H επόμενη ημέρα…

Τα μαθήματα που βγήκαν μέσα από τη φρίκη που έζησαν τα παιδιά και οι άλλοι
όμηροι στο σχολείο του Μπεσλάν είναι πολλά για όλον τον κόσμο. Την επόμενη
ημέρα, η Δύση δεν μπορεί πια να αγνοεί τη βία και τους φόνους στην Τσετσενία.

H συνεχής κάλυψη της κρίσης από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έβαλε τα παιδιά του σχολείου του Μπεσλάν στα σπίτια όλου του κόσμου. Έμαθαν σε όλο τον κόσμο ότι στην Τσετσενία γίνεται ένας πόλεμος

Ποιος, σε αυτές τις οργισμένες ημέρες της αχαλίνωτης βίας δεν έχει πια
συνηθίσει, δεν έχει πια εθιστεί, στις επιθέσεις αυτοκτονίας που σημειώνονται
στο Ιράκ και σε τόσα άλλα μέρη; Όμως, ποιος, οπουδήποτε στον κόσμο, δεν
συγκινείται, δεν θυμώνει, δεν τρομάζει, στη σκέψη πως κινδυνεύουν παιδιά από
δολοφόνους με μάσκες και ζώνες με βόμβες; Ο κόσμος των παιδιών προδίδεται από
τον κόσμο των μεγάλων.

Με τα παιδιά αλλάζει το πράγμα. H τσετσενική σύγκρουση, που στο πλαίσιό της
έγινε η κατάληψη του σχολείου, διεθνοποιήθηκε. Όπως η Τσεχοσλοβακία σε μιαν
άλλη εποχή, οι καυκασιανές περιοχές της Τσετσενίας, της Βόρειας και Νότιας
Οσετίας, της Ιγνκουσετίας και του Νταγκεστάν δεν μπορούν να θεωρούνται πια
μακρινές και αδιάφορες χώρες. Ό,τι συμβαίνει εκεί, έχει σημασία εδώ.

Όλος ο κόσμος. H συνεχής κάλυψη της κρίσης από τα διεθνή μέσα
ενημέρωσης έβαλε τα παιδιά του σχολείου του Μπεσλάν στα σπίτια όλου του
κόσμου. ΄Εμαθαν σε όλον τον κόσμο ότι στην Τσετσενία γίνεται ένας πόλεμος που
ρίχνει τους μουσουλμάνους εναντίον των χριστιανών, το Ισλάμ εναντίον της Δύσης
– για να μιλήσουμε με τους όρους που επικράτησαν μετά τις τρομοκρατικές
επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ. Έμαθαν επίσης ότι ολόκληρος ο
Καύκασος είναι μια ασταθής περιοχή (ακόμη και η Γεωργία, όπου έγινε τον
περασμένη Νοέμβριο μια «ρόδινη επανάσταση», δεν είναι υπόδειγμα σταθερότητας).

Μπους και Μπλερ, η δυτική συμμαχία, μιλούν για «ηθική ευθύνη», όταν πρόκειται
για το Νταρφούρ και το Ιράκ, στέλνουν στρατεύματα στην Καμπούλ και τη Λιβερία.
Πού χωράει ανάμεσα σε όλα αυτά η Τσετσενία, όπου ύστερα από δέκα χρόνια
συγκρούσεων και δεκάδες χιλιάδες νεκρών, δεν διαφαίνεται τέλος στην κρίση;

Διεθνής υποστήριξη. Ο πρόεδρος Πούτιν ισχυριζόταν πάντα ότι η
τσετσενική σύγκρουση αποτελεί ένα εσωτερικό ζήτημα. Όμως τώρα που, αναζητώντας
διεθνή υποστήριξη, κάλεσε για πρώτη φορά το Συμβούλιο Ασφαλείας να εξετάσει το
ζήτημα, οι δυτικοί ηγέτες έχουν μπροστά τους μια ξεκάθαρη επιλογή. Μπορούν να
συνεχίσουν να κρύβονται πίσω από το πρόσχημα ότι, όπως υποστηρίζει ο Πούτιν, η
βία στον Καύκασο δεν είναι παρά άλλο ένα μέτωπο του «πολέμου κατά της
τρομοκρατίας». Μπορούν να του δώσουν το ελεύθερο να κάνει ό,τι θεωρεί αυτός
απαραίτητο. ΄H να παραδεχθούν ότι η Ρωσία πρέπει κάποτε να αποδεχθεί το
προφανές: ότι η Τσετσενία είναι ένα επείγον διεθνές πρόβλημα για το οποίο
απαιτείται μία συμφωνημένη, συλλογική, ειρηνική, διεθνής απάντηση.

Θα ήταν άραγε παράλογο, αναρωτιέται η εφημερίδα «Γκάρντιαν», αν πρότεινε
κάποιος την ανάπτυξη δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του ΝΑΤΟ, υπό την αιγίδα
του ΟΗΕ; Είναι άραγε αδύνατον να αρχίσει κάποιας μορφής ειρηνευτικός διάλογος
με εξωτερική διαμεσολάβηση; Ασφαλώς, η Τσετσενία είναι μια πάρα πολύ δύσκολη
υπόθεση. Όμως αξίζει τον κόπο – τουλάχιστον για το χατίρι των παιδιών.