ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο διάλειμμα τελείωσε… Tα κεφάλια μέσα!

Μπαίνεις στο αυτοκίνητό σου. Βάζεις τον χαρτοφύλακα του γραφείου – «για καλό
και για κακό» – στο πορτ-μπαγκάζ. Πατάς το κουμπί για το κεντρικό κλείδωμα –
«για να ‘σαι σίγουρος» (έτσι, τουλάχιστον, νομίζεις). Βάζεις τη μικρή τσάντα
με τα απαραίτητα, αλλά πολύτιμα, μπροστά στην κονσόλα. Δεν ανοίγεις την
κουκούλα του κάμπριο, γιατί «ποτέ δεν ξέρεις…». Και ύστερα από δέκα λεπτά
«προετοιμασίας» για την ασφάλειά σου, γυρνάς το κλειδί στη μίζα.

Προχωράς στην παραλιακή λεωφόρο. Εκεί όπου μέχρι πριν από λίγες ημέρες ήταν τα
γήπεδα, τα φώτα, τα πανηγύρια των Ολυμπιακών και η αυστηρή αστυνόμευση σε κάθε
βήμα. Δεν βλέπεις, όμως, πια στολή – ούτε για λίγο… χρώμα στο γκρίζο της
ασφάλτου. Και εκεί, σταματημένος στο φανάρι του Παλιού Φαλήρου, ανάμεσα σε
άλλα αυτοκίνητα, το απατηλό αίσθημα ασφάλειάς σου γίνεται ξαφνικά θρύψαλα.
Όπως το τζάμι του συνοδηγού, από την αλυσίδα των δύο τύπων πάνω στο
μηχανάκι…

Για μια στιγμή θαρρείς πως κάποιο άλλο αυτοκίνητο έπεσε επάνω σου με
σφοδρότητα. Μετά βλέπεις, σαν σε όνειρο, το χέρι να αρπάζει την τσάντα σου.
Αργότερα, διαπιστώνεις – από το γδάρσιμο στον λαιμό – ότι έβγαλες μια φοβερή
κραυγή, καθώς τα τζάμια έπεφταν πάνω σου.

H Αστυνομία σε υποδέχεται χαμογελαστά, σαν έναν ακόμη – από τους πολλούς –
καθημερινούς «πελάτες» της, που πέφτουν θύματα κλοπής. Σε εντυπωσιάζει κάθε
φορά, από πλευράς τους, αυτή η «μοιρολατρική» αποδοχή της κατάστασης ως
«αναπόφευκτης» ή «φυσιολογικής», αυτή η δήθεν «άποψη» του «αναγκαίου (;)
κακού». Φροντίζουν μάλιστα να σε «διασκεδάσουν» με τη διήγηση και άλλων
τέτοιων περιστατικών της ημέρας!

H αντιπροσωπεία του αυτοκινήτου μού είπε ότι, μόνο την ίδια ημέρα, είχε να
βάλει τζάμια σε τέσσερα-πέντε αυτοκίνητα, για τον ίδιο λόγο. Και με όσους
φίλους και γνωστούς το συζήτησα, άκουσα κατά μέσο όρο τουλάχιστον δύο
παρόμοιες «πονεμένες» ιστορίες από τον καθένα.

Μετά το φορτσάρισμα των Ολυμπιακών, η δημόσια διοίκηση (όπως έδειξε η τραγική
ιστορία του Σινούκ) και η Αστυνομία ξαναγύρισαν στους ρελαντί ρυθμούς τους.
Και ο Έλληνας πολίτης έμεινε πάλι να κοιτά με καχυποψία ακόμη και τον ζητιάνο,
που τον πλησιάζει στο φανάρι. Άλλωστε, ξαναγύρισαν και αυτοί στα στέκια τους
μετά το τέλος του Ολυμπιακού λουστραρίσματος. Το διάλειμμα τελείωσε… Τα
κεφάλια μέσα!