Πρόσωπα «Aδιαφορώ για την υστεροφημία»

Δηλώνει μέτριος ηθοποιός, ωστόσο αυτή τη στιγμή μελετάει ένα σωρό σενάρια.
«Βελτιώνομαι ίσως», αυτοσαρκάζεται ο 72χρονος Ομάρ Σαρίφ.

Ομάρ Σαρίφ. «Έχω έναν εγγονό εβραίο και έναν μουσουλμάνο. Δεν θα μπορούσα να τα καταφέρω καλύτερα»

«Λώρενς της Αραβίας», «Δόκτωρ Ζιβάγκο», «Φάνι Γκερλ», «Μάγερλινγκ»… ο Ομάρ
Σαρίφ πρωταγωνίστησε σε ταινίες που σημάδεψαν τον κινηματογράφο. Μήπως τα περί
μετριότητας είναι ψευτομετριοφροσύνες; «Όχι, για πολλά χρόνια ήμουν εξαιρετικά
μέτριος», λέει στον Ερίκ Λιμπιό του γαλλικού «Λ’ Εξπρές». «Είχα ταλέντο όταν
ήμουν νέος, γιατί τραβούσα την προσοχή. Αλλά έχασα αυτή τη φρεσκάδα. Πέρασα
μια περίοδο ατυχίας στον κινηματογράφο… Έπειτα από τέσσερις-πέντε αποτυχίες,
ήμουν νεκρός. Καθώς είχα τεράστια έξοδα, δεχόμουν οτιδήποτε. Αυτό με αηδίαζε,
επειδή είμαι δυστυχώς αρκετά έξυπνος για να μη μ’ αρέσει η βλακεία».

Γεννημένος στην Αίγυπτο και μέγας γόης στην εποχή του, ο Σαρίφ λέει πως οι
φήμες για την ερωτική ζωή του δεν είχαν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. «Θα
ήθελα πολύ να είχα ζήσει τη ζωή που μου αποδίδουν. Να έχει κανείς όλες αυτές
τις γυναίκες στο κρεβάτι του, θα ήταν όνειρο… Στην πραγματικότητα
παντρεύτηκα, χώρισα το 1968 και από τότε δεν έζησα ποτέ με μια γυναίκα, ούτε
καν για μια νύχτα! Μπορείτε να με πιστέψετε, είναι η αλήθεια». Από τις αρχές
του, πρώτη βάζει την ανεκτικότητα. «Δεν μπορείς να μην αγαπάς κάποιον επειδή
είναι μαύρος, λευκός ή κίτρινος, μουσουλμάνος, εβραίος ή χριστιανός. Έχω έναν
εγγονό εβραίο και έναν μουσουλμάνο. Δεν θα μπορούσα να τα καταφέρω καλύτερα».

Ο Ομάρ Σαρίφ ζει στο Παρίσι, το πάθος του είναι τα άλογα και η καλύτερή του
ταινία ο «E.T.». Για τον ρόλο του στην ταινία «Ο Κύριος Ιμπραήμ και τα
λουλούδια του Κορανίου» (παρουσιάστηκε χθες σε αβάν-πρεμιέρ στον κινηματογράφο
«Τριανόν»), πήρε βραβείο Σεζάρ. Το ενδιαφέρον για το πρόσωπό του έχει
ανανεωθεί. Τα σενάρια στοιβάζονται στο κομοδίνο του και είναι κλεισμένος ώς
τον Απρίλιο: «Σύντομα θα γυρίσω μια ταινία που δεν πρέπει να είναι κακή, ένας
συμπαθητικός δεύτερος ρόλος με τον Πήτερ Ο’ Τουλ». Άραγε μετανιώνει για τις
παρελθούσες αποτυχίες του; «Είναι ένα αίσθημα που δεν γνωρίζω, γιατί πριν από
τριάντα χρόνια δεν ήμουν ο ίδιος που είμαι σήμερα. Μπορείς να μετανιώνεις μόνο
την ίδια στιγμή. Δεν μετανιώνω ούτε καν για κάτι που μπορεί να είπα χθες. Ίσως
είχα κακή διάθεση, ίσως είχα πιει… πάντα υπάρχει μια αιτία». Όσο για την
καριέρα του, «δεν είναι σημαντική. Το σημαντικό είναι αυτό που κάνω τώρα.
Αδιαφορώ για την εικόνα που θα έχουν για μένα μετά τον θάνατό μου, αφού δεν θα
είμαι πια εδώ. Αδιαφορώ πλήρως για την υστεροφημία. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει,
είναι να προσπαθώ να κάνω κάτι καλό… Μια ταινία στην οποία να μη χάνω την
αξιοπρέπειά μου».