[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΙΜΑΣΤΕ μήπως μπροστά σε μια νέα διεθνή πραγματικότητα; H έννοια της
«διεθνούς κοινότητας» μήπως τελικά αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα; Οι
εκδηλώσεις αλληλεγγύης για τα θύματα της φοβερής καταστροφής στην Ασία
γέννησαν τη διεθνή κοινότητα όχι ως έννοια/κλισέ που υφίσταται δεινή χρήση και
δεινότερη κατάχρηση από μια ορισμένη πολιτική τάξη, αλλά ως έκφραση των
πολιτών του κόσμου. Των πολιτών που είδαν την καταστροφή ως ένα παγκόσμιο
φαινόμενο που αγγίζει όλους, που είδαν τον πόνο και την αγωνία των συνανθρώπων
μας μίλια μακριά ως δική τους αγωνία, των πολιτών που ξεπέρασαν εθνικά σύνορα
και περιχαρακώσεις για να βοηθήσουν. Οι έννοιες της «διεθνούς κοινότητας» και
της «παγκόσμιας κοινωνίας των πολιτών» προσλαμβάνουν έτσι την αληθινή τους
σημασία ως έκφραση «διαμοιρασμού» (sharing) του κοινού μέλλοντος, προβλημάτων,
αγαθών και συμφορών του κόσμου τούτου. Από την άποψη αυτή, η παγκοσμιοποίηση
από οικονομική δραστηριότητα γίνεται πολιτική διαδικασία για τη διασύνδεση των
πολιτών του κόσμου. Για αρκετούς στοχαστές (όπως τους Α. Etzioni, Μ. Kaldor
κ.ά.), η ανάπτυξη της «διεθνούς κοινότητας των πολιτών» αντιπροσωπεύει την
πλέον ελπιδοφόρα προοπτική απέναντι σε πόλεμο, συγκρούσεις και υπανάπτυξη.
Πάνω στη νέα αυτή πραγματικότητα μπορεί τελικά να οικοδομηθεί ένα νέο σύστημα
παγκόσμιας διακυβέρνησης που να εκφράζει τα συμφέροντα και τις απόψεις όλης
της ανθρωπότητας, καθώς και μια νέα παγκόσμια agenda που θα καλύπτει τα
πραγματικά προβλήματα και προτεραιότητες όπως για την αντιμετώπιση των μεγάλων
φυσικών καταστροφών, της υπανάπτυξης και φτώχειας, των μεγάλων ασθενειών
(καρκίνος, AIDS, επιδημίες κ.λπ.). Φαινόμενα όπως της τρομοκρατίας, των
συγκρούσεων και φανατισμών αποτελούν στην ουσία δευτερογενή συμπτώματα των
παραπάνω προβλημάτων. Και όμως, η κατανομή των οικονομικών πόρων σε παγκόσμια
κλίμακα αντανακλά σχιζοφρενική αντίληψη προτεραιοτήτων. Κανένας δεν μπορεί να
εξηγήσει με ορθολογικά επιχειρήματα γιατί, π.χ., οι ΗΠΑ (και άλλες χώρες) θα
πρέπει να δαπανούν απείρως περισσότερα χρήματα για την καταπολέμηση της
τρομοκρατίας και όχι, π.χ., για την καταπολέμηση του καρκίνου, αφού εκτιμάται
ότι μέχρι το 2010 ένας στους δύο Αμερικανούς θα πάσχει από καρκίνο με τις
αναπόφευκτες συνέπειες σε ανθρώπινα θύματα. Γιατί;

Ο Π. K. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος
του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ.