ΣE ΠPΩTO ENIKO «Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα…»

Είμαστε πολλοί αλλά σκόρπιοι… Είναι δύσκολο βέβαια να ασπαστεί κανείς αυτή
τη «θεωρία» μετά την πασχαλινή εξόρμηση. Διασχίζοντας τις εθνικές οδούς της
χώρας, οι οδηγοί κάθε άλλο παρά μοναξιά αισθάνθηκαν. Αντιθέτως, ούρλιαζαν από
την ένταση της ακινησίας πως «είμαστε ασφυκτικά πολλοί».

Όχι, σκόρπιοι στην προκειμένη δεν σημαίνει ούτε λίγοι ούτε απομακρυσμένοι.
Αλλού κρύβεται το νόημα της λέξης. Αρκεί κανείς να είναι συχνός πελάτης των
μέσων μαζικής μεταφοράς και «πιάνει» αμέσως το… υπονοούμενο.

Σε συγκεκριμένη διαδρομή από τα βόρεια προάστια προς Κατεχάκη, νεαρός επιβάτης
δίνει κάθε πρωί το «παρών». Οι στάσεις δεν τον νοιάζουν. Στο τέρμα της γραμμής
εκείνος δεν κατεβαίνει. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μιλά στον κόσμο.
Κι ας μην τους έχει ξανασυναντήσει. Αυτό δεν τον εμποδίζει. Ούτε τα γέλια και
τα πειράγματα φρενάρουν την «κοινωνικότητά» του.

Εκείνοι που τον έχουν μάθει κάθονται ανά δυάδες – έχουν κάνει κρυφή συμμαχία
κι ας είναι εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους. Κοινός στόχος να μην τους πιάσει
στην πάρλα ο νεαρός!

Παρόμοιο σκηνικό εκτυλίσσεται καθημερινώς στο Μετρό. Έχει τα ακουστικά στα
αυτιά του. H μουσική στη διαπασών… και εκείνος τραγουδάει. Δεν θέλει
χρήματα. Το ζωντανό κοινό αναζητά – προφανώς χρόνια τώρα – και τελικά το
βρήκε. Μην τολμήσει μόνο κανείς και κάνει το σφάλμα να γελάσει. Σε αγριοκοιτά
και μετά… έρχεται το βλέμμα τής λύπησης σαν να λέει: τι να ξέρεις εσύ από
μουσική. «Άντε αγόρι μου στο “Fame Story”», φωνάζει απηυδισμένος επιβάτης.

H αθυρόστομη κυρία είναι γνωστή τοις πάσι: πάντα νευριασμένη μπαίνει φουριόζα
στο τρόλεϊ. Στέκεται όρθια και κοιτά δεξιά και αριστερά. Αλίμονο σε εκείνον
που θα διασταυρώσει το βλέμμα του με το δικό της. Κοινώς την «έβαψε», αφού θα
τον περάσει από γενεές δεκατέσσερις.

Οι σκόρπιοι είναι οι καλύτεροι του χωριού. Άλλωστε, «συγκάτοικοι είμαστε όλοι
στην τρέλα…».