ΣE ΠPΩTO ENIKO H… fast food πνευματικότητα

Το γονίδιο του Θεού. Έτσι ονομάστηκε από τους επιστήμονες η – αποδεδειγμένη
πλέον – γενετική μας κλίση προς την πίστη, προς την πεποίθηση ότι κάτι,
κάποιος υπάρχει εκεί έξω. Πες το Θεός, Χριστός, Γιαχβέ, Βούδας, Αλλάχ, Μέγας
Μύστης, Δωδεκάθεο, Αμούν Ρα, πες το όπως θέλεις, αλλά γεγονός είναι ένα:
έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε.

Αυτές τις μέρες, σε όλο τον κόσμο, οι επίσημες θρησκείες περνούν τεράστια
κρίση. Τον ισλαμισμό έχουν οικειοποιηθεί ακραίοι φανατικοί, ενώ ο βουδισμός
έχει γίνει αιχμή του δόρατος μεταξύ Κίνας και Δύσης, με αφορμή το Θιβέτ. Στην
Αμερική και την Ευρώπη, η Καθολική Εκκλησία κλονίζεται και συγκλονίζεται από
σκάνδαλα σεξουαλικής κακοποίησης αγοριών από κληρικούς, και από ολοένα και
περισσότερες κατηγορίες ότι κατ’ ουσίαν κυριαρχείται από μία εσωτερική
οργάνωσή της, την Opus Dei, η οποία φημολογείται πως κάνει πλύση εγκεφάλου στα
μέλη της. H Προτεσταντική Εκκλησία κοντεύει να διασπαστεί εξαιτίας της
διαφωνίας που υπάρχει στους κόλπους της εάν θα πρέπει ή όχι να χειροτονούνται
ιερείς που είναι ομοφυλόφιλοι, ενώ για το σόου που εκτυλίσσεται εδώ στην
Ελλάδα, με τη δική μας Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν χρειάζεται καν να μιλήσουμε…

Την ίδια ώρα, πολλαπλασιάζονται σαν τα μανιτάρια οι αιρέσεις και μυστικές
οργανώσεις διαφόρων αποχρώσεων, οι οποίες προσελκύουν ουκ ολίγον κόσμο – από
εύπιστους έως και απλούς περίεργους και σοβαρούς αγνωστικιστές. Ποτέ δεν
υπήρχαν τόσο διάχυτα στο περιρρέον κλίμα της εποχής μας τόσος μυστικισμός,
τόση συνωμοσιολογία, τόση fast food πνευματικότητα, τόση μπουρδολογία και τόσο
συλλογικό υπαρξιακό άγχος. Γιατί; Ίσως επειδή, όσο η τεχνολογία και η επιστήμη
εκτοξεύονται σε νέους γαλαξίες, χωρίς ωστόσο ποτέ να απαντούν στα προαιώνια
ερωτήματα «Τι υπάρχει πριν από την αρχή;» και «Τι υπάρχει μετά το τέλος;»,
τόσο αυξάνεται ο φόβος μας ότι ακόμα και αυτή η στιγμή που τώρα μιλάμε, δεν
υπάρχει.