MATIEΣ Περί ντόπας

Με τους Παραολυμπιακούς, (αρχίζουν μεθαύριο), αισθάνομαι δυο φορές άνθρωπος.
Και θέλω να ευχαριστήσω όλους τους αθλητές που συμμετέχουν, για το παράδειγμα
ζωής, αγώνα, αισιοδοξίας, πίστης, που δίνουν σε όλους μας. Πίστης, ότι τα
πάντα μπορεί, κανείς, να πετύχει, αν το λέει η ψυχή του («Μάνα, φωτιά με
βύζαξες κι είν’ η ψυχή μου αστέρι;»). Και αγώνα, γιατί όπως τονίζει και ο
Χικμέτ, μετά τον Σικελιανό, «η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε, πρέπει να την
πάρεις σοβαρά…».

Και συμφωνώ πέρα για πέρα με τη Μάρω Λοΐζου, που δήλωσε πως οι αγώνες αυτοί
πρέπει να ονομάζονται Υπερολυμπιακοί. Και δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί δεν το
σκέφτηκαν οι αρμόδιοι. Με αυτή την ονομασία, οι Παραολυμπιακοί θα παίρνανε
άλλο κύρος, άλλη δύναμη. Και τα ίδια τα παιδιά θα ένιωθαν διαφορετικά. Ας το
βάλει μπρος, λοιπόν, η Γιάννα. Πιστεύω, ότι ο όρος θα υιοθετηθεί. Και η όλη
προσπάθεια των αθλητών, που κερδίζουν σημαντικές νίκες μόνο με τις ψυχικές
τους δυνάμεις, θα καθαρίσουν κάπως και τα νέφη της ντόπας, που μας έπνιξαν
τελευταία.

Πάντως, για να ‘μαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, όλοι γνωρίζαμε μέσες
άκρες ότι οι μεγάλοι πρωταθλητές, κυρίως οι ξένοι, χρησιμοποιούν διάφορες
ουσίες, που τους επιτρέπουν να σπάνε τα ρεκόρ, το ένα μετά το άλλο. Όλοι το
γνωρίζαμε, αλλά κάναμε το παγώνι, από τη στιγμή, μάλιστα, που αρχίσαμε να
υποπτευόμαστε ότι έχουν μπει στο κόλπο και Έλληνες «σταρ» του στίβου, κυρίως.
Γιατί μας αρέσει να μιλάμε για «καθαρούς Ολυμπιακούς» και άλλα… πατριωτικά,
αγνά και εμπριμέ, προσβλέποντας συγχρόνως και στα χρυσά μετάλλια…

H ντόπα, όμως, είναι θάνατος. Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι. H ντόπα μπορεί να
χαρίσει ένα μετάλλιο, (αρκεί ο αγωνιζόμενος αθλητής να είναι παγκόσμιας
κλάσης, όπως σωστά παρατήρησε, σε σχόλιό του στα «NEA», ο Χρ. Παπανικολάου),
αλλά είναι σίγουρο πως αργά ή γρήγορα θα σακατέψει τον οργανισμό. Και τα
παραδείγματα είναι πάρα πολλά, ιδίως στην Αμερική, όπου το «φαρμακείο» δίνει
και παίρνει.

Τα γυμναστήρια, σήμερα, είναι γεμάτα από αναβολικά. Οι νέοι τα χρησιμοποιούν
συνεχώς, γιατί βιάζονται για διάκριση, για πλούτο, για δόξα, για εξασφάλιση.
Κι είναι πολλά τα χρήματα κι είναι πολλά τα βεγγαλικά της δόξας. Πώς θα
φρενάρεις τον νέο, που βρίσκεται σ’ αυτόν τον κατήφορο; Οι νουθεσίες δεν
πιάνουν τόπο. Κι αν πεις και μια κουβέντα παραπάνω, θ’ ακούσεις πως είσαι
γραφικός και «αρχαίο μυαλό». «Βάλε τώρα που γυρίζει», είναι το σύνθημα. «Εδώ
και τώρα να τα οικονομήσουμε». Κι ας ζήσουμε αργότερα, σαρανταπληγιασμένοι.

Αλλά το θέμα της ημέρας δεν είναι, φυσικά, η ντόπα. Είναι το πολύνεκρο
δυστύχημα στη Χαλκιδική. Ανακρίσεις γίνονται, απίστευτα λάθη και παραλείψεις
διαπιστώνονται, μαύρα μυστικά αποκαλύπτονται, κυβέρνηση και αντιπολίτευση
διασταυρώνουν τα ξίφη τους, τα τηλεοπτικά παράθυρα παίρνουν φωτιά. Να δούμε τι
θα γίνει…