Tα Όσκαρ γράφουν συνταγές για την κουζίνα μας

H σκηνή του πικνίκ στην ταινία «Πλαγίως», η οποία γυρίστηκε τελείως τυχαία, με τους ηθοποιούς να τρώνε σε κάποιο διάλειμμά τους εκτός κάμερας και τον σκηνοθέτη Αλεξάντερ Πέιν να τους κινηματογραφεί από μακριά

Το σινεμά και το φαγητό δεν είναι ξένα μεταξύ τους. Έχουμε δει πάρα πολλά έργα
στην ιστορία του κινηματογράφου όπου το ίδιο το φαγητό είναι πρωταγωνιστής. Το
φαγητό αλλά και το ποτό είναι πρώτες ύλες στα χέρια των σκηνοθετών στις
φετινές ταινίες. Μέσα από αυτά, βλέπουμε όλη την γκάμα των ανθρώπινων
συναισθημάτων και εμπειριών.

Στο «Ray», για παράδειγμα, το ποτό (τζιν) μάς παραπέμπει στον θάνατο του
αδερφού του, όταν τον βλέπει να πνίγεται μπροστά στα μάτια του. Το ποτό είναι
το πρώτο του κουσούρι πριν από την ηρωίνη. Σε μια αξέχαστη σκηνή βλέπουμε και
τη φιλενάδα του καθώς κατεβάζει το τζιν από το ίδιο το μπουκάλι. Ενώ αργότερα,
όταν βγαίνει για μεσημεριανό με τη μελλοντική γυναίκα του, αυτό που τονίζεται
δεν είναι το ποτό, αλλά ένα κλασικό φαγητό της μαγειρικής παράδοσης της
αφρο-αμερικανικής κουλτούρας του Νότου: μπομπότα με μελάσα.

Το ποτό και το φαγητό παίζουν έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο στο
συμπαθέστατο «Πλαγίως». Μάλιστα, χάρη στην ταινία αυτή, οι πωλήσεις των pinot
noir στην Αμερική πήγαν στα ύψη. Με αφορμή το κρασί, δύο μεσήλικοι τύποι
κάνουν ένα ταξίδι στην κοιλάδα της Santa Ynez δύο ώρες βόρεια από το Los
Angeles, για να νιώσει ο ένας την τελευταία ανάσα της ελευθερίας πριν
παντρευτεί. H ταινία, όμως, γιορτάζει το κρασί. Το κρασί είναι ο καθρέφτης του
ίδιου του ανθρώπου – βαθύ ή ρηχό αναλόγως του χαρακτήρα του, πολύπλοκο,
κατανοητό μόνο μέχρις ενός σημείο. Μαζί με το μυστηριώδες κρασί, όμως, το
«Πλαγίως» σερβίρει πολλά πιάτα, πιάτα ερωτικά όπως η σαλάτα με φουρνιστές
ντομάτες, φουντούκια και κατσικίσιο τυρί την οποία παραγγέλνει ο πρωταγωνιστής
την πρώτη φορά που βγαίνει με την ερωμένη του και τη συνοδεύει πίνοντας ένα
Sauvignon Blanc. Και τα δύο, μεταξύ τους, είναι απόλυτα ταιριαστά. Το αντίθετο
συμβαίνει όταν βρίσκεται εγκαταλελειμμένος από τον καλό του φίλο, ο οποίος τον
πουλάει για μια γυναίκα. Τότε βλέπουμε τον Miles να τρώει κάτι απάνθρωπες
φαστ-φουντ σαβούρες μονάχος του. H τυχαία χαρά της ζωής εκφράζεται επίσης με
ευλάβεια από τον σκηνοθέτη, όταν οι τέσσερις πρωταγωνιστές κάνουν ένα απρόοπτο
πικνίκ, το οποίο μάλιστα γυρίστηκε τυχαία καθώς ο Αλέξανδρος Πέιν πράγματι
έστειλε τους ηθοποιούς για πικνίκ, χωρίς σενάριο και με την κάμερα να τρέχει
σε απόσταση από αυτούς.

Στο «Πλαγίως», όσο το φαγητό φέρνει χαρά άλλο τόσο συμβολίζει τις
μανιακές τάσεις του Howard Hughes στην ταινία The Aviator, αλλά και την έννοια
του ονείρου στο Million Dollar Baby. Σε μια σκηνή στην ταινία The Aviator, στο
περίφημο για την εποχή του club-εστιατόριο Coconut Grove στο Hollywood, ο
εξαντρίκ Αμερικανός εκατομμυριούχος πάντα παραγγέλνει το ίδιο πράγμα: μια
μπριζόλα και 12 μπιζέλια, τοποθετημένα με γεωμετρική ακρίβεια στο πιάτο του.
Και σε μια σκηνή στο αριστούργημα του Clint Eastwood, ο «σκληρός» Frankie Dunn
(Clint Eastwood) ομολογεί ότι αγαπά τις αληθινές, σπιτικές τάρτες λεμονιού. H
Maggie (Hillary Swank) τον βοηθά να βρει την τάρτα των ονείρων του και αυτός
να ολοκληρώσει τα δικά της όνειρα.

