Λάμψη από το Pίο

Στο άλμπουμ των ποδοσφαιρικών επιτευγμάτων του Ριβάλντο, το γκολ του το
Σάββατο στην Πάτρα -το σουτ σχεδόν από τη γωνία, που πέρασε πάνω από τον
Πουρλιοτόπουλο -σίγουρα θα μπει σε περίοπτη θέση. Γιατί τέτοια γκολ είναι
ικανοί να πετύχουν μόνον «αστέρες». Και ο Ριβάλντο, με την ξεχωριστή κλάση,
πάντα έχει την ικανότητα να σε εκπλήξει ευχάριστα και με τρόπο σαγηνευτικό.

Ο Ολυμπιακός νίκησε 3-0 τον Άρη, δίκαια και άνετα στο δεύτερο ημίχρονο. Τόσο
εύκολα μάλιστα, ώστε το άγχος από τον κόσμο έφυγε γρήγορα γρήγορα στο δεύτερο
ημίχρονο κι όλοι έκαναν σχέδια για το πού θα απολαύσουν τη βραδιά τραγουδιού,
λίγες ώρες αργότερα. Σε άλλες εποχές, το ματς θα ήταν ντέρμπι. Ωστόσο, το
Σάββατο στην Πάτρα η μάχη ήταν μόνο στις εξέδρες μεταξύ των φιλάθλων ή έξω από
το γήπεδο όπου σημειώθηκαν οδομαχίες! Γιατί στο «χαλί» ενός κουκλίστικου
σταδίου, όλα ήταν θέμα ενός γκολ. Όταν το έβαζε ο Ολυμπιακός, όλοι θα
ασχολούνταν με τον δεύτερο (και κρισιμότερο) «τελικό»· αυτόν του
πρωταθλήματος, απέναντι στον Ηρακλή.

Ο Πουρλιοτόπουλος και οι αμυντικοί του βλέπουν εμβρόντητοι την μπάλα στα δίχτυα. Τι έχει προηγηθεί; Ένα εκπληκτικό σουτ του Ριβάλντο, σχεδόν από το… κόρνερ

`Ο ευρισκόμενος στη δίνη εσωτερικών προβλημάτων Άρης, με τον Χατζάρα έτοιμο να
φύγει και τους παίκτες να σκέφτονται πότε θα εγκαταλείψουν μια βυθιζόμενη
ομάδα, ήταν εύκολη λεία για τον Μπάγιεβιτς. Ο Χατζάρας, με σύστημα αμυντικό,
προτίμησε να «χτυπήσει» το παιχνίδι με… πονηριά και ει δυνατόν να το
κερδίσει στην παράταση ή τα πέναλτι. Οποία ουτοπία!

ΗΡΘΕ ΤΟ… ΙΠΠΙΚΟ

Ο Ντούσκο δεν ήταν διατεθειμένος να ρισκάρει τόσο πολύ και παραβίασε ακόμη και
τις δικές του αρχές: στο 50′, νωρίτερα από κάθε άλλη φορά, άλλαξε τους Καφέ –
Μαυρογενίδη, έριξε στον τελικό τούς Τζιοβάνι – Καστίγιο και όλα κρίθηκαν
σύντομα. Όχι γιατί οι «Λάτιν» εντάχθηκαν ομαλά στην ομάδα και τη διαδικασία
ανάπτυξης παιχνιδιού που ακολουθούν οι εκάστοτε ομάδες του Μπάγιεβιτς, αλλά
διότι με όπλο την άριστη τεχνική τους υποδομή ήταν «μια σκάλα πάνω» από τους
αντίπαλους αμυντικούς και ανέτρεψαν τις ισορροπίες. H υποβόσκουσα γκρίνια στις
κερκίδες έδωσε τη θέση της στον ενθουσιασμό, το αμυντικό φρόνημα του Άρη
κλονίστηκε, ο Χατζάρας αδυνατούσε να βρει λύσεις με παίκτες απλά επαρκείς και
ο Ολυμπιακός με ρυθμούς ικανοποιητικούς… βγήκε στη λεωφόρο με κατάληξη το
νταμπλ! Αν το πετύχει την Τετάρτη, τότε θα είναι το δεύτερο μετά το 1999, όταν
και τότε στην άκρη τού πάγκου βρισκόταν ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Με την εξής
διαφορά: φορούσε κόκκινη φόρμα και όχι κοστούμι, ενώ -εκτός των άλλων -τον
αποδέχονταν άπαντες στον Ρέντη.

Το πρώτο ημίχρονο δεν «αντέχει» σε κριτική: ο Ντούσκο φοβήθηκε τους Κουεμάχα –
Μπενίσκο, δύο παίκτες ψηλούς μεν, δίχως όμως περαιτέρω ικανότητες να
απειλήσουν, να ενοχλήσουν, να προσεγγίσουν την εστία του Νικοπολίδη. Δεν
μιλάμε για… μπάσκετ, όμως, για να παίζει ρόλο το ύψος. Όταν ο Μπάγιεβιτς
έριξε τα «βαρέα όπλα», τότε τα… «12άρια» και τα «Άριστα» για τις επιθετικές
ενέργειες των παικτών του Ολυμπιακού δεν σταματούσαν. Μόνον ο Καστίγιο στο
δεύτερο μισό τού ματς υστέρησε, σε φάσεις για γκολ που έδειχναν τόσο εύκολες
ακόμη και για τον… γκινιάρη Οκκά.

H μεγάλη ευκαιρία του Άρη χάθηκε στο 49′: ο Νεμπεγλέρας με 40άρα πάσα βρήκε
απροετοίμαστο τον Ανατολάκη, ο Νικοπολίδης ανεξήγητα έμεινε στην περιοχή του
λες και περίμενε το… μοιραίο, ωστόσο ο Μπενίσκος με αριστερό βολέ έδωσε τη
δυνατότητα στον διεθνή γκολκίπερ να διορθώσει το λάθος και με το ένα χέρι να
σώσει τον Ολυμπιακό. H συνέχεια ήταν μάλλον διαδικαστική.

ΣΑΜΠΑ…

Ο Ριβάλντο, με μερικές κινήσεις από το ανεξάντλητο ρεπερτόριό του, έδειξε γιατί στο παρελθόν έχει αναδειχθεί καλύτερος ποδοσφαιριστής του Πλανήτη

Ο Τζιοβάνι, για την Ευρώπη όπου το πρέσινγκ παίζει πρωτεύοντα ρόλο, ίσως περνά
σε δεύτερο ρόλο· στην Ελλάδα ωστόσο, η τεχνική του κατάρτιση τού επιτρέπει να
ξεχωρίζει. Στο 55′, λοιπόν, έκλεψε την μπάλα από τον Νάιντο, ταλαιπώρησε τον
Κολτσίδα και στο «τσίμπημα» της μπάλας ο τραχύς αμυντικός τον ανέτρεψε. Το
πέναλτι καταλόγισε ο Κασναφέρης και με γερό σουτ ο Τζόρτζεβιτς έδωσε σε όλους
να αντιληφθούν ποιος θα ήταν ο αρχηγός που θα σήκωνε πρώτος το βαρύτιμο
τρόπαιο. Μετά, άρχισαν τα… όργανα και η σάμπα, γιατί ας μην ξεχνάμε πως το
Σάββατο ήταν… μουσική βραδιά. Σε χτύπημα κόρνερ ο Ριβάλντο άλλαξε την μπάλα
με τον Καστίγιο (70′) και σε χρόνο «ντε τε» δοκίμασε λόμπα. H ενέργεια ήταν
εξαιρετική και μολονότι ο Πουρλιοτόπουλος είχε πάρει σωστή θέση (λίγο έξω, με
στόχο να περιμένει πιθανή σέντρα), το 2-0 ήταν γεγονός και, μαζί, ίσως το
ωραιότερο γκολ που θυμόμαστε εδώ και πολλά πολλά χρόνια… Ακολούθως, με το
μπιζάρισμα της εξέδρας να ξεκουφαίνει τους πάντες, οι Βραζιλιάνοι «έκρυψαν την
μπάλα» και το 3-0 ήταν θέμα χρόνου. Ήρθε στο 90′, όταν οι Τζόρτζεβιτς –
Ριβάλντο – Τζιοβάνι συνδυάστηκαν και την ώρα τού σουτ έπεσαν πάνω στην μπάλα
οι Ρίμπο – Τζόλε· δείγμα τού πόσο ήθελαν να χριστούν σκόρερς. Ο Βραζιλιάνος,
πάντα αδηφάγος στο κυνήγι τού γκολ και της (προσωπικής) διάκρισης, πανηγύρισε
έντονα, νομίζουμε όμως πως τη δόξα καρπώνεται ο (Ελληνοποιημένος) Σέρβος…

Το σκορ θα μπορούσε να πάρει δυσθεώρητες διαστάσεις. Αλλά ο Καστίγιο φρόντισε
να επιβεβαιώσει πως, πέρα από την ταχύτητα, ο Θεός τον πλούτισε με μπόλικη
επιπολαιότητα. Γιατί τα γκολ που έχασε στο 64′ και το 87′, τα πετούν στα
σκουπίδια μόνον άβγαλτα μαθητούδια. Και ο επιθετικός από την Ουρουγουάη
πασχίζει να πείσει ότι μεγάλωσε. Το ότι κανένας από τους φανατικούς δεν
αντιδρά όταν αστοχεί, δεν του δίνει άλλοθι…

Ο ρέφερι Κασναφέρης δεν συνάντησε δυσκολίες. H διαφορά κλάσης των δύο
μονομάχων ήταν εμφανής και ο νικητής δεν θα έβγαινε στα σημεία, ώστε να
«παίξει» και ο διεθνής διαιτητής. Κίτρινες: Πασσαλής, Νάιντος, Παπαδόπουλος,
Ριβάλντο.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Νικοπολίδης, Μαυρογενίδης (50′ Καστίγιο), Πάντος,
Ανατολάκης, Κωστούλας, Ταραλίδης, Καφές (50′ Τζιοβάνι), Ριβάλντο, Γεωργάτος,
Τζόρτζεβιτς, Οκκάς (84′ Στολτίδης).

ΑΡΗΣ: Πουρλιοτόπουλος, Παπαδόπουλος, Νάιντος, Γόγολος, Κολτσίδας,
Πασσαλής, Μουράφσκι (68′ Σανχούρχο), Νεμπεγλέρας (66′ Αμπελάς), Κουεμάχα,
Μπενίσκος, Καλλιμάνης (86′ Μαρκομιχάλης).

ΡΙΒΑΛΝΤΟ

Γκολ από τη… γέφυρα

Έβαλε το γκολ και επέλεξε να το πανηγυρίσει κρύβοντας το πρόσωπό του με τη
φανέλα. Αντίθετα με άλλες φορές, δεν έβγαλε την ερυθρόλευκη με στόχο να την
ανεμίσει και να χαιρετήσει έτσι τον κόσμο. Πώς, αλήθεια, να προλάβει; Ο κόσμος
του Ολυμπιακού βρέθηκε αμέσως στα κουλουάρ του σταδίου για να αποθεώσει τον
λατρεμένο του «Ρίμπο». Ακόμη μία μαγική στιγμή που του χάρισε τη φετινή σεζόν.
H «αύρα» του Ριβάλντο και το αδιάκοπο φλερτ με την επιτυχία δίνουν στον
Ολυμπιακό το διαβατήριο εισόδου στα μεγαλύτερα τηλεοπτικά κανάλια. Αυτή η
προβολή δείχνει ανεκτίμητη.

Ο Βραζιλιάνος, όπως λένε αρκετοί, δεν ήταν αυτός που υπήρξε στο παρελθόν.
Ας μη διαφωνήσουμε. Παραμένει όμως σπουδαίος, ικανός με μία κίνηση να χαράξει
μια βραδιά και να δώσει το όνομά του σε ένα παιχνίδι. Ο τελικός της Πάτρας θα
μείνει στη θύμηση όλων ως «το ματς του Ριβάλντο». Δεν έκανε τα πάντα, αλλά
αυτό το γκολ ήταν τα πάντα!