ΣE ΠPΩTO ENIKO Tελικά, θα κάνουμε Aνάσταση φέτος;

Είναι περίεργο το Πάσχα φέτος. Ο καιρός είναι φουρτουνιασμένος – μοιάζει να μη
μπορεί να αποφασίσει εάν θα επιμείνει πεισματικά στον χειμώνα, αν θα μας
ταλαιπωρήσει λίγο με μια μίζερη άνοιξη, ή θα ρίξει μια γενναιόδωρη ζαριά και
θα μας πάρει τα μυαλά με ένα τρελό πρόωρο καλοκαίρι, γεμάτο ανοιξιάτικες
ευωδιές.

Εμείς πάλι, χαμένοι στον κόσμο μας. H απανταχούσα από τις Βρυξέλλες, που
προειδοποιεί την ελληνική κυβέρνηση να μην είναι… βασικά άσχετη και
παράνομη, παρότι ήρθε εν μέσω των αγίων αυτών ημερών, καθόλου δεν τάραξε την
ηρεμία μας· επειδή μόνο ηρεμία δεν επικρατεί και μόνο «άγιες» δεν είναι αυτές
οι ημέρες. Γιαούρτια και καφέδες εκτοξεύονται στο πλαίσιο του νέου «διαλόγου»
που έχει ανοίξει για το Ασφαλιστικό – αλήθεια, γιατί κάθε φορά που ακούω τη
λέξη «διάλογος» σε συνδυασμό με τη λέξη «Ασφαλιστικό», με πιάνει ανατριχίλα;

Και παραμένει ανοιχτό το βασικό ερώτημα: θα κάνουμε Ανάσταση; Και δεν
αναφέρομαι μεταφορικά στη λέξη αυτή, γιατί ψευδαισθήσεις, θέλω να πιστεύω, πως
δεν τρέφω… Ανάσταση κανονική, παραδοσιακή, ορθόδοξη, θα κάνουμε; Να το πω
ακόμα πιο απλά: θα μπορέσει να γίνει ομαλά η αφή του Αγίου Φωτός στα
Ιεροσόλυμα, ώστε να φθάσει με ασφάλεια και σε μας, στην Ελλάδα; Θα καταφέρουμε
όλοι εμείς, το πλήρωμα της Εκκλησίας – για να χρησιμοποιήσουμε και
θρησκευτικούς όρους – να ξεπεράσουμε τα πλείστα όσα δύσοσμα που αποκαλύφθηκαν
τους τελευταίους μήνες για πολλούς επιφανείς αξιωματούχους της Εκκλησίας, για
να μπορέσουμε, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, να γεμίσουμε τις εκκλησίες, τα
παρεκκλήσια και τους δρόμους έξω από τις εκκλησίες, με μοναδικό «όπλο» κατά
της φθοράς και του θανάτου, το φως της ελπίδας; Ουδείς μπορεί να απαντήσει στα
ερωτήματα αυτά με βεβαιότητα. Ίσως το μόνο αναμφισβήτητα «ιερό», στις φετινές
άγιες ημέρες, είναι ό,τι παραμένει ιερό μέσα μας.