Το φαγητό και το ποτό είναι και το σύνθημα της υπερβολής, αλλά και της
απόλυτης ανέχειας. Στη συναρπαστική ταινία Hotel Rwanda, ο αληθινός ήρωας Paul
Rusesabagina (τον υποδύεται ο ηθοποιός Don Cheadle) κράτησε στη ζωή χίλιους
Tutu στο ξενοδοχείο όπου ήταν διευθυντής ανταλλάσσοντας ουίσκι, μεταξύ των
άλλων, με τους Hutu εχθρούς τους. Σε κάποια φάση είχαν κόψει το νερό στο
ξενοδοχείο και αναγκάστηκαν να μαγειρεύουν το ελάχιστο φαγητό τους με το νερό
της πισίνας όπου κολυμπούσαν οι Ευρωπαίοι τουρίστες. Και, τέλος, στο
ντοκιμαντέρ Oversize Me, ο σκηνοθέτης τρέφεται αποκλειστικά με McDonalds
μέρα-νύχτα για ένα μήνα, καταστρέφοντας την υγεία του και αποδεικνύοντας την
υπερβολή του αμερικανικού τρόπου ζωής.

Φυσικά, δεν ξέρουμε ακόμα ποιες από όλες αυτές τις ταινίες θα κερδίσουν τα
Oscar την Κυριακή το βράδυ. Για μένα ένα είναι σίγουρο: Καθώς τα παρακολουθώ,
θα προσπαθήσω να αποφύγω τις σαβούρες που ταιριάζουν τόσο καλά με την
τηλεόραση. Ίσως ανοίξω κανένα Pinot Noir…

Το βραβείο στη σερβιτόρα!

Στα φετινά Όσκαρ οι ηθοποιοί Βιρτζίνια Μάντσεν («Πλαγίως») και Χίλαρι
Σουάνκ («Million dollar baby») έχουν ένα προνόμιο: παίζουν και οι δύο τις
σερβιτόρες. Και η ιστορία των Όσκαρ μάς λέει ότι οι σερβιτόρες είναι συχνά
βραβευμένες. H κ. Μάντσεν παίζει τη Μάγια στην ταινία του Αλεξάντερ Πέιν, μια
σερβιτόρα με επιμονή και φιλοδοξίες. Αγαπάει τόσο το κρασί, που μια μέρα θέλει
να φτιάχνει το δικό της κι έτσι σπουδάζει γεωπόνος και συγχρόνως καθαρίζει
τραπέζια. H κ. Σουάνκ είναι η πεινασμένη πρωταγωνίστρια της ταινίας του Κλιντ
Ίστγουντ, η οποία προτιμάει να τρέφεται με τα μισοφαγωμένα κρέατα των πελατών
της για να μαζέψει τα λεφτά της για αθλητικά είδη.

Ο ρόλος της σερβιτόρας φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα τους κριτές των Όσκαρ
(ίσως επειδή τόσοι ηθοποιοί έχουν περάσει από αυτό το επάγγελμα). H περίφημη
Αμερικανίδα ηθοποιός Μπέτι Ντέιβις στην κλασική ταινία τού 1936 «Το Πετρωμένο
Δάσος» σερβίρει στην παράγκα μπάρμπεκιου στη μέση τού πουθενά, αλλά συγχρόνως
διαβάζει ποίηση, λέγοντας ότι κάνει πιο ελαφριά τη μυρωδιά της βενζίνης και
της τσίκνας που δηλητηριάζουν τη ζωή της. Κέρδισε Όσκαρ. H Τζόαν Κρόφορντ
κέρδισε ένα Oscar στην καριέρα της στο Χόλιγουντ, στον ρόλο τής Μίλντρετ Πιρς
– μιας σερβιτόρας η οποία έγινε πάμπλουτη εστιάτορας.

H Χέλεν Χαντ κέρδισε Όσκαρ για τον καλύτερο γυναικείο ρόλο στην ταινία «As
good as it gets», παίζοντας μια σερβιτόρα η οποία γνωρίζει τον κατσούφη Μέλβιν
(Τζακ Νίκολσον) και στο τέλος τον κερδίζει. H Έλεν Μπέρστιν έπαιζε μια χήρα
σερβιτόρα με τσουχτερό στόμα στην περίφημη ταινία του Σκορτσέζε «Alice doesn’t
live here anymore» και κέρδισε το βραβείο για τον καλύτερο γυναικείο ρόλο.

Βραβευμένες σερβιτόρες στην ιστορία του Όσκαρ είναι πολλές: η Χάλι Μπέρι
στην ταινία «Monster’s ball», όπου έπαιζε μια πάμφτωχη ηθοποιό της οποίας ο
άνδρας εκτελείται. H Σούζαν Σάραντον κέρδισε το μοναδικό της Όσκαρ παίζοντας
μια καλόγρια, όχι σερβιτόρα, αλλά ήταν υποψήφια δύο φορές για τον ρόλο
σερβιτόρας, πρώτα στο «Atlantic City», το 1980, και πιο πρόσφατα στο «Θέλμα
και Λουίζ».

Στην πραγματική ζωή, οι σερβιτόρες που φιλοδοξούν να γίνουν ηθοποιοί είναι
μάλλον πάρα πολλές και η ιστορία τού Χόλιγουντ γεμάτη από θρύλους για πολλούς
ηθοποιούς που ανακαλύφθηκαν καθώς σκούπιζαν τραπέζια και πιάτα σε κάποιο
εστιατόριο. H φετινή υποψήφια, Βιρτζίνια Μάντσεν, έχει ομολογήσει δημοσίως
πολλές φορές για το πόσα πιάτα είχε σερβίρει στη ζωή της…

Σοκολατένια αγαλματάκια

Τι τρώει η αφρόκρεμα του Hollywood μετά τα βραβεία των Oscar; Κάποτε, τα
βραβεία γίνονταν στο Coconut Grove της Καλιφόρνιας και το δείπνο ήταν μέρος
της βραδιάς. Σήμερα η ελίτ – 1.600 άτομα που έχουν τον πρώτο ρόλο στο
Hollywood – πάνε στο επίσημο μπαλ τού κυβερνήτη της πολιτείας, το οποίο
γίνεται ακριβώς μετά τα βραβεία. Εδώ και μία δεκαετία σεφ είναι ο πασίγνωστος
Αυστριακός Wolfgang Puck. Στο παρελθόν έχει φτιάξει σοκολατένια αγάλματα στο
σχήμα του Oscar, καλυμμένα όμως με φύλλο χρυσού που τρώγεται. Έχει σκαλίσει
καπνιστό σολομό ώστε να μοιάζει με το αγαλματάκι του Oscar, αλλά ως επί το
πλείστον φαίνεται να προτιμάει τις καλοφτιαγμένες κλασικούρες: πατάτες ψητές
γεμιστές με χαβιάρι, αγκινάρες με βινεγκρέτ αρωματισμένο με λευκή τρούφα και
αστακοσαλάτα. Το μενού για τα φετινά Oscar δεν είναι ακόμα γνωστό. Όπως οι
βραβευμένοι, έτσι και το δείπνο μένει μέχρι την τελευταία στιγμή μυστικό.

Σαλάτα

Από την ταινία «Πλαγίως» και από το εστιατόριο «The Hitchingpost 2» στη Σάντα
Μπάρμπαρα

Για τη βινεγκρέτ

* 2 κ.τ.σ. ξίδι από σέρι

* 1 κ.τ.σ. ψιλοκομμένο κρεμμύδι

* 1/2 κ.τ.γ. ψιλοκομμένο σκόρδο

* 1 κ.τ.γ. μουστάρδα Ντιζόν

* Αλάτι και πιπέρι

* 1/3 του φλιτζανιού ελαιόλαδο

Για τη σαλάτα

* 4 ντομάτες πομοντόρι (φρέσκες)

* Αλάτι και πιπέρι

* 120 γραμμ. τυρί chevre

* 3 κ.τ.σ. καβουρντισμένα, κοπανισμένα φουντούκια

* 120 γραμμ. τρυφερά ανάμεικτα χόρτα για σαλάτα (μαρούλια, ρόκα κ.τ.λ.)

* 1 μέτριο κρεμμύδι, κομμένο σε πολύ λεπτές ροδέλες

1. Κόβουμε τις ντομάτες σε 6 φέτες. Τις αλατίζουμε και τις πιπερώνουμε
και στη συνέχεια τις ψήνουμε με τη φλούδα προς τα κάτω, σε ένα λαδωμένο ταψί
στους 200 βαθμούς για μία έως μιάμιση ώρα. Τις βγάζουμε από τον φούρνο και τις
αφήνουμε να κρυώσουν λίγο.

2. Βάζουμε το τυρί σε ένα πιάτο και πιέζουμε πάνω του τα φουντούκια,
έτσι ώστε να το καλύψουν, σαν κρούστα.

3. Τοποθετούμε τη μισή πρασινάδα σε ένα μπολ, ανακατεύουμε με τη μισή
σάλτσα βινεγκρέτ και τοποθετούμε την υπόλοιπη πρασινάδα, τις ντομάτες και το
κρεμμύδι από πάνω. Στη συνέχεια, κόβουμε το τυρί σε 4 φέτες και τις
τοποθετούμε στην επιφάνεια της σαλάτας. Προσθέτουμε την υπόλοιπη σάλτσα και
σερβίρουμε, συνοδεύοντας τη σαλάτα όχι με Pinot Noir αλλά με ένα ωραίο,
«σωματώδες» Sauvignon Blanc.