ΣE ΠPΩTO ENIKO Γιατί είμαστε τελευταίοι στις δωρεές οργάνων και ιστών;

Μέσα στη ραθυμία του ζεστού Σαββατοκύριακου του Ιουνίου, με τα παιδιά μας να
προσπαθούν απεγνωσμένα να αποσπάσουν την προσοχή τους από τη θάλασσα και τις
επερχόμενες διακοπές και να τη στρέψουν στα μισοσκισμένα βιβλία τους, η είδηση
έπεσε σαν παγάκι στα ιδρωμένα μέτωπά μας, σαν ηλεκτροσόκ στη βαργεστημένη
ρουτίνα μας. Ο Δημητράκης έφυγε ξαφνικά, πέταξε ψηλά, ύστερα από μήνες
αγωνιώδους αναμονής στο Ωνάσειο. Αναμονής για μια καρδιά, έναν μυ που θα έδινε
το φιλί της ζωής στο δωδεκάχρονο αγοράκι. Και τα μεγάλα μαύρα μάτια του, με το
αναπάντητο ερώτημα μέσα τους, θα μας ακολουθούν πολύν καιρό. Το ίδιο και οι
ενοχές μας…

Αν και έχω κάνει ρεπορτάζ πολλές φορές και επί πολλά χρόνια για τις δωρεές
οργάνων, τις μεταμοσχεύσεις και τα δράματα που παίζονται μέσα στις Μονάδες
Εντατικής, μόνο τα ματάκια του Δημήτρη με άγγιξαν πραγματικά. Με έκαναν πρώτη
φορά να προβληματιστώ σοβαρά, να σκεφθώ αρκετή ώρα μέσα στην ησυχία της
νύκτας. Γιατί εμείς, οι ευαίσθητοι Έλληνες, που κατεβαίνουμε σε διαδηλώσεις
για να υπερασπίσουμε τους αδικημένους Σέρβους ή τους δεινοπαθούντες Ιρακινούς,
που ανταποκρινόμαστε με ενθουσιασμό στους τηλεμαραθωνίους και ραδιομαραθωνίους
αγάπης, είμαστε τελευταίοι στις δωρεές οργάνων και ιστών;

Γιατί – κατέληξα – ίσως κάπου βαθιά στο μυαλό μας έχουμε ριζωμένη την άποψη
ότι αυτό μπορεί να αντίκειται στη χριστιανική πίστη, ακόμα και αν δεν
νοιαζόμαστε ούτε εφαρμόζουμε όλα τα άλλα της πιστεύω. Ίσως, ακόμα, γιατί πολύ
βαθιά στην ψυχή μας έχουμε την πεποίθηση ή την ελπίδα μιας μετά θάνατον ζωής
(και πώς να τη βιώσουμε χωρίς τα βασικά μας όργανα;). Ίσως γιατί ποτέ δεν
καθήσαμε να σκεφθούμε σοβαρά το θέμα και κανείς δεν ήξερε να μας πείσει να το κάνουμε…

H Εκκλησία, με όση τέλος πάντων αξιοπιστία τής έχει απομείνει, θα μπορούσε να
αφήσει για λίγο τις εσωτερικές κόντρες της και τις πολιτικές της φιλοδοξίες,
για να μιλήσει γι’ αυτό στις κυριακάτικες λειτουργίες ή στα κανάλια (έχει
εξασκηθεί άλλωστε σε αυτά, για τόσα άλλα, ήσσονος σημασίας, θέματα…). Και τα
υπουργεία Παιδείας και Υγείας θα μπορούσαν να κάνουν καλύτερα τη δική τους
δουλειά. Το πρώτο με απλές συζητήσεις μεταξύ εκπαιδευτικών ή γιατρών και
μαθητών… Και το δεύτερο, με πιο ευρηματικούς τρόπους από τα παλιά ανούσια
διαφημιστικά ή τα άχρωμα γραφειοκρατικά συμβούλια…

Μια πρόσκληση – για να συμμετάσχει σε μια εκστρατεία ενημέρωσης – προς τον
Έλληνα διεθνή «σταρ» των πολυμεταμοσχεύσεων στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, τον
Ανδρέα Τζάκη από τον Πειραιά, που περνά κάθε καλοκαίρι από την Ελλάδα, ίσως θα
ήταν μια καλή αρχή…