ΣE ΠPΩTO ENIKO Όλα οφείλονται στην αφύσικη ζέστη;

Το βαγόνι του Μετρό είναι κατάμεστο και η ζέστη ασφυκτική. Όλοι «τσεκάρουμε» ο
ένας τον άλλον. Το βλέμμα όλων επικεντρώνεται σε δύο μελαψούς μεσήλικους
άνδρες. Ολόκληρο το βαγόνι βγάζει μια ανεπαίσθητη συλλογική ανάσα ανακούφισης
όταν στον επόμενο σταθμό οι δύο άνδρες αποβιβάζονται σιωπηλοί. Τα βλέμματά μας
ξαναγίνονται απλανή, τα ακουστικά του discman ή του iPod ξαναφοριούνται, ο
κύριος που κάθεται στην πρώτη τετράδα θέσεων δεξιά ξαναρχίζει να μουρμουρίζει
μόνος του, ο διπλανός μου όρθιος συνεχίζει να κοπανάει διακριτικά το κεφάλι
του στο κοντάρι που βρίσκεται μπροστά από την πόρτα εξόδου.

Λίγο πιο μπροστά, μια κοπέλα βγάζει από την τσάντα της ένα μπουκαλάκι γκλίτερ
και βοηθούμενη από ένα καθρεφτάκι αρχίζει να το απλώνει με τις οκάδες στο ήδη
εκτεθειμένο ντεκολτέ της. Ο κομψά ντυμένος πενηντάρης κύριος δίπλα της
αφοσιώνεται και πάλι στο περιοδικό του που αναφέρεται στους έρωτες των
εγχώριων «επωνύμων». Μια κοπέλα μιλάει με σιγανή αλλά σταθερή φωνή στο
παράθυρο. Εκείνο αμίλητο προφανώς διαφωνεί και εκείνη εξοργίζεται. Ένας
σαραντάρης με ελαφρώς ξεφτισμένο στυλ γιάπη δίνει εντολές στον διπλανό του που
κοιμάται με το πιγούνι στη γραβάτα να ελέγξει την «εισερχόμενη αλληλογραφία».

Κατεβαίνω στον σταθμό μου. Διασχίζω τον δρόμο όταν το φανάρι ανάβει πράσινο
για τους πεζούς. Ένα αυτοκίνητο αποφασίζει εκείνη την ώρα να περάσει. Ο οδηγός
φρενάρει. Και βγαίνει να με δείρει. Ο ήλιος καίει, η όποια υποψία αέρα είναι
καυτή, εγώ είμαι στη μέση της Κηφισίας, ο οδηγός με απειλεί, οι υπόλοιποι
άρρενες οδηγοί έχουν σταματήσει και καγχάζουν μπλοκάροντας την κυκλοφορία, οι
γυναίκες οδηγοί κορνάρουν γενικώς, ένας τροχονόμος απέναντι κάνει αυστηρές
παραινέσεις σε μια ηλικιωμένη κυρία που παραλίγο να την πατήσει μηχανάκι την
ώρα που προσπαθούσε να σταματήσει ένα ταξί. Ο χρόνος αιωρείται και η σκέψη ότι
όλα οφείλονται στην αφύσικη ζέστη είναι παρήγορη. Αλλά τόσο ψευδής.