«Kανείς δεν μας συμπαθεί, αλλά αυτό λίγο μας ενδιαφέρει…»

Την ώρα που μόλις έχει ολοκληρωθεί το Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών στη Νέα
Υόρκη, και ενώ ολόκληρη η Αμερική ζει σε έντονους προεκλογικούς ρυθμούς, η
ανταποκρίτρια των «Τάιμς» κάνει ένα οδοιπορικό από άκρη σε άκρη της Αμερικής.
Στόχος της να διαπιστώσει τι ακριβώς πιστεύουν οι Αμερικανοί και τι θέλουν για
το μέλλον τους.

Το προεδρικό ζεύγος των ΗΠΑ χαιρετά τους χιλιάδες οπαδούς του που έχουν συγκεντρωθεί στο Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών στη Νέα Υόρκη όπου την Πέμπτη ολοκλήρωσε τις εργασίες του

Έξι το πρωί, είναι μια μέρα στο τέλος του καλοκαιριού στο Μανχάταν και κάτω
από το παράθυρό μου το πυκνό πράσινο φύλλωμα του Σέντραλ Παρκ το κάνει να
μοιάζει με παρθένo δάσος. Δύσκολο να πιστέψω πως αυτή η αξιαγάπητη και υπέροχη
πόλη είναι σε κατάσταση βαθιάς σύγχυσης, προβληματισμού και μιας διάσπαρτης
παράνοιας. Είναι όμως. H Νέα Υόρκη αντιμετωπίζει άλλη μια μέρα προληπτικών
αντιτρομοκρατικών μέτρων, εμφατικά δημοσιοποιημένων – η χώρα μας βρίσκεται
εξάλλου σε πορτοκαλί συναγερμό. Και, όπως κάθε άλλο μέρος στη μεγάλη
δημοκρατία μας, και αυτή η πόλη αντιμετωπίζει τις ωδίνες μιας εκλογικής μάχης
από τις πλέον κρίσιμες στην ιστορία. Όπως το βλέπω, τον Νοέμβριο οι Αμερικανοί
δεν θα επιλέξουν απλώς ανάμεσα στον Τζορτζ Μπους και τον Τζον Κέρι, ανάμεσα σε
Ρεπουμπλικανούς και Δημοκρατικούς. Θα αποφασίσουν τι είδους άνθρωποι θέλουν να
είναι, πώς θα τους βλέπει ο υπόλοιπος κόσμος…

Τα θέματα ξεφεύγουν κατά πολύ από τα συνηθισμένα εκλογικά. Αφορούν στο
πλεονέκτημα της αμερικανικής κυβέρνησης να εξαπολύει προληπτικές επιθέσεις σε
άλλα έθνη, στην επιρροή του καπιταλισμού, της θρησκείας και του στρατού στην
αμερικανική εξωτερική πολιτική, στην έρευνα των βλαστοκυττάρων, στους γάμους
μεταξύ ομοφυλοφίλων, στην κρίσιμη ισορροπία μεταξύ προσωπικών δικαιωμάτων και
δημόσιας ασφάλειας…

Στο Μανχάταν. Πήγα να δω τη γνωστή «αντάρτικη» ταινία του Μάικλ Μουρ,
«Fahrenheit 9.11» που ασχολείται με αρκετά από τα παραπάνω ζητήματα και καθώς
βγαίναμε από τον κινηματογράφο, ρώτησα τον διπλανό μου τι σκεφτόταν για την
ταινία. «Τι σκέφτομαι;» αποκρίθηκε αινιγματικά. «Μας επιτρέπεται να
σκεφτούμε;». Συνειδητοποίησα τότε πως το Μανχάταν, η πλέον ανοιχτά ειρωνική
και νοητά ασεβής πόλη, δεν ήταν το πιο αντιπροσωπευτικό πεδίο για να ελέγξω
την εθνική διάθεση. Το ίδιο βράδυ λοιπόν, πήρα το τρένο και πήγα νότια.

