Διαστάσεις Tο δίλημμα της Eυρώπης

Ξενυχτήσαμε. Αναθαρρήσαμε, ελπίσαμε, σχεδόν πανηγυρίσαμε, για να αρχίσουμε
στη συνέχεια να επιστρέφουμε σιγά-σιγά στον ζόφο, στη μοιρολατρία και στη
μιζέρια. Αρκετά: ήρθε η ώρα της δράσης.

Μπους και Οσάμα: δύο φανατισμοί αλληλοτροφοδοτούνται (του Rocha, από την εφημερίδα La Jordana)

Πρέπει να ήταν ο Μάικλ Νόβακ, ο γνωστός σχολιαστής του CNN, που ξέσπασε κάποια
στιγμή μέσα στη νύχτα σε νευρικό γέλιο. Έγιναν τόσα πράγματα σ’ αυτή την
τετραετία, τρομοκρατικές επιθέσεις, πόλεμοι, αμφισβητήσεις, αντιπαραθέσεις,
συγκρούσεις, και στο τέλος βρισκόμαστε ακριβώς στο ίδιο σημείο: να παίζεται η
προεδρία της χώρας για μια «χούφτα» ψήφους. Το 2000 ήταν μερικές εκατοντάδες,
σήμερα είναι μερικές δεκάδες χιλιάδες. Τότε ήταν η Φλόριντα, σήμερα είναι το
Οχάιο. Το έχουμε δει το έργο. Αλλά δεν φανταζόμασταν ότι με τόσα που συνέβησαν
θα το βλέπαμε ξανά.

Δεν είχε δίκιο ο Αμερικανός σχολιαστής: το έργο δεν είναι το ίδιο. Αυτό που
βλέπουμε σήμερα είναι να θριαμβεύει με 3,5 εκατομμύρια ψήφους διαφορά ένας
πρόεδρος που είπε ψέματα στον λαό του και τον έσυρε σε έναν καταστροφικό
πόλεμο από τον οποίο δεν ξέρει πώς να τον βγάλει. Αυτό που με έκπληξη
διαπιστώνουμε είναι ότι ένας ηγέτης που ευνόησε σκανδαλωδώς τους πλουσίους με
τη φορολογική του πολιτική ψηφίστηκε σχεδόν ισομερώς απ’ όλες τις τάξεις, άρα
και από τους φτωχούς (που προφανώς ελπίζουν ότι μια μέρα θα γίνουν κι αυτοί
πλούσιοι). Οι Αμερικανοί προσήλθαν μαζικά στις κάλπες ξυπνώντας μνήμες του
1960 – αλλά αντί να εκλέξουν τη σύγχρονη εκδοχή του Κέννεντυ, ανανέωσαν την
εμπιστοσύνη τους στη σύγχρονη εκδοχή του Νίξον. H Ιστορία, που ως γνωστόν
επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα, μας κλείνει το μάτι ειρωνικά. Το Οχάιο δεν ήταν
παρά μια ανωμαλία του αμερικανικού εκλογικού συστήματος. Ο Τζωρτζ Μπους είναι
ο αδιαφιλονίκητος νικητής των εκλογών.

Μπορούμε να τον καταγγείλουμε. Μπορούμε να χλευάσουμε εκείνους που τον
ψήφισαν. Μπορούμε ακόμα – λέμε τώρα – να προσπαθήσουμε να τους καταλάβουμε.
Έχουμε όμως και μια άλλη επιλογή: να αφήσουμε τους Αμερικανούς στην ησυχία
τους και να κοιτάξουμε τη δουλειά μας. H Ευρώπη αντιμετωπίζει σήμερα ένα
δίλημμα. Ο ένας δρόμος – εύκολος, βαρετός, κάτι σαν την εθνική οδό – είναι να
εξακολουθήσει να κρύβει το κεφάλι της στην άμμο και να επιρρίπτει την ευθύνη
για όλα τα δεινά στην αλαζονεία, τον τυχοδιωκτισμό και τη μονομέρεια της
κυβέρνησης Μπους. Ο άλλος δρόμος – τραχύς και δύσβατος, αλλά γεμάτος αξιοθέατα
– είναι να αποφασίσει επιτέλους να παρέμβει στις διεθνείς εξελίξεις. Κι αν το
Ιράκ δεν είναι ομολογουμένως το προνομιακό πεδίο δράσης της, υπάρχει πάντα μια
περιοχή που βρίσκεται στη ρίζα όλων των προβλημάτων και τροφοδοτεί την
τρομοκρατία, μια εκρηκτική ζώνη όπου κανείς Αμερικανός πρόεδρος δεν πρόκειται
ποτέ να δώσει λύση. Ιδού η Μέση Ανατολή, ιδού και το πήδημα.