ΣE ΠPΩTO ENIKO Mαζεύτηκαν οι άγγελοι στον κήπο μου…

Μαζεύτηκαν οι άγγελοι στον κήπο μου. Χαμογελαστοί και ήρεμοι, κουβαλώντας
κουβάδες με χρώματα κι ένα βαρέλι με λευκό. Μαζί τους είχαν πράσινο (σκιές της
γης σε αποχρώσεις οικείες κι άλλες μακρινές και άγνωστες), κόκκινο (σημάδι της
φωτιάς σε αλφάβητο καινούργιο), κίτρινο (για τον αέρα που διαρκώς φυσάει κι
αλλάζει), μπλε (στα νερά του νερού, σε αποχρώσεις άλλοτε παγωμένες κι άλλοτε
τρυφερές). Στοιχεία της φύσης έφεραν μαζί τους, κρυμμένα μέσα σε κουβάδες.
Στοιχεία της φύσης που κουβάλησαν και κουβαλούν στη σκέψη, στις αισθήσεις
τους. Στοιχεία της φύσης που απαντούν παντού τριγύρω και συναθροίζονται σε
χώρο καθαρό, λευκό. Σε χώρο άπλετο. Κενό.

Μαζεύτηκαν οι άγγελοι στον κήπο μου. Τους κέρασα κρασί σε χρώμα βυσσινί και μ’
ένα νεύμα της ψυχής τούς μίλησα για εικόνες παράξενες, συνηθισμένες,
ονειρικές, πραγματικές – πάντα διπλές. Τους μίλησα για άνθη και για μυρωδιές,
για φόβους και αυταπάτες. Για ελπίδες που αγκυλώνουν και για σκοτάδια που
φωτίζονται με χρώματα. Τους έδειξα ηλίανθους που στρέφουν να τραφούν με ήλιο
προς τον ήλιο και δεν ταράζονται. Δεν υγραίνουν τα πέταλά τους στο σκοτάδι,
ούτε κουράζονται να περιμένουν να περάσει η συννεφιά, το σούρουπο να πέσει κι
όσο χρειαστεί στην ίδια θέση να σταθούν μέχρι να ξημερώσει.

Μαζεύτηκαν οι άγγελοι στον κήπο μου. Τους περίμενα. Ήμουν εκεί. Δίχως να
κρύβομαι, περίμενα πλάι σε μία μικρή ροδιά, με φυλλαράκια τόσα δα και
κατακόκκινους καρπούς, σαν καραμέλες. Στην πρώτη πινελιά ζωής (πράσινη έτυχε
να ‘ναι) κράτησα την ανάσα μου. Πίσω της σχηματίστηκε μία σκιά θανάτου. Ένα
χαμόγελο, όπως εκείνο του πατέρα μου όταν έφυγε, αφήνοντας κληρονομιά τη
δύναμη, την ομορφιά και την αγάπη. Χαμογελά ο θάνατος; Χαμογελά. Με δύναμη, με
υπομονή, με θάρρος. Με το δικό του θάρρος. Κρυμμένος πίσω απ’ τη ζωή, φωτίζει
τις σκιές της: τα χρώματα, τη φύση, το τοπίο, τις διπλές εικόνες. Την αλήθεια;
Την αλήθεια.