ΣE ΠPΩTO ENIKO Οι στόχοι και οι άνθρωποι μένουν ίδιοι…

Ήταν ωραία φράση για πιπίλα. Την λέγαμε τόσο συχνά που κόντεψε να γίνει
πεποίθησή μας – μερικές φορές θα είχαμε δίκιο εάν το πιστεύαμε: «Οι εποχές
έχουν αλλάξει, δεν είναι για επαναστάσεις ή αλλαγές». Οι περισσότεροι
συμβιβαστήκαμε και αφεθήκαμε στην Ιστορία, πιστεύοντας ότι μας έχει
καταδικάσει να βιώνουμε μία ψευτοπροοδευτική, ψευτοσοβαρή, αναμασημένη σούπα
με ολίγη κοσμικότητα, πολύ «αