Eλένη Xατζηαργύρη: τελευταία πράξη

Δύσκολο το 2004 για το θέατρό μας. Ειδικά οι τελευταίοι μήνες του… Χθες
το πρωί στις 07.15, στο «Ευγενίδειο», έχασε και την Ελένη Χατζηαργύρη που
πέθανε, έπειτα από ραγδαία εξέλιξη του καρκίνου που αντιμετώπιζε διακριτικά
και αθόρυβα τα τελευταία χρόνια.

«Χαίρομαι να βλέπω τόσους μαθητές μου στη σκηνή», έλεγε στα «NEA» η Ελένη Χατζηαργύρη τον περασμένο Μάιο

Δεν ταλαιπωρήθηκε ιδιαίτερα, δεν υπέφερε, και αυτό είναι μια παρηγοριά για
τους ανθρώπους της. Το κενό, όμως, που αφήνει είναι μεγάλο. Γιατί η
Χατζηαργύρη, ενεργή μέχρι το τέλος και ακμαιότατη, αντιπροσώπευε ένα ήθος που
όσο πάει και σπανίζει, μια σχολή με αξίες και όρια που τείνει να εκλείψει και
η οποία εκ των πραγμάτων ξεπεράστηκε, αλλά είναι αδύνατον να την αγνοήσουμε.
Και γιατί ήταν ένας άνθρωπος αξιαγάπητος – νοιαζόταν για τους άλλους – και
όντως πολύ αγαπητός. Από τους συναδέλφους της, από τον κόσμο και από τους
μαθητές της. Διότι ήταν και Δασκάλα η Ελένη Χατζηαργύρη.

Είχε γεννηθεί στην Χαλκίδα το 1925, αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Ντροπαλό
κορίτσι, ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό του το θέατρο. Ήταν δεκαέξι χρόνων
όταν μια φίλη της οικογένειας την πήγε στον Κάρολο Κουν, που ετοίμαζε με μία
ομάδα μαθητών του αυτό που θα έμενε στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου ως το
«Θέατρο Τέχνης».

Έμεινε εκεί. Τα πρώτα, πολύ δύσκολα χρόνια του θιάσου. Πάτησε στο σανίδι το
1942 στο δεύτερο έργο που παρουσιάστηκε από το «Θέατρο Τέχνης», το «Σουάνεβιτ»
του Στρίντμπεργκ, και σε πολύ μικρό διάστημα έκανε τον πρώτο της
πρωταγωνιστικό ρόλο, στο «Ρόσμερσχολμ» του Ίψεν. Μετά ξανοίχτηκε σε άλλους
θιάσους. Το 1950, μπαίνει στο Εθνικό. Κάνει και κινηματογράφο – μία σειρά από
μελοδράματα της εποχής, με σημαντικότερο την «Αγνή του λιμανιού» του Γιώργου
Τζαβέλλα.

Το 1961, επανέρχεται στο Εθνικό όπου θα παραμείνει έως το 1982. Ερμηνεύοντας
μία σειρά μεγάλων ρόλων του διεθνούς ρεπερτορίου, καθιερώνεται ως μία από τις
βασικές πρωταγωνίστριές του. Από το καλοκαίρι του 1963, αρχίζει μία μακρά,
ευδόκιμη πορεία στην αρχαία τραγωδία και στην Επίδαυρο με πλήθος ρόλων.

Φεύγοντας από το Εθνικό, συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Χορν, τον Αλέξη Μινωτή,
τον Σπύρο Ευαγγελάτο, τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, την Κατερίνα Μαραγκού, για να
επανέλθει για τρίτη και τελευταία φορά στο Εθνικό τη σεζόν 1996-97. Τελευταίος
της ρόλος – ένας θρίαμβος – ήταν η Μέλανι Κλάιν στο «Κυρία Κλάιν» που παίχτηκε
στο «Θέατρο Εξαρχείων», ενώ μεσολάβησε και η τριετούς αντοχής τηλεοπτική σειρά
«Περί ανέμων και υδάτων». Ήταν έτοιμη για έναν καινούργιο ρόλο στο έργο του
Ντέιβιντ Χέαρ «Ανάσα ζωής», στο καινούργιο θέατρο «Άλμα» της Κατερίνας
Μαραγκού. Δεν πρόλαβε. Και δεν προλάβαμε.

Την Ελένη Χατζηαργύρη – πορτρέτο της θα διαβάσετε στο φύλλο της Δευτέρας – θα
αποχαιρετίσουμε τη Δευτέρα στις 14.30 από το Πρώτο Νεκροταφείο.