ΣE ΠPΩTO ENIKO Mια φαρσοκωμωδία…

Χτυπά το τηλέφωνο. Το νούμερο στην οθόνη άγνωστο. Το «θρίλερ» αρχίζει: «Ωχ!
Ποιος να είναι τώρα; Να το σηκώσω ή όχι; Βαριέμαι… Άσε που περιμένω και
επαγγελματικό τηλεφώνημα – δικαιολογίες…». Αυτό το επίμονο κουδούνισμα χτυπά
στο νευρικό σύστημα. «Θα το σηκώσω!».

Πανικός νούμερο 2: H φωνή γνώριμη αν και… ολίγον ξεχασμένη. «Λοιπόν, αύριο
κάνω πάρτι. Σε περιμένω στις 11. Δεν δέχομαι όχι για απάντηση γι’ αυτό
κλείνω…». Το ‘πε και το ‘κανε. Το έκλεισε. Το βράδυ της Παρασκευής είναι,
όμως, ήδη κανονισμένο. Από την άλλη, δεν άφησε κανένα περιθώριο… και από μία
πρώτη εκτίμηση της κατάστασης φαίνεται πως καμία δικαιολογία δεν πρόκειται να
«πιάσει».

Από «θρίλερ» γυρνά σε «αρχαία τραγωδία»: «Δώρο! Έχει τα γενέθλιά της. Κάτι
πρέπει να της πάρω. Ένα φουλάρι μήπως; Μπα, ίσως είναι καλύτερο ένα βιβλίο.
Δεν θα ήταν άσχημη ιδέα και ένα βραχιόλι…». H μία πρωτότυπη ιδέα διαδέχεται
την άλλη. Ο «από μηχανής θεός» του έργου είναι η Ξένια: «Σιγά το πρόβλημα.
Jazz μουσική. Άσε, το κανονίζω εγώ»…

«Πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό». Ο τίτλος αυτής της ταινίας δεν θα μπορούσε να
είναι άλλος. Και δεν είναι ούτε θρίλερ ούτε τραγωδία ούτε περιπέτεια. Κωμωδία
είναι και μάλιστα αποτυχημένη. Πάει, όμως, πέρασε.

H Παρασκευή έφτασε. Το πάρτι… τέλειο. Παντού φιλικά πρόσωπα. Γέλια,
αγκαλιές, ιστορίες, ενθουσιασμός, πειράγματα, χορός! Υποσχέσεις: «Δεν
πρόκειται να ξαναχαθούμε. Θα τηλεφωνηθούμε να κανονίσουμε κάτι για την άλλη
εβδομάδα». Είναι υποσχέσεις που βγαίνουν μέσα από την καρδιά τους. Και όλοι
πιστεύουν πως έτσι θα γίνει. Την άλλη εβδομάδα, θα είναι και πάλι όλοι μαζί.
Άλλωστε, τα νιάτα ξεχειλίζουν και η ζωή είναι για μας. Στην αντίθετη
περίπτωση, του χρόνου η Ντίνα θα κάνει το καθιερωμένο της πάρτι – κι αν η
μνήμη της είναι καλή, ίσως και να μη μας ξεχάσει.