[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τον κακό μας εαυτό φοβάμαι πιο πολύ από όλους. Αυτός κρύβει τον
μεγαλύτερο κίνδυνο να γίνουμε διεθνώς ρεζίλι στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όλα τα
άλλα θα τα καταφέρουμε, πιστεύω στο «δαιμόνιο της φυλής». Μόνο τον
ζαμανφουτισμό και την ανευθυνότητά μας τρέμω, μου έλεγε ταξιτζής και τον
σκέφθηκα όταν την Τετάρτη 27 Ιουλίου έφθασα στις 11 το πρωί στον σταθμό του
Ηλεκ-τρικού στο KAT και άκουσα φωνές από έξαλλους επιβάτες. Τι είχε γίνει;
«Προσωρινή διακοπή. Δεν υπάρχει συρμός. Μην περιμένετε», έλεγαν οι υπάλληλοι.
Και δύο επιβάτες με γύψο στο χέρι και λαιμοδέτη είχαν γίνει έξαλλοι – με το
δίκιο τους – για την ταλαιπωρία και απαιτούσαν να φροντίσει ο ΗΣΑΠ για τη
διακίνηση των επιβατών – σιγά, φυσικά, και να μην έγινε κάτι τέτοιο. Όλοι
σκορπίσαμε αγχωμένοι πέρα-δώθε για να καταφέρουμε να βρούμε μεταφορικό μέσο να
πάμε στις δουλειές μας. Και είμαστε μόνο λίγες ημέρες πριν από τους
Ολυμπιακούς Αγώνες. Και η καθημερινότητα είναι γεμάτη από τέτοια «μικρά» που
βγάζουν μάτι: καλείς την Άμεση Δράση – το 100 που το κάλεσα εγώ προσωπικά –
και κάνει ώρα να έρθει. Και όταν έρθει ή απλώς περνάει με αναμμένη τη σειρήνα
για εκφοβισμό και φεύγει ή διαλύει τους ταραξίες και… ξαναφεύγει – για να
επιστρέψουν οι τελευταίοι και να συνεχίσουν ανενόχλητοι να ενοχλούν. Μετά τις
11 το βράδυ, στο κέντρο της Αθήνας – Ομόνοια και πέριξ – δεν υπάρχει καμία
αστυνομική περιφρούρηση. Τα περισσότερα περίπτερα εξακολουθούν να είναι
υπαίθρια καταστήματα που πρέπει να στριμωχτείς για να περάσεις να πας στη
δουλειά σου. Και όλοι συνεχίζουμε να πετάμε χαρτιά, μπουκάλια – τα πάντα –
παντού. Κι ας είναι – όταν είναι… – οι κάλαθοι των αχρήστων δίπλα μας.
Είπαμε. «Ο κακός μας εαυτός». Που δεν είναι μόνο εμείς, αλλά και το κράτος.