«H ιστορία δεν έχει τελειώσει»

Το πρώτο στάδιο της συριακής αποχώρησης από τον Λίβανο – η αναδίπλωση των
στρατευμάτων στην Κοιλάδα Μπεκάα – άρχισε ήδη και αναμένεται να ολοκληρωθεί
έως τις 31 Μαρτίου. H Ουάσιγκτον διατηρεί τις πιέσεις στη Δαμασκό, όμως οι
νεοσυντηρητικοί πανηγυρίζουν. Ίσως διότι διαβλέπουν, ήδη, το τέλος του Μπασάρ
αλ-Άσαντ.

Οι πρόεδροι της Συρίας και του Λιβάνου, Άσαντ και Λαχούντ, δεν είχαν ακόμα
ολοκληρώσει τη συνάντησή τους στη Δαμασκό όταν άρχισαν οι πρώτοι Σύροι
στρατιώτες στα Όρη του Λιβάνου να αποσυναρμολογούν τον τηλεπικοινωνιακό
εξοπλισμό και να φορτώνουν προσωπικά τους αντικείμενα σε στρατιωτικά οχήματα.
Χωρίς να το γνωρίζουν, οι στρατιώτες συνοδεύονταν στην προετοιμασία τους για
αποχώρηση υπό τις ιαχές και τα συνθήματα («Έξω η Συρία!», «Ελευθερία –
κυριαρχία – ανεξαρτησία!») τουλάχιστον 150.000 Λιβανέζων (οι διοργανωτές τούς
υπολόγισαν έως και 250.000), που διαδήλωναν χθες επί τρεις ώρες στους δρόμους
της Βηρυτού. Από τα μεγάφωνα αντηχούσε ένα νέο τραγούδι εμπνευσμένο από τη
δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι: «H ιστορία δεν έχει τελειώσει».

Το ραντεβού

Οι διαδηλωτές ανανέωσαν το ραντεβού τους για σήμερα. H (δυνάμει επικίνδυνη)
διαφορά είναι πως σήμερα, μερικές εκατοντάδες μέτρα από την περίφημη πλέον
Πλατεία των Μαρτύρων, πρόκειται να πραγματοποιηθεί κατόπιν πρωτοβουλίας της
Χεζμπολάχ ακόμα μια διαδήλωση – φιλοσυριακή αυτή τη φορά. Στα χωριά και στις
πόλεις των σιιτικών περιοχών, στον νότιο και τον ανατολικό Λίβανο, τα μεγάφωνα
καλούσαν χθες τον κόσμο να μεταβεί στη Βηρυτό και να συμμετάσχει «ειρηνικά».

Σύμφωνα με το κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε μετά το πέρας της συνάντησης
Άσαντ και Λαχούντ, τα συριακά στρατεύματα θα έχουν αναδιπλωθεί στην Κοιλάδα
Μπεκάα έως τα τέλη Μαρτίου. Κατόπιν, και εντός ενός μηνός, «η κοινή
στρατιωτική επιτροπή επιφορτίζεται με την κατάρτιση μιας συμφωνίας η οποία θα
καθορίζει το μέγεθος των εναπομενουσών δυνάμεων και τη διάρκεια παραμονής
τους».

Με άλλα λόγια, ακριβές χρονοδιάγραμμα για την πλήρη αποχώρηση των συριακών
στρατευμάτων δεν δόθηκε. Ούτε αναφορά στις μυστικές υπηρεσίες του συριακού
στρατού που εδρεύουν στον Λίβανο έγινε. Έγινε πάντως αναφορά τόσο στη συμφωνία
της Ταέφ (με την οποία έληξε ο εμφύλιος πόλεμος του Λιβάνου και η οποία
προέβλεπε σταδιακή αποχώρηση των συριακών δυνάμεων εντός δύο ετών, δηλαδή έως
το 1992) όσο και στην απόφαση 1559 του ΟΗΕ (που αξιώνει την άμεση και πλήρη
αποχώρηση των συριακών δυνάμεων καθώς και τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ). Άσαντ
και Λαχούντ δήλωσαν πως τις σέβονται αμφότερες.

Δύο δρόμοι για τον Άσαντ

H ΓΕΡΜΑΝΙΑ, η Γαλλία και η Βρετανία κάλεσαν τη Συρία να κινηθεί
γρήγορα. H Ουάσιγκτον επανέλαβε τον χαρακτηρισμό «ημίμετρα» και αξίωσε
«αποχώρηση τώρα». Ο εξόριστος ηγέτης της συριακής κοινότητας των Μαρωνιτών,
στρατηγός Μισέλ Αούν, έκανε λόγο για «τακτικούς ελιγμούς» με μοναδικό στόχο να
κερδίσει ο Άσαντ χρόνο. Το βέβαιο, σχολιάζει στην «Γκάρντιαν» ο Ντέιβιντ
Χερστ, είναι πως το μπααθικό καθεστώς της Συρίας δεν θέλει να αφήσει τον
Λίβανο. Γιατί φοβάται πως η αποχώρησή του θα σημάνει και το δικό του τέλος.
«Ολοκληρωτική ήττα στον Λίβανο σημαίνει ολοκληρωτική ήττα στο εσωτερικό της
Συρίας», δήλωσε στον Χερστ εξέχων Σύρος διαφωνών. Πρώτον, επειδή αν αποχωρήσει
από τον Λίβανο, η Συρία θα χάσει το μοναδικό εργαλείο που διαθέτει για να
ασκεί περιφερειακή επιρροή σε μια Μέση Ανατολή με όλο και πιο αμερικανικό
χρώμα. Δεύτερον, επειδή η διεξαγωγή δίκαιων εκλογών στον Λίβανο, μετά τις
εκλογές που έγιναν στο Ιράκ και την Παλαιστίνη, θα ενθαρρύνει τους Σύρους να
διεκδικήσουν κι αυτοί μια ανάλογη εξέλιξη.

Δύο, λοιπόν, δρόμοι ανοίγονται εφεξής για τον Άσαντ. Ο ένας είναι της
δημοκρατικής μεταρρύθμισης και άρα της σύγκρουσης με τη λεγόμενη παλιά φρουρά.
Ο άλλος είναι να μετατρέψει τη χώρα του σε ένα νέο Ιράκ.