[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

EINAI ΕΠΙΕΙΚΩΣ απογοητευτικό το φαινόμενο: οι νέοι πολιτικοί που
αναδείχθηκαν τελευταία – με ελάχιστες εξαιρέσεις – συνωστίζονται στα
«παράθυρα» της τηλεόρασης προκειμένου να εκπέμψουν έναν άχρωμο, ξύλινο λόγο
και κυρίως έναν βαθύτατα συντηρητικό πολιτικό λόγο. Επαναλαμβάνουν τετριμμένα
πολιτικά κλισέ. Ανακυκλώνουν τον φορμαλισμό του παρελθόντος με τον πληθωρισμό
των λέξεων (που είναι εξίσου επικίνδυνος με τον πληθωρισμό του χρήματος).
Αρνούνται να προκαλέσουν, να αμφισβητήσουν, να καινοτομήσουν, να
πειραματισθούν με το νέο, να καταθέσουν μια νέα ιδέα, να επιχειρήσουν ρήξεις,
να εκφράσουν δημόσια αυτό που ψελλίζουν ιδιωτικώς «για πράγματα και πρόσωπα».
Αντίθετα, το καινοτόμο, τολμηρό, προοδευτικό και κυρίως αληθινό εκφράζεται
συνήθως από παλαιότερους πολιτικούς. Ευτυχώς που υπάρχει σήμερα στη Βουλή ένας
Σημίτης και στην προηγούμενη ένας Μητσοτάκης. Έχουμε μια βαθύτατα συντηρητική
γενιά νέων πολιτικών αυτοπαγιδευμένη στις πλέον ακραίες μορφές της εικονικής,
επικοινωνιακής πραγματικότητας, όπως έχουμε και μια βαθύτατα συντηρητική νέα
γενιά ανεξάρτητα από τον κομματικό σχηματισμό στον οποίο ανήκει. Εάν κάποιος
ακούσει ορισμένες τοποθετήσεις στο λεγόμενο Κοινοβούλιο των Νέων
καταλαμβάνεται από βαθιά μελαγχολία για τον βαθύτατα συντηρητικό έως
οπισθοδρομικό λόγο. Και όταν παρακολουθήσει τις έξαλλες εκδηλώσεις (ενίοτε
χουλιγκανικής αισθητικής) ενάντια στο κράτημα της σημαίας από αλλοδαπούς,
έφηβους συμπολίτες μας, τότε τη μελαγχολία διαδέχεται η απελπισία. H πολιτική
χρειάζεται για να υπάρξει τον καινοτόμο, ανατρεπτικό, ενίοτε συγκρουσιακό λόγο
και αντίστοιχες πράξεις. Δεν υπάρχει με την ακινησία και τον προσχηματικό
λόγο. Έτσι δεν υπάρχει πολιτική agenda (που είναι, π.χ. η συζήτηση για την
Ευρώπη η οποία συγκλονίζει σχεδόν όλες τις άλλες χώρες της E.E.). Πολιτική
σημαίνει αντιπαράθεση μέσα σ’ ένα αποδεκτό θεσμικό πλαίσιο αρχών. Φοβάμαι ότι
γινόμαστε ολοένα και περισσότερο τελευταία η χώρα του προσχηματικού και
«αυθεντικού, επίσημου λόγου» μέχρι σημείου που να θέλουν ορισμένοι να έχουν το
αποκλειστικό προνόμιο «επίσημης» ερμηνείας της Ιστορίας (όπως, π.χ., για τον
M. Αλέξανδρο). H αποδοχή τών «κατά συνθήκη ψευδών» τείνει να γίνει ο κανόνας.
Από την άποψη αυτή, βρισκόμαστε πάρα πολύ κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες, και
ας εμφανιζόμαστε ως το κατ’ εξοχήν αντιαμερικανικό έθνος. Αλλά κάποιες ρωγμές
αισιοδοξίας ευτυχώς υπάρχουν…

Ο Π. K. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος
του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ.