[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H ΑΘΗΝΑΪΚΗ Τσάινα Τάουν έχει κόκκινο χρώμα, σε μαύρο φόντο. Στο κέντρο
της πόλης, γύρω από την Ομόνοια, στο Μεταξουργείο, τα κινέζικα μαγαζιά
σηκώνουν τα κόκκινα φανάρια τους την ημέρα. Όλα – παιχνίδια, εσώρουχα,
διακοσμητικά, μπουφάν – πέντε ευρώ. Στις πιο σικ περιοχές, καμουφλάρονται
ευρωπαϊκά. Μαύρο υπαρξιακό. Μαύρο κι άραχλο για πολλούς μικροεμπόρους. Αλί,
αλί και αραχ-λι. Οι Έλληνες κάνουν τους Κινέζους. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν
και ρίχνουν το φταίξιμο, για το μπλοκάρισμα της αγοράς, στα φτηνά κινέζικα
προϊόντα. Στα μαγαζάκια που σπάνε τον ανταγωνισμό, που πουλάνε μεταξωτά φύκια
στην τιμή του βαμβακερού και κεριά που φλέγονται στο πιτς φιτίλι. Δέκα νυχτικά
στην τιμή του ενός, ενώ η λίστα υποψήφιων αγοραστών, για τα αναμενόμενα 4Χ4,
μεγαλώνει. Τι κι αν η γενικευμένη ύφεση έχει βαθιές ρίζες. Είναι πιο βολικό να
τα βάζουμε με τους Κινέζους. H κίτρινη απειλή είναι εδώ. Στο εμπόριο, στο
σινεμά, στις (πολεμικές) τέχνες. Ακόμα και στο θέατρο, που άφησε για λίγο τις
μινιμαλιστικές, ιαπωνικές φόρμες και ανακάλυψε το κόκκινο της Κίνας και της
φτήνιας. Φτηνά «πακέτα» στην τιμή του ενός. Συναυλία και θέατρο. Τηλεόραση και
θέατρο. H προσφορά ανταποκρίνεται στη ζήτηση, θεωρητικοποιώντας τις
εμπορευματικές λύσεις. «Υπεροψία και μέθη ησθάνετο ο Δαρείος». Το θέαμα ρίχνει
κίτρινες ανταύγειες στη γυαλιστερή επιφάνεια και ξεκόβει με το σκοτεινό,
φοβιστικό βάθος. H λίμνη χωρίζεται σε οριζόντιες φέτες. H γυαλιστερή επιφάνεια
περιφρονεί τη ζωτική σημασία του βυθού. Αλλά, αν το πλεονέκτημα της κίτρινης
φυλής είναι η ίδια η φυλή, στην εγχώρια μίμηση του κινέζικου δαιμονίου,
βλέπεις, διά γυμνού οφθαλμού, το μειονέκτημα. Γιατί η οικονομία έχει δύο
όψεις. Τη φτηνή λύση και τη φτηνιάρικη. Εκείνη που οδηγεί την αγορά και την
άλλη, που την τρέχει η αγορά. «Το βλέπω το τέλος, μαύρο, να πλησιάζει» λέει η
τραγική Ηλέκτρα. Κι ο Κινέζος της γειτονιάς σηκώνει αγγλόφωνη ταμπέλα: «Red or
dead».