ΓNΩMH Zητούνται Pεχάγκελ

H αποτυχία των πολυδιαφημισμένων ομαδικών αθλημάτων (μόνη εξαίρεση το
πόλο), κατά πρώτο λόγο του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ και κατά δεύτερο του
βόλεϊ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ήταν κάτι παραπάνω από παταγώδης.
Έστω και αν ορισμένοι προσπαθούν να «χρυσώσουν» το χάπι κάνοντας λόγο για…
την επιτυχία της 6άδας.

Δεν είναι τόσο ότι οι ομάδες μας δεν πήραν μετάλλια. Είναι το γεγονός ότι
απογοήτευσαν σε παιχνίδια που οι αντίπαλοι ήταν στα μέτρα τους ή σε αγώνες
στους οποίους μπορούσαν να κάνουν την υπέρβαση, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσαν να
ξεφύγουν από την ελληνική μιζέρια.

Την αρχή έκανε το ποδόσφαιρο. Οι νεαροί ποδοσφαιριστές, στους οποίους
στηρίχθηκε ο Αποστολάκης, φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Ενώ δεν μπορεί να
μείνει εκτός κριτικής και ο ίδιος ο ομοσπονδιακός προπονητής.

Προχθές το βράδυ, ήρθε η σειρά του μπάσκετ. H Αργεντινή σε καμία περίπτωση
δεν ήταν σάκος του μποξ, αλλά ούτε και η υπερομάδα εκείνη στην οποία το
ελληνικό συγκρότημα δεν μπορούσε να αντιπαρατεθεί και φυσικά να νικήσει. Ώστε
να κάνει την υπέρβαση και να φθάσει στον ημιτελικό.

H πιο οδυνηρή ήττα ήταν αυτή της εθνικής ομάδας του βόλεϊ. Που έφθασε να
προηγείται με 20-12 των ΗΠΑ και αποκλείσθηκε από τον ημιτελικό. Κι εδώ δεν
είναι άμοιρος ευθυνών ο Στέλιος Προσαλίκας.

Κοινό σημείο και για τις τρεις εθνικές ομάδες που συμμετείχαν στα Ολυμπιακά
τουρνουά, οι λανθασμένες επιλογές των ομοσπονδιακών προπονητών. Τόσο σε ό,τι
αφορά τους αθλητές στους οποίους στηρίχθηκαν όσο και σε ό,τι έχει να κάνει με
τους αγωνιστικούς προσανατολισμούς των ομάδων στη διάρκεια των παιχνιδιών.

H παρουσία των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου, μπάσκετ και βόλεϊ στους
Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας δείχνει πόσο μεγάλη ήταν η επιτυχία της εθνικής
ποδοσφαίρου στο Euro της Πορτογαλίας. Και συγχρόνως κάνει επιτακτική την
ανάγκη ανεύρεσης ενός Ρεχάγκελ σε κάθε μία από αυτές, αν θέλουμε το κάτι
παραπάνω.