλάνο του. «Εδώ στην Ασία οι μεγάλες εταιρείες είναι πολύ οργανωμένες,
αλλά ο καιρός κάνει περίεργα και επικίνδυνα παιχνίδια. Ειδικά την περίοδο
αυτή, οι δυνατές βροχές και οι τυφώνες έρχονται τόσο ξαφνικά που μπορεί να σε
πιάσουν… αδιάβαστο και να βρεθείς σε πραγματικά δύσκολη κατάσταση. Πέρασα
μια τέτοια δύσκολη κατάσταση πριν από λίγες εβδομάδες και μπορώ να πω ότι δεν
συγκρινόταν ούτε με την πιο δύσκολη αφρικανική πτήση».

Πάντως τα δυσκολότερα τα πέρασε στο Αφγανιστάν: «Όταν έγινε ο πόλεμος στο
Αφγανιστάν δούλευα για μια ισπανική εταιρεία, τη Swift Air που είχε αναλάβει
μέρος των εμπορικών δρομολογίων μιας αμερικανικής εταιρείας. Από τα πρώτα
δρομολόγια κατάλαβα ότι σε κάθε πτήση θα παίζω τη ζωή μου κορώνα – γράμματα.
Μάθαινα για αεροπλάνα που τα είχαν καταρρίψει οι Ταλιμπάν και κάθε φορά που
κόντευα να προσγειωθώ στην Καμπούλ έκανα τον σταυρό μου. Σε μια πτήση όταν
κατάλαβα ότι δεχθήκαμε πυροβολισμούς, αποφάσισα να παραιτηθώ και να ψάξω για
ένα συμβόλαιο με άλλη εταιρεία. Ένας από τους καλύτερους φίλους μου στην
εταιρεία μού είπε: «Ανέστη, κάνε λίγο υπομονή, θα τους περιορίσουν τους
Ταλιμπάν και θα κάνουμε τη δουλειά μας χωρίς προβλήματα. Την επόμενη εβδομάδα
είχα πτήση για Καμπούλ. Λίγες ώρες πριν από εμένα είχε απογειωθεί για το ίδιο
δρομολόγιο αυτός ο καλός μου φίλος. Φτάνοντας στον εναέριο χώρο του
Αφγανιστάν, ο πύργος ελέγχου μού είπε να είμαι προσεκτικός γιατί μπορεί να
υπάρχουν Ταλιμπάν με ρουκέτες κοντά στο αεροδρόμιο, οι οποίοι πριν από λίγο
είχαν καταρρίψει ένα εμπορικό αεροσκάφος. Ήταν αυτό του φίλου μου. Μόλις
προσγειώθηκα στην Καμπούλ υπέβαλα την παραίτησή μου».