ΣE ΠPΩTO ENIKO Γι’ αυτό η Bαρκελώνη ξεχωρίζει…

H ηλιόλουστη Βαρκελώνη ήταν μες στον Γενάρη μια πραγματική κούκλα. Ένα υπέροχο
κράμα ισπανικού πάθους, γαλλικού γούστου και γερμανικής οργάνωσης. Δηλαδή, μια
ακόμα ψυχρολουσία για μια Ελληνίδα που ψάχνει επισταμένως – για να…
παρηγορηθεί – μια ευρωπαϊκή πόλη χαώδη σαν την Αθήνα.

«Βασίλισσα» όχι μόνο της νύχτας, αλλά και της ημέρας, με τις τεράστιες
λεωφόρους της, με τα αιωνόβια δένδρα, τα θορυβώδη καφέ και τα

κομψά μπαρ, τους υπαίθριους καλλιτέχνες, τον κόσμο να ξεχύνεται στους
ατέλειωτους πεζόδρομους σε ένα καθημερινό πανηγύρι ώς τις πρωινές ώρες, τις
μεσαιωνικές γειτονιές να μπλέκονται μοναδικά με τους ουρανοξύστες και τα
αρχιτεκτονικά θαύματα του Γκαουντί να σε εκπλήσσουν σε κάθε σου βήμα.

H δικαιολογία του «μεσογειακού ταμπεραμέντου», που συνήθως ακολουθεί την
ελληνική μιζέρια και κακοδαιμονία, καταρρίπτεται πανηγυρικά σε αυτή την πόλη.
Όλοι οι οδηγοί – περιλαμβανομένων και εκείνων των ταξί – να σταματούν κόκαλο
στις διαβάσεις των πεζών. Τα πεζοδρόμια – «πλατείες» – χαρά να τα περπατάς –
να συναγωνίζονται σε φάρδος τους δρόμους. Και δίπλα τους τα ειδικά δρομάκια
για τα ποδήλατα. Τα ταξί πεντακάθαρα – να τα βρίσκεις πανεύκολα – και οι
ταξιτζήδες τζέντλεμεν. Να μη βάζουν στη διαπασών κανένα σκυλάδικο άσμα ούτε να
σε πηγαίνουν στον προορισμό σου «μέσω Μενιδίου», σταματώντας για άλλους
πενήντα στον δρόμο.

Επτά γραμμές μετρό – μια ολόκληρη πολιτεία κάτω από την πόλη – τέσσερις
γραμμές τραμ. Κάδοι απορριμμάτων που ξανακλείνουν αυτόματα, με ειδικά
σκουπάκια. Απέραντα πάρκα με λίμνες, κάστρα, μουσεία, στάδια και ζωολογικούς
κήπους στο εσωτερικό τους.

Ευγενικές πωλήτριες στα μαγαζιά, που σε εξυπηρετούν με υπομονή και σου
αφιερώνουν απλόχερα τον χρόνο τους. Και τα εστιατόρια της καταλανικής
πρωτεύουσας, μια ακόμα συναρπαστική εμπειρία. Με αυθεντική ατμόσφαιρα, άψογο
σέρβις και τιμές παρόμοιες με τα «δήθεν» της Αθήνας.

Και όλα αυτά όταν έχουν τον ήλιο να λάμπει πάνω από το κεφάλι τους όλο σχεδόν
τον χρόνο, τις παραλίες να απλώνονται στα πόδια τους και τη λάτιν μουσική να
τους ξεσηκώνει. Και αυτό το «επιχείρημα» λοιπόν (προφάσεις εν αμαρτίαις…),
αγαπητοί συμπατριώτες, μάς τελείωσε!