[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι εξοργιστική η αδράνεια του κράτους. Την
ίδια ώρα που με κάμερες, Ζέπελιν μπορεί και αστυνομεύει τον Έλληνα πολίτη
ακόμα και στην κρεβατοκάμαρά του, δεν «βλέπει», δεν ενδιαφέρεται, δεν μπορεί
να παρακολουθήσει την τροχιά ενός στρατιωτικού ελικοπτέρου με επισήμους. Και
δεν χωρεί αμφιβολία πως οι ευθύνες – κυρίως πολιτικές – της κυβέρνησης είναι
τεράστιες. Ωστόσο, η κατάσταση αυτή που δίνει την εικόνα αυτού που πολύ σωστά
ονομάζει ο λαός μας «μπάχαλο», έχει βαθιές ρίζες σε νοοτροπίες, στην ελληνική
κοινωνία και σε συμφέροντα.

Γιατί πώς να εξηγήσει κανείς ότι ανεξέλεγκτα μπορεί κάποιος να κερδοσκοπεί και
να μετατρέπει – ατιμώρητα – το Χρηματιστήριο σε εργαλείο «βίαιης» ανακατανομής
του πλούτου… Πώς μπορεί κάποιος να ερμηνεύσει ότι στον Στρατό, όπου τα πάντα
θα ‘πρεπε να δουλεύουν άρτια, ο καθένας έχει τη δυνατότητα να πλαστογραφεί,
ακόμη και για να γλιτώσει τη θητεία του, και οι μόνοι που ουσιαστικά τον
ψέγουν να είναι κάποιοι άλλοι, που κι αυτοί δεν υπηρέτησαν… Πώς μπορεί
κανείς να δικαιολογεί τόσο καιρό την ατιμωρησία για όσα φρικτά ζήσαμε με το
ντοπάρισμα αθλητών… Πώς μπορεί κάποιος να ευθύνεται για την κατάρρευση
κτιρίων με τον πρώτο σεισμό, να σκοτώνονται άνθρωποι και να μένει
ατιμώρητος… Πώς μπορεί κάποιος άλλος να πνίγει με το πλοίο του τόσους
επιβάτες και να μην καταδικάζεται…

Φυσικά, δεν υπάρχει τέλος σ’ αυτή την «ιστορία»… Ράντζα, φακελάκια,
λαδώματα, καρφώματα είναι εικόνες της καθημερινότητας ενός «κράτους της
πλάκας» που μπορεί μεν να έχει τη δύναμη να σου καταστρέψει τη ζωή, αλλά δεν
έχει τη δυνατότητα να σε προστατεύσει, έστω και αν δοθεί σχετική εντολή!

Γι’ αυτό λύση δεν δίδεται ρίχνοντας στον Καιάδα τους τωρινούς υπευθύνους. Αν
δεν αλλάξουν πολλά και ριζικά, κάποιοι άλλοι θα βρουν τρόπο να τους
αντιγράψουν!