Δύο ώρες αργότερα, εκείνη τη νύχτα, το τρένο με άφησε στον εγκαταλειμμένο
σταθμό του Τσάρλεστον στη Νότια Καρολίνα. Εκεί, μια ομάδα τριών αγγέλων – δυο
αδελφές και ένας απολαυστικός, λαλίστατος 3χρονος ονόματι Γκράχαμ – αφού με
κοίταξαν προσεκτικά, με ρώτησαν απορημένοι, πώς στην ευχή θα έβρισκα ταξί.
Αμέσως έκαναν χώρο στο αυτοκίνητό τους και με πήγαν στο ξενοδοχείο μου. «Ω!
δεν είναι τίποτα το ασυνήθιστο», μου είπε ένας γνωστός μου όταν του αποκάλυψα
την παρέμβαση των αγγέλων. «Είμαστε πολύ καλοί στο Τσάρλεστον».

H επόμενη μέρα ήταν Κυριακή. Οι ωραίοι δρόμοι του Τσάρλεστον ήταν άψογοι, οι
πολίτες του χαμογελαστοί καθώς κατευθυνόμουν προς την Επισκοπική Εκκλησία του
Αγίου Μιχαήλ. Διάφορες αφορμές μου θύμιζαν πως αυτές οι προεδρικές εκλογές
ήταν – από πολλές απόψεις – μια πνευματική άσκηση η οποία θα εξαρτιόταν σε
μεγάλο βαθμό από τις χριστιανικές αρχές. H λειτουργία, πάντως, μου φάνηκε ως
απόλυτη εκδήλωση αμερικανικής αυτοσυγκράτησης. Ίσως θα έπρεπε να είχα
επισκεφτεί ένα πιο ακραίο μέρος. Ίσως μια καθολική εκκλησία, όπου θα μου
έλεγαν ότι θα ήταν αμαρτία να ψηφίσω υποψήφιο που τάσσεται υπέρ των αμβλώσεων.
Στο σπίτι που επισκέφτηκα, οι ιδιοκτήτες δεν ανέφεραν τις εκλογές. Δεν
ανέφεραν το Ιράκ. Μου είπαν πόσο ταλαντούχοι και αφοσιωμένοι είναι οι τεχνίτες
του Τσάρλεστον…

«Τον μισώ, τον μισώ, τον μισώ!»

Τη Δευτέρα βρέθηκα στην Καλιφόρνια. Εδώ το θέμα των εκλογών κυριαρχεί απόλυτα.
H πλειονότητα των πολιτών στην Καλιφόρνια ψηφίζει Δημοκρατικούς και
κατευθύνθηκα προς το Σαν Φρανσίσκο, το προπύργιο του ριζοσπαστισμού, όπου μια
μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, αδιαμφισβήτητα θα χαιρόταν να λούσει τον νυν
πρόεδρο με σάπια αυγά. «Τον μισώ, τον μισώ, ΤΟΝ ΜΙΣΩ», μου είπε κάποιος στο
μπαρ του ξενοδοχείου «Pan Pacific». Αδιαφόρησαν όλοι…

Κατέληξα, ξανά στα ίδια, στην Ουάσιγκτον. Πού αλλού; Τρώω ένα σάντουιτς και
πίσω μου, το Καπιτώλιο, μοιάζει να ‘χει μεγαλώσει από την τελευταία φορά που
το είδα. Δεν αμφιβάλω, είμαστε όλοι υπό παρακολούθηση από κάποιο μηχανισμό,
αλλά αυτή η μητρόπολη του πορτοκαλί συναγερμού μου φαίνεται αφοπλιστικά
αξιαγάπητη. Στις συζητήσεις, κυριαρχούν τα πολεμικά θέματα: το Ιράκ και η
απειλή της τρομοκρατίας.

Αμερικανοί απ’ όλες τις πλευρές αναγνωρίζουν ότι είναι η ασυναγώνιστη
στρατιωτική ισχύς, σε συνδυασμό με τον εταιρικό καπιταλισμό και τον θερμό
ευαγγελικό ζήλο, που έφεραν την Αμερική στο ιστορικής σημασίας απόγειό της,
καθιστώντας την μοναδική μεταξύ των εθνών. Δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει που
οι άλλοι λαοί δεν τους συμπαθούν. Είναι περήφανοι για την πρωτοκαθεδρία και
κυριαρχία τους. Το πώς θα χρησιμοποιήσουν αυτήν την κυριαρχία τους, είναι αυτό
που τους χωρίζει.

Επιμέλεια: Ρένα Δημητρίου