ΓNΩMH Τo DDΤ ίσως σώσει χιλιάδες ζωές στη Nότια Aσία

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να βοηθήσουν τους κατοίκους των χωρών που
επλήγησαν από τα τσουνάμι, όπως της Σρι Λάνκα και της Ινδονησίας, υπάρχει ένα
βήμα που δεν θα κοστίσει τίποτα και μπορεί να σώσει εκατοντάδες χιλιάδες ζωές.
Το βήμα αυτό είναι να επιτραπεί το DDT στις χώρες που μαστίζονται από την
ελονοσία.

Τα κουνούπια σκοτώνουν κάθε χρόνο 20 φορές περισσότερους ανθρώπους απ’ όσους
σκότωσαν τα τσουνάμι. Και στον μακρόχρονο πόλεμο ανάμεσα στους ανθρώπους και
τα κουνούπια, τα κουνούπια φαίνεται να κερδίζουν. Ένας λόγος γι’ αυτό είναι
ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες πλούσιες χώρες παίρνουν το μέρος των
κουνουπιών εναντίον των φτωχών του πλανήτη – απαγορεύοντας τη χρήση του DDT.

Τις δεκαετίες του ’50, του ’60 και στις αρχές του ’70, το DDT χρησιμοποιήθηκε
κατά της ελονοσίας σε όλο τον κόσμο, εξουδετερώνοντας την ασθένεια σε χώρες
όπως η Ταϊβάν. H διαπίστωση όμως ότι το DDT μπορεί να βλάψει το περιβάλλον –
απειλώντας, για παράδειγμα, τον φαλακρό αετό – οδήγησε στην απαγόρευσή του σε
όλο τον κόσμο. Από τότε, η ελονοσία άρχισε και πάλι να επεκτείνεται. Και
σήμερα υπολογίζεται ότι σκοτώνει 2 με 3 εκατομμύρια ανθρώπους τον χρόνο.

Οι φτωχές χώρες που συνέχισαν να χρησιμοποιούν DDT, όπως ο Ισημερινός και το
Μεξικό, έχουν καταφέρει να ελέγξουν την ελονοσία. Αλλά οι περισσότερες δυτικές
οργανώσεις δεν χρηματοδοτούν προγράμματα που χρησιμοποιούν αυτό το προϊόν με
το επιχείρημα ότι δεν είναι ασφαλές. Έχουν δίκιο; Τη δεκαετία του ’50, τα
αμερικανικά σιτηρά ψεκάστηκαν με 80.000 τόνους DDT τον χρόνο. Και αν υπάρχουν
κάποιες έρευνες που δείχνουν ότι μπορεί το συγκεκριμένο προϊόν να οδηγεί σε
πρόωρες γέννες, το βέβαιο είναι ότι καλύτερα να εκτεθεί κάποιος σε DDT, παρά
στην ελονοσία.

«Ορθώς η Νότια Αφρική άρχισε να χρησιμοποιεί και πάλι DDT το 2000», λέει ο
Ρίτσαρντ Λίροφ, ειδικός του WWF για τις τοξίνες. «Όταν οι εναλλακτικές λύσεις
δεν φέρνουν αποτελέσματα, όπως συνέβη στη Νότια Αφρική, πρέπει να
χρησιμοποιείται DDT. Γιατί λοιπόν τα Ηνωμένα Έθνη και άλλες υπηρεσίες δεν
χρηματοδοτούν προγράμματα που χρησιμοποιούν DDT; Τα κυριότερα εμπόδια φαίνεται
πως είναι η γραφειοκρατία και η αδράνεια.