ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο λάιφ στάιλ της (αν)ασφάλειας

Κοιμόμαστε, ξυπνάμε, δουλεύουμε, ερωτευόμαστε κι όμως η λέξη που μας
στοιχειώνει είναι η ασφάλεια. Ποτέ μια τόσο ασαφής και απροσδιόριστη έννοια
δεν πούλησε τόσο πολύ. Από τα υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα και τα Ζέπελιν,
μέχρι τα Prozac και τους ψυχοθεραπευτές, όλοι έχουν βαλθεί να μας κάνουν να
νιώσουμε ασφαλείς.

Το νέο λάιφ στάιλ δεν έχει να κάνει με λεφτά, αυτοκίνητα, κοινωνικό στάτους. H
ασφάλεια είναι το νέο σύνθημα της εποχής και το… λάιφ στάιλ του φόβου πάει
σε όλους, παράγοντας περισσότερη ανασφάλεια απ’ αυτή που κάθε άνθρωπος ήδη
κουβαλά μέσα του. Ο φόβος, εκείνο το δυσάρεστο συναίσθημα, η σκέψη ότι
επίκειται κίνδυνος, κάνει τους πάντες να καταναλώνουν σιωπηλά όλα τα προϊόντα
μιας δήθεν ασφάλειας. Δήθεν, γιατί η ασφάλεια είναι μια κατάσταση στην οποία
δεν υπάρχουν κίνδυνοι και ρίσκα, δηλαδή δεν συναντάται ποτέ 100% στην
πραγματική ζωή.

H ματαιότης είναι ότι όσο πιο πολύ κυνηγάμε την ασφάλεια, τόσο πιο ανασφαλείς
αισθανόμαστε. Και φοβητσιάρηδες, καχύποπτοι, επιφυλακτικοί. Στη δουλειά, στις
σχέσεις μας. Είναι η μόδα της εποχής. Να φοβάσαι, να τρέμεις το μέλλον (λες
και ήξερες ποτέ τι θα σου φέρει), να μην τολμάς, να είσαι σίγουρος ότι
απειλείσαι, απροσδιόριστο από τι. Να θέλεις να είσαι ασφαλής και θωρακισμένος,
σωματικά, ψυχολογικά, συναισθηματικά. Να τα έχεις όλα προβλέψιμα και
τακτοποιημένα, να κυνηγάς τη σιγουριά και τη βεβαιότητα. Να λαχταράς να….
υπογράψεις συμβόλαιο με το μέλλον σου με ρήτρες που αποκλείουν παρεκκλίσεις
από το πρόγραμμά σου. Να βλέπεις τι συμβαίνει στον κόσμο και να φοβάσαι ακόμα
περισσότερο. Sorry, αλλά αυτό δεν είναι ζωή. Μάλλον προς το αμυντικό δόγμα του
ΝΑΤΟ μού φέρνει…