Σκληρό… πιάνο στον Λευκό Οίκο

Ταλαντούχα πιανίστρια και αθλήτρια, η Κοντολίζα Ράις είναι η πρώτη
Αφροαμερικανή υπουργός Εξωτερικών, αλλά εκπροσωπεί μία ρεπουμπλικανική
κυβέρνηση που κέρδισε μόλις το 10% των Αφροαμερικανών ψηφοφόρων. Τα
επιτεύγματά της έχουν ανοίξει νέους δρόμους για τις γυναίκες στην Αμερική,
αλλά η ίδια δεν είναι φεμινίστρια. Είναι πιστή χριστιανή, αλλά στην πολιτική
της την χαρακτηρίζει ο ρεαλισμός – έστω και σκληροπυρηνικός. Είναι βαθιά
συντηρητική αλλά η ίδια ποτέ δεν παντρεύτηκε, ούτε έκανε παιδιά.

Κοντολίζα Ράις. Το φτωχό κοριτσάκι έγινε η πρώτη Αφροαμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών

Για πολλούς η νέα Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών είναι ένα αίνιγμα που όμως
γίνεται πιο κατανοητό όταν μάθει κανείς την προσωπική ζωή και τα βιώματα μιας
γυναίκας που στα 50 της κατέχει ένα από τα υψηλότερα αξιώματα στην αμερικανική
κυβέρνηση και – κατά πολλούς – προαλείφεται ώς η επόμενη πρόεδρος των ΗΠΑ…

Το 1954, την χρονιά που η κυρία Ράις γεννήθηκε, καταργήθηκε ως
αντισυνταγματικός ο φυλετικός διαχωρισμός στα γυμνάσια της Αμερικής. Αλλά η
Ράις, όπως τόσοι ακόμα Αφροαμερικανοί, δεν είδαν να αλλάζει και τίποτα στην
πράξη – τουλάχιστον στην αρχή – και πήγε σε σχολείο όπου υπήρχε φυλετικός
διαχωρισμός. Μία συμμαθήτριά της από το νηπιαγωγείο ήταν ανάμεσα στα τέσσερα
κορίτσια που σκοτώθηκαν όταν εξτρεμιστές ρατσιστές επιτέθηκαν με βόμβα
εναντίον μιας εκκλησίας στην Αλαμπάμα το 1963.

Διδαγμένη από τους γονείς της, ότι επειδή ήταν μαύρη και φτωχή, θα έπρεπε να
είναι «δύο φορές καλύτερη» απ’ όλα τα άλλα παιδιά για να προχωρήσει, και
«τρεις φορές καλύτερη» για να τους ξεπεράσει, η Κοντολίζα είχε αποκτήσει από
πολύ νωρίς, ισχυρό αίσθημα αυτοεκτίμησης και αποφασιστικότητας να «γίνει
κάποια». Οι κύκλοι της Ουάσιγκτον λένε ότι αυτή η «αποφασιστικότητα» θα γίνει
αισθητή και στην χάραξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία την
τελευταία τετραετία ήταν συχνά αντιφατική – κυρίως λόγω των συγκρούσεων που
είχε ο προκάτοχός της Κόλιν Πάουελ με τα «γεράκια» της κυβέρνησης Μπους.

Οι γονείς. H μητέρα της Αντζελίνα, καθηγήτρια πιάνου, ήταν μία ισχυρή
προσωπικότητα που μετέδωσε στην κόρη της, την αγάπη της για την γνώση. Ο
πατέρας της Τζον, ευαγγελιστής ιερέας, της μεταλαμπάδευσε την βαθιά
χριστιανική του πίστη και την αγάπη του για τα αθλητικά.

Έτσι «προικισμένη» με την αγάπη και φροντίδα που φέρνει η απόλυτη αφοσίωση που
της είχαν οι γονείς της, η Κοντολίζα άρχισε μαθήματα πιάνου στα 3 της χρόνια,
ενώ στα 4 έδωσε το πρώτο ρεσιτάλ της. Στα 15 της χρόνια μπήκε στο Πανεπιστήμιο
του Ντένβερ, όπου σπούδασε πολιτικές επιστήμες, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε σε
παγκόσμια πρωταθλήματα καλλιτεχνικού πατινάζ, σαρώνοντας τα έπαθλα. Στα 19
της, η Κοντολίζα είχε τελειώσει το πανεπιστήμιο και εκτός από γαλλικά, γνώριζε
και άπταιστα ρωσικά.

Στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ πρωτοξεκίνησε το έντονο ενδιαφέρον της κυρίας
Ράις για τις διεθνείς σχέσεις και ιδιαίτερα για την Σοβιετική Ένωση – που
μετέπειτα έγινε και ο τομέας ειδικότητάς της. Έμπνευσή της γι’ αυτό στάθηκε
ένας άνθρωπος. Επρόκειτο για έναν Τσέχο πρόσφυγα που δίδασκε ένα μάθημα για τη
Σοβιετική Ένωση. Ήταν ο Τζόζεφ Κόρμπελ, πατέρας τής μετέπειτα υπουργού
Εξωτερικών επί Κλίντον, Μαντλίν Ολμπράιτ. Ο Κόρμπελ ήταν ο μέντορας της
Κοντολίζας, η οποία πάντα τον αντιμετώπιζε ως «πνευματικό πατέρα» της.

Μετά το πτυχίο, η κυρία Ράις συνέχισε με μεταπτυχιακά και διδακτορικό και στα
26 της χρόνια έγινε μέλος του Κέντρου για τη Διεθνή Ασφάλεια και τον έλεγχο
των εξοπλισμών του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.

Αφού υπηρέτησε ως σύμβουλος για θέματα Σοβιετικής Ένωσης στο Συμβούλιο Εθνικής
Ασφαλείας του προέδρου Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου, η Κοντολίζα Ράις
επέστρεψε στο Στάνφορντ το 1991 και το 1993 έγινε η νεώτερη πρύτανης του
Στάνφορντ.

Το 1976, η Κοντολίζα ήταν ενεργό μέλος των Δημοκρατικών και εργάστηκε για την
προεδρική εκστρατεία του Τζίμι Κάρτερ. Γρήγορα όμως απογοητεύτηκε από την
πολιτική του απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, επιλέγοντας να ταυτιστεί με τον
Ρόναλντ Ρήγκαν, επειδή ήταν «άνθρωπος αρχών» – κάτι που φέρεται εξάλλου να
είναι και ο σημερινός πρόεδρος, άλλο βέβαια ποιες είναι αυτές οι αρχές και
κατά πόσον υλοποιούνται.

Μετά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το Οβάλ Γραφείο;

H νέα υπουργός Εξωτερικών διακρίνεται για την πολύ στενή σχέση της με τον
Τζορτζ Μπους. Ο ίδιος την θεωρεί επίτιμο μέλος της οικογενείας του και συχνά
την προσκαλεί στα οικογενειακά Σαββατοκύριακα που περνάει μαζί με ολόκληρη την
οικογένειά του. Είναι της απολύτου εμπιστοσύνης του και πολλοί θεωρούν ότι
τώρα, ενώ φαινομενικά η Κοντολίζα θα ακολουθεί πιστά την γραμμή που χαράζει ο
πρόεδρος, θα τον επηρεάζει πολύ – μάλλον προς μία ακόμα πιο «γερακίσια» τροπή,
κάτι εξάλλου που αντιπροσωπεύει πλήρως τον ίδιο.

Και μετά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τι; Ήδη έχουν αρχίσει να υψώνονται στην
Ουάσιγκτον οι φωνές που την προτείνουν ως υποψήφια των Ρεπουμπλικανών στις
προεδρικές εκλογές του 2008. H ίδια εξάλλου, σε προπέρσινη συνέντευξή της είχε
δηλώσει: «Οι γονείς μου με είχαν πείσει απόλυτα ότι μπορεί – λόγω του
φυλετικού διαχωρισμού – να μην μπορώ να πάω να φάω ένα χάμπουργκερ στους
Γούλγουερθ, αλλά μπορώ να γίνω πρόεδρος των ΗΠΑ»…

EXEI ΠΕΙ:

«MHN ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ με το θέμα της διπλωματικής επίλυσης της κρίσης στο
Ιράκ. H απόφαση έχει ληφθεί, μη μιλάς άσκοπα: ο πόλεμος έχει αποφασιστεί»
(μιλώντας στον Ρίτσαρντ Χάας, τον διευθυντή πολιτικού σχεδιασμού του
Αμερικανού προέδρου στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αρχές Ιουλίου του 2002).

«ΘΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΜΕ μία ειρηνική λύση στο θέμα της κρίσης στο Ιράκ.
Πιστεύουμε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό» (σε συνέντευξη στο CBS,
στις 20 Οκτωβρίου του 2002).

«ΠΡΩΤΟΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑ το Ισραήλ το 2000. Ήδη ένιωθα τότε ότι επιστρέφω
σπίτι, παρότι ήταν ένα μέρος το οποίο ποτέ δεν είχα επισκεφτεί. Έχω έναν βαθύ
δεσμό με το Ισραήλ. Πάντα θαύμαζα την ιστορία του κράτους του Ισραήλ και τη
σκληρότητα και την αποφασιστικότητα των ανθρώπων που το ίδρυσαν» (σε
συνέντευξη σε ισραηλινή εφημερίδα, το 2002).

«ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ότι κανείς θα μπορούσε να είχε προβλέψει ότι αυτοί οι
άνθρωποι θα έπαιρναν ένα αεροπλάνο και θα το έριχναν πάνω στο Παγκόσμιο Κέντρο
Εμπορίου, θα έπαιρναν άλλο ένα και θα το έριχναν επάνω στο Πεντάγωνο, ότι θα
προσπαθούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα αεροπλάνο ως πύραυλο, ένα αεροπλάνο στο
οποίο έχει γίνει αεροπειρατεία, ως πύραυλο» (σε συνέντευξη στις 16 Μαΐου
του 2002).

«ΘΕΛΟΥΜΕ να αλλάξουμε το ιρακινό μυαλό» (σε συνέντευξη, στις
12 Μαρτίου του 2004).

«ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ καμία σωτήρια λύση που θα μπορούσε να είχε αποτρέψει τις
επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Εκ των υστέρων, εάν οτιδήποτε θα μπορούσε να
είχε βοηθήσει να αποτραπεί η 11η Σεπτεμβρίου θα ήταν να είχαμε καλύτερες
πληροφορίες για τις απειλές εντός των ΗΠΑ, κάτι που δυσχεραίνεται από τα
δομικά και νομικά εμπόδια που έχουν αποτρέψει τη συλλογή και διανομή
πληροφοριών» (στην κατάθεσή της ενώπιον της ανεξάρτητης επιτροπής για την
11η Σεπτεμβρίου, τον Απρίλιο του 2004).