ANAΛΩΣIMA Tα βιβλία έχουν ψυχή;

Από το να αφήνεις τσάντες ή ταυτότητες εδώ κι εκεί, λόγω υποσυνείδητης κρίσης
ταυτότητας ή αξεπέραστης κούρασης, καλύτερα να αφήνεις βιβλία στα παγκάκια του
Εθνικού Κήπου, όπως άρχισαν να κάνουν μερικοί. Διάβασα στα «NEA» του Σαββάτου
την ιδέα, από τη Μικέλα Χαρτουλάρη, και πολύ μου άρεσε. Τα βιβλία πρέπει να
κυκλοφορούν, πιστεύουν οι οπαδοί της τάσης αυτής, και τα εγκατα-λείπουν στους
πάγκους. Μόνο που θα ήθελα να κουβε-ντιάσω περισ-σότερο τη διαδικασία
εγκατάλειψης, αν στ’ αλήθεια αντέχουν να αφήσουν κάποιο βιβλίο αγαπημένο, ή
περιορίζονται σε όσα βαρέθηκαν να τελειώσουν και τους πιάνουν τόπο στο σπίτι.
Με δυο λόγια, πώς αποχωρίζονται τα βιβλία τους; Τι κάνουν με τον φετιχισμό,
δεν αισθάνονται στέρηση, το καταπολεμούν; Και πώς θα τους φαινόταν να βλέπανε
μια μέρα στο Μοναστηράκι να πουλιέται το βιβλίο σαν μεταχειρισμένο, που έθεσαν
έτσι σε κυκλοφορία; Είναι παράξενο πράγμα τα βιβλία, δεν τα αποχωρίζεσαι
εύκολα. Όσοι έχουν νιώσει μια φορά στη ζωή τους την αληθινή παρηγοριά που
προσφέρει το βάρος ενός βιβλίου στα χέρια, η αφοσίωση η μοναχική στην ανάγνωσή
του, νομίζουν ότι το αίσθημα είναι αμοιβαίο! Ναι, φοβούνται ότι τα βιβλία θα
παρεξηγηθούν αν τα αφήσεις μόνα τους, εκείνα που όταν τα χρειάστηκες δεν σε
άφησαν. Λες και τα βιβλία έχουν ψυχή. Και τα κρατάνε στο σπίτι και τα
συσσωρεύουν και δεν έχουν χώρο να ανασάνουν, αλλά δεν μπορούν να ξεπεράσουν
αυτή την εξάρτηση. Κι ενώ δεν έχουμε δανειστικές βιβλιοθήκες στην πόλη μας,
που τα πάντα έχει κατά τα άλλα αποκτήσει, φτιάχνουμε στα σπίτια μας από μια
δανειστική βιβλιοθήκη, όπου οι επισκέψεις από τον έξω κόσμο είναι σπάνιες,
δανειστής και δανειολήπτης είναι το ίδιο πρόσωπο, ο ιδιοκτήτης, και αντίτιμο
της συναλλαγής είναι ο χρόνος.