Διαστάσεις Tο προλεταριάτο του πολέμου

«Πόλεμος είναι η διαρκής πιθανότητα του θανάτου, η αιώνια επιθυμία για ύπνο
και ζεστασιά, η αίσθηση βασανιστικού οίκτου και χιλιάδες ακόμη συναισθήματα
πόνου. Στη μέση αυτής της φρίκης, όμως, αγαπούσαμε, γελούσαμε και
φιλιόμασταν». Βέρα Βσεβολόντοβνα Βιατκίνα.

Στη Μόσχα: δύο βετεράνοι πολέμου μετέχουν σε εκδηλώσεις για την 60ή επέτειο από την παράδοση των Ναζί

Τα πρώτα γράμματα έφτασαν στα γραφεία της «Ισβέστια» στα τέλη της δεκαετίας
του ’80, όταν η περεστρόικα άρχισε να δημιουργεί ελπίδες ότι η χώρα θα
επανεξετάσει το παρελθόν της. Άλλα υπογράφονταν από στρατιώτες που αισθάνονταν
προδομένοι από τη χώρα τους, καθώς τους είχε αφήσει να πολεμούν χωρίς όπλα
στην αρχή του πολέμου. Άλλα ήταν γραμμένα από συγγενείς που ήταν
στιγματισμένοι για δεκαετίες επειδή τα παιδιά τους είχαν χαρακτηριστεί
αγνοούμενοι, άλλα από πρώην αιχμαλώτους που είχαν τιμωρηθεί επειδή είχαν
κλειστεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Άλλα γράμματα ήταν τρυφερά, άλλα
οργισμένα, άλλα πικραμένα. Όλα αμφισβητούσαν την επίσημη μυθολογία για τον B’
Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Στα ειδικά τμήματα καταπολέμησης της κατασκοπείας έκαναν πάντα την ίδια
ερώτηση σε όσους είχαν βρεθεί σε κατεχόμενο έδαφος: “Γιατί δεν
αυτοκτονήσατε;”. Θέλω να δώσω μια απάντηση σε αυτή την κυνική
ερώτηση. H ευθύνη για τη σύλληψη εκατομμυρίων ανθρώπων ανήκει σε
εκείνους που αποκεφάλισαν τον στρατό πριν από τον πόλεμο εκτελώντας την
ανώτατη ηγεσία του. Ποιος δεν προμήθευσε τον στρατό με άρματα,
αεροπλάνα, όπλα; Ποιος έχασε την αρχή του πολέμου;». B.
Ιβανόφ, επαρχία Βορονέζ.

Δύο δημοσιογράφοι της «Ισβέστια» συγκέντρωσαν τα χαρακτηριστικότερα
αποσπάσματα των χιλιάδων αυτών επιστολών, που αναφέρονταν κυρίως στα γεγονότα
του 1941 και του 1942, και τα εξέδωσαν σε βιβλίο με την ευκαιρία της 60ής
επετείου από το τέλος του πολέμου («To είδα», Εκδ. Vremya). Αλλά οι ξένοι
ηγέτες που θα βρεθούν σήμερα στη Μόσχα δεν θα συζητήσουν γι’ αυτό με τον υψηλό
οικοδεσπότη τους.

«Είμαστε υπερήφανοι για τον πατέρα μας, παρά τη διατύπωση που
περιλαμβάνεται στην επιστολή που λάβαμε από το τμήμα προσωπικού του υπουργείου
Αμύνης: “Διεγράφη από τον κατάλογο των ενόπλων δυνάμεων ως
αγνοούμενος”. Ποιος επινόησε αυτή την ψυχρή φράση, που
προσβάλλει τους συγγενείς και επιτρέπει κάθε υποψία, ακόμη και για
προδοσία;». Λ. Σερμπατυούκ, επαρχία Ζιτομίρ.

H Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, συγγραφέας από τη Λευκορωσία, γράφει στον πρόλογο ότι
το βιβλίο αυτό δεν αναφέρεται σε επώνυμους ήρωες, αλλά στο «προλεταριάτο του
πολέμου». Όμως αυτοί ακριβώς δεν ήταν οι πραγματικοί ήρωες;

«Στο βαγόνι υπήρχαν 10 επιβάτες, αλλά αυτός που με συγκίνησε
περισσότερο ήταν ένας Γεωργιανός 19 ώς 20 ετών. Ήταν πανέμορφος.
Υπήρχαν πάνω του τόσος πόνος και οργή που μπορούσες να πνιγείς μέσα
τους. Δεν είχε χέρια ούτε πόδια. Κάθε τόσο ούρλιαζε, και
τότε έρχονταν κοντά του Γεωργιανοί και του έλεγαν τραγούδια.
Τραγουδούσε μαζί τους και τα μάτια του γίνονταν ξαφνικά χαρούμενα και
πονηρά. Αλλά όχι για πολύ». Ρίμα Σεργκέγιεβνα Μαρουσάγεβα,
Μόσχα.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com