ΓNΩMH Aς μην είμαστε διπρόσωποι

Σπάνια οργίζομαι τόσο ώστε να αγωνιώ να εκφράσω τη γνώμη μου δημόσια, για να
σταθμίσω δημόσια πόσος κόσμος συμπάσχει μαζί μου. H Ολυμπιάδα της Αθήνας μού
προσέφερε ένα τέτοιο συναίσθημα. Διότι μαζί με το πραγματικό επίτευγμα μιας
κατ’ αρχήν πετυχημένης διοργάνωσης έφερε στην επιφάνεια μια σειρά από
εξόφθαλμα ελαττώματα της ράτσας μας. Το κυριότερο από τα οποία θα μπορούσα να
το συνοψίσω στον χαρακτηρισμό της διπρόσωπης συμπεριφοράς.

Ας ξεκινήσουμε από το ζήτημα της ακρίβειας. Για μήνες ολόκληρους, Μέσα
Ενημέρωσης, κυβερνητικοί και γενικότερα πολιτικοί παράγοντες κατηγορούσαν τον
κόσμο της αγοράς πως στόχευε «να βγάλει από τη μύγα ξύγκι» αυξάνοντας τις
τιμές εν όψει της επικείμενης προσέλευσης επισκεπτών για τους Αγώνες. Τα
σχετικά, βέβαια, δημοσιεύματα έκαναν τον γύρο του κόσμου. Συνακόλουθα, τους
επισκέπτες ακόμη τους περιμένουμε. Παρά τα περί «καινούργιου επαναστατικού
σχεδιασμού» στην τουριστική μας πολιτική, που από τα πιο επίσημα χείλη
ακούσαμε.

Εν τούτοις, ένα πράγμα διέφυγε της προσοχής και των σχολίων των αρμοδίων. Οι
ίδιοι οι διοργανωτές της Ολυμπιάδας έδωσαν τον τόνο «της αρπαχτής» στους
Αγώνες, εκτοξεύοντας στα ύψη της τιμές των εισιτηρίων στα αγωνίσματα στα οποία
Έλληνες αθλητές είχαν την παραμικρή ελπίδα διάκρισης. Δεν έδιναν, έτσι, αυτοί
τον τόνο της εκμετάλλευσης της όποιας αδυναμίας των ανυπεράσπιστων
καταναλωτών; Και εξίσου οι ίδιοι προετοίμασαν το κλίμα ακρίβειας, δηλώνοντας
από πέρυσι πως τα εισιτήρια των Αγώνων είχαν σχεδόν εξαντληθεί. Επιτρέποντας,
έτσι, σε παράγοντες της αγοράς να κινηθούν εκβιαστικά έναντι των επερχομένων
θεατών – αιχμαλώτων.

Και ξαφνικά διαπιστώσαμε πως τα περισσότερα εισιτήρια των Αγώνων είναι
απούλητα. Και τα στάδια παραμένουν άδεια. H αγορά φταίει, μήπως, και γι’ αυτό;
Ποιοι, τελικά, ευθύνονται; Γιατί στρέφουμε το πρόσωπο μακριά από την αλήθεια;

Ένα άλλο ζήτημα που έντονα με ενοχλεί είναι η συνήθεια εκπροσώπων του
ελληνικού κατεστημένου να εξιδανικεύει αφηρημένα την κοινωνία και να κολακεύει
τον λαό με λόγους και διακηρύξεις, που όλοι γνωρίζουν πως δεν είναι αληθινοί.
Στην περίπτωση των Κεντέρη και Θάνου η υποκρισία χτύπησε, κατά τη γνώμη μου,
σχεδόν απόλυτα κόκκινο. «H κοινωνία απαιτεί καθαρό αθλητισμό», ισχυρίσθηκε ο
κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αυτό, όμως, δεν είναι ακριβώς αλήθεια. H κοινωνία
απαιτεί διακρίσεις και μετάλλια. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και δεν
νοιάζεται, εφόσον κάποιοι μπορούν να ξεφύγουν από το πώς ακριβώς αυτά
επιτυγχάνονται. Αθλητές μας του τζούντο δεν γνωρίζουν λέξη Ελληνικά και
επικοινωνούν μέσω διερμηνέα. Κι όμως, οι πάντες πανηγυρίζουν για τις επιτυχίες
«των παιδιών μας». Κι αν αυτά «τα παιδιά» πάρουν το κάτι παραπάνω για να τα
διευκολύνει στην αποδοσή τους, θα ενοχληθούν σοβαρά όσοι πανηγυρίζουν στους
δρόμους και στους τηλεοπτικούς δέκτες;

Δεν έχουμε καλλιεργήσει γνήσια αθλητική παιδεία στον κόσμο μας. Γι’ αυτό και
οι κραυγές απαξίωσης είναι υποκριτικές. Σε μια τηλεόραση γνωστός «αστέρας»
ωρυόταν πως «τα παιδιά» τα έφαγαν οι ξένοι συναγωνιστές τους. «Αφού όλοι
παίρνουν, γιατί κυνηγούν τους δικούς μας;», είναι η συνήθης απορία. Αφού,
λοιπόν, στην πράξη «καθαροί» Αγώνες δεν υπάρχουν, γιατί δεν καταργούνται οι
έλεγχοι κατά των αναβολικών; Τότε, πλέον, θα είναι οι πραγματικά ικανότεροι
που θα κερδίζουν, αφού όλοι θα κάνουν χρήση φαρμάκων. Εκτός εκείνων που θα
έχουν καλύτερη πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες. Αλλά και σήμερα δεν ευνοούνται
όσοι συνεργάζονται με τα καλύτερα εργαστήρια, που παρασκευάζουν «μη
ανιχνεύσιμες» ουσίες; Και οι αθλητές θα είναι showmen, με ομολογημένο κόστος
για την υγεία τους, και όχι τα παιδιά της «διπλανής πόρτας».

Κοντολογίς, σχεδόν οι πάντες υποκρίνονται. Και εμείς απλώς γελοιοποιούμεθα με
τα αστεία «τροχαία» και τις παιδικές συμπεριφορές. Ας μην είμαστε, πλέον,
διπρόσωποι. Και ας κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. H σωστή πολιτική και η
εξυγίανση, σε κάθε τομέα, έχουν κόστος. Υπάρχουν ηγέτες με τη θέληση να το
αναλάβουν;