H διαχείριση της μιζέριας

Οι εκσυγχρονιστές πίστευαν ότι «η οικονομία είναι κλίμα». Οι εμφανίσεις Σημίτη στη ΔΕΘ έδιναν έμφαση στην αναπτυξιακή προοπτική της χώρας. Αντιθέτως, η κυβέρνηση Καραμανλή καλλιεργεί και διαχειρίζεται την απαισιοδοξία

TI θα εξαγγείλει ο Κώστας Καραμανλής στη ΔΕΘ; Ή μήπως δεν έχει τίποτε
να εξαγγείλει;

H πολιτική ζωή περιστρέφεται ώς έναν βαθμό γύρω από αυτά τα ερωτήματα. Είναι
όμως παραπλανητικά. Συνιστούν υπολείμματα μιας εποχής που έχει τελειώσει.

Για μια επταετία, η πολιτική χόρεψε στον ρυθμό της οικονομίας. Μαέστρος ο
Κώστας Σημίτης. Πρώτα με την ΟΝΕ, μετά με την επιμονή σε υψηλούς ρυθμούς
ανάπτυξης και μεγάλα έργα, ο πρώην πρωθυπουργός πολιτεύθηκε υπαινισσόμενος ότι
τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.

Πιθανώς, από ένα σημείο και μετά, το 2002 και το 2003, ο Σημίτης,
υποστηριζόμενος από τον τότε υπουργό Οικονομίας Νίκο Χριστοδουλάκη, να
εξωράισε την κατάσταση. Επέμεινε στους αριθμούς, ενώ η ελληνική κοινωνία – οι
χαμένοι της Σοφοκλέους και τα χρεωμένα νοικοκυριά – είχε μείνει πίσω. Ωστόσο,
η πολιτική μέθοδος των εκσυγχρονιστών ήταν εμπροσθοβαρής. Ο αρχιτέκτων της ΟΝΕ
Γιάννος Παπαντωνίου έλεγε χαρακτηριστικά ότι «η οικονομία είναι κλίμα».
Σύμφωνα με μια τέτοια πολιτική λογική, μια κυβέρνηση δεν πυροβολεί ποτέ την
αισιοδοξία.

ΤΟ δίδυμο Καραμανλή – Αλογοσκούφη λειτούργησε εντελώς διαφορετικά.
Έκαναν ως κυβέρνηση ό,τι έκαναν και ως αντιπολίτευση. Όχι μόνο δεν εξωράισαν
την κατάσταση της οικονομίας, αλλά την περιέγραψαν με τα χειρότερα χρώματα. H
δημοσιονομική απογραφή ήταν το κεντρικό μοτίβο αυτής της πολιτικής. Ωστόσο, η
κυβέρνηση, σε κάθε ευκαιρία, υπενθύμιζε και υπενθυμίζει πόσο δύσκολα και πόσο
άσχημα είναι τα πράγματα.

H διακυβέρνηση της N.Δ. σκότωσε την αισιοδοξία. Αυτό που κυρίως κάνει, είναι
να διαχειρίζεται τη μιζέρια. Οι υποσχέσεις είναι για το 2006 και πέρα. Οι
αλλαγές στο Εργασιακό ή το Ασφαλιστικό και οι ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ μέσω
Χρηματιστηρίου γίνονται με ορίζοντα την κακή κατάσταση των δημοσιονομικών. Μια
κακή κατάσταση που Αλογοσκούφης και Καραμανλής διαφημίζουν.

H N.Δ. πέτυχε έτσι μια τακτική νίκη. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η
κατάσταση των νοικοκυριών χειροτερεύει. Το αίσθημα αισιοδοξίας του κόσμου για
τα οικονομικά λιγοστεύει. Αλλά αυτό δεν μετατρέπεται σε αγανάκτηση κατά της
κυβέρνησης Καραμανλή.

Αυτή έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια πολιτική ατμόσφαιρα όπου ένα μεγάλο
μέρος της κοινωνίας θεωρεί υπεύθυνο για τα παρόντα δεινά της το ΠΑΣΟΚ που
κυβέρνησε στο παρελθόν. Πρόκειται για ένα πολιτικό στρατήγημα που δεν έχει
βρει τρόπο να αντιμετωπίσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Και είναι μια κατάσταση που
δεν αρνούνται κατ’ ιδίαν κορυφαία στελέχη του Κινήματος, που ομολογούν,
γυρνώντας από διακοπές στην περιφέρεια, ότι «ο κόσμος μας έχει σιχαθεί».

ΕΤΣΙ η προσέγγιση της ΔΕΘ με αναφορά εξαγγελίες, χρησιμοποιεί
παρωχημένα εργαλεία.

H κυβέρνηση παίζει το παιχνίδι της μιζέριας. Δεν θέτει μεγάλους μετρήσιμους –
όπως η ΟΝΕ – στόχους. Περιορίζεται σε ασαφείς διακηρύξεις περί
ανταγωνιστικότητας. Δεν καταθέτει οράματα. Και κυρίως δεν καλλιεργεί
προσδοκίες. Ο Κώστας Καραμανλής είναι Πρωθυπουργός σε μια στεγνή, χαμηλή
εποχή.