Διαστάσεις H πόρτα της Eυρώπης

Οι γεωλόγοι δεν έχουν καμιά αμφιβολία: η Λαμπεντούζα είναι αφρικανική,
βρίσκεται άλλωστε πιο κοντά στην Τυνησία απ’ ό,τι στη Σικελία. Για τους
απόκληρους της Αφρικής, πάντως, αυτό το νησάκι είναι η πόρτα της Ευρώπης.

Στη Λαμπεντούζα: λαθρομετανάστες που μόλις αποβιβάστηκαν περιμένουν να μεταφερθούν στο τοπικό Γκουαντάναμο

H πρώτη απόβαση έγινε το 1992. Ήταν 71 λαθρομετανάστες, θυμάται ο Τζιλιόνε
Μπαλντασάρε, ιδιοκτήτης του «Sbarcatoio», που διαφημίζεται ως «το πιο νότιο
μπαρ της Ευρώπης». Οι κάτοικοι του νησιού κινητοποιήθηκαν αμέσως, άρχισαν να
φέρνουν στους πρόσφυγες κουβέρτες, ρούχα, θερμός με καφέ. Ήταν μια πραγματική
γιορτή αλληλεγγύης. Αλλά έγινε μία φορά, ίσως δύο. Ύστερα, όταν οι πρόσφυγες
από τη Λιβύη και την Τυνησία άρχισαν να συρρέουν κατά εκατοντάδες, οι κάτοικοι
άρχισαν να ανησυχούν. Το νησί τους είχε ανακαλυφθεί πρόσφατα από τους
τουρίστες και η εικόνα του θα χάλαγε ασφαλώς απ’ όλους αυτούς τους ξυπόλητους
– έστω κι αν οι περισσότεροι δεν έμεναν περισσότερο από μερικές ώρες, άντε
μερικές μέρες. Όταν οι αρχές ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να επεκτείνουν το
μοναδικό κέντρο «υποδοχής» που υπάρχει στο νησί, και δεν χωράει πάνω από 180
ανθρώπους, ο πληθυσμός κατέβηκε στους δρόμους. Και το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.

Κάπως έτσι εξελέγη δήμαρχος του νησιού ένα στέλεχος του κόμματος του
Μπερλουσκόνι, ο γιατρός Μπρούνο Σιραγκούζα, που υποστηρίζει την ολοκληρωτική
απομόνωση των λαθρομεταναστών ώστε να μην καταλαβαίνουν καν την παρουσία τους
οι τουρίστες. Κάπως έτσι απέκτησε δύναμη εδώ η ξενόφοβη και ρατσιστική Λέγκα
του Βορρά. «Πρέπει να περιπολούν συνεχώς γύρω από το νησί δύο πολεμικά πλοία
που θα συλλαμβάνουν τους λαθρομετανάστες και θα τους γυρίζουν πίσω», λέει η
Άντζελα Μαραβεντάνο, ιδρύτρια του τοπικού τμήματος της Λέγκας και ιδιοκτήτρια
του εστιατορίου «Le Sarrazin» (με σπεσιαλιτέ το κουσκούς!). H πρότασή της δεν
έχει γίνει ακόμη πραγματικότητα, είναι ομολογουμένως και λίγο ακριβή. Οι
ιταλικές αρχές στηρίζουν κατά ένα μέρος τη στρατηγική τους στους νόμους της
φύσης: όλο και κάποιοι λαθρομετανάστες θα πνίγονται, υπολογίζεται ότι στο
κανάλι της Σικελίας σαπίζουν περί τα 1.000 πτώματα. Οι υπόλοιποι απελαύνονται
τελευταία με συνοπτικές διαδικασίες, δεν προλαβαίνουν καν να γνωρίσουν τη
φιλοξενία του τοπικού Γκουαντάναμο…

Παρ’ όλα αυτά, τα παράπονα δεν λείπουν. Να, ο Βιντσέντσο Λομπάρντο που
εργάζεται στο νεκροταφείο γκρινιάζει επειδή μετάλλιο από τον πρόεδρο της
Δημοκρατίας πήρε μόνο ο δήμαρχος, κι όχι αυτός, για την άψογη συμπεριφορά που
επέδειξε τον περασμένο Οκτώβριο το νησί απέναντι στα 13 πτώματα που ξέβρασε η
θάλασσα. «Τους έθαψα με τα ίδια μου τα χέρια», βεβαιώνει. «Να, σ’ αυτόν τον
τάφο είναι θαμμένη μια γυναίκα, πολύ όμορφη, πολύ παχιά, πέθανε από την
εξάντληση μόλις έφτασε, είδα τον άντρα της, έκλαιγε πάνω από τον τάφο της,
υποσχέθηκε ότι θα ξανάρθει, αλλά δεν τον έχω ξαναδεί. Όχι μόνο δεν με
βράβευσαν, αλλά με κατηγόρησαν κιόλας επειδή έβαλα σταυρούς στους τάφους των
μουσουλμάνων. Όμως εγώ είμαι καθολικός, δεν ξέρω τίποτα άλλο να κάνω…».