ΣE ΠPΩTO ENIKO «Για Aλίαρτο καλά πάμε;».

Είναι μία η ώρα το μεσημέρι. Στέκομαι στην άκρη του δρόμου επάνω στον αριθμό
«90» και περιμένω να έρθει ο Χριστόφορος με τη Φλόγα. Το τοπίο θυμίζει
μεσογειακό… Μέξικο Σίτυ. Αμπέλια, και μια ελιά. Ίχνος σκιάς. H Ολυμπιακή
δόξα απαιτεί θυσίες.

Ο χαμογελαστός Αθίγγανος απέναντί μου περιμένει απάντηση. «Για Αλίαρτο καλά
πάμε;». Ένα χρυσό δοντάκι αστράφτει στον ήλιο και η κυρά του, συνεπιβάτις στο
φορτηγό που είναι γεμάτο κουβέρτες, παρατηρεί κάτι που δεν είχε προσέξει ο
άντρας της.

Ότι αυτή που ρωτάει στέκεται καταμεσής στην ερημιά φορώντας λευκό σορτσάκι,
μπλούζα με γαλάζια μανίκια, κι έναν αριθμό κολλημένο πάνω της. A! Στα χέρια
κρατάει ένα περίεργο στενόμακρο αντικείμενο.

«Πέρασε από δω;» με ρωτάει ανήσυχη κι αφού έχω αναγκαστεί να παραδεχτώ πως δεν
ξέρω «αν πάνε καλά για Αλίαρτο». Καταλαβαινόμαστε αμέσως. Αυτό τουλάχιστον το
ξέρω. «Όχι ακόμη» της λέω. «Θα περάσει σε λίγο».

Το ζευγάρι ενθουσιάζεται. «Μπορούμε να δούμε;» με ρωτούν.

Κι εγώ ενθουσιάζομαι που θ’ αποκτήσω κοινό. «Φυσικά» απαντώ. «Αρκεί να
παρκάρετε το φορτηγό στην άκρη, γιατί θα σας διώξουν». Από μακριά, στο χωριό
ακούγεται το τσάμικο «ένας αϊτός καθότανε». Άρα πλησιάζουν. Σε λίγο με
περικυκλώνουν τα παιδιά τής Κόκα Κόλα και χορεύουν γύρω μου. Είναι αδύνατο να
μη χαμογελάσω, παρ’ ότι έχω λειώσει απ’ τη ζέστη. Μετά έρχεται ο Βαγγέλης.
«Γεια σας. Είμαι από την Ασφάλεια. Θα ήθελα να σας ανακοινώσω πως για όση ώρα
κρατάτε τη Φλόγα θεωρείστε ισότιμη πρωθυπουργού»!

Πριν αποφασίσω ποιον υπουργό μπορώ να… ανασχηματίσω, φτάνει η Φλόγα. Το
επόμενο που θυμάμαι είναι το πρόσωπο του Άλαν Μπρουκς να με ρωτάει «πώς ήταν».
Κι αυτό, δυστυχώς, δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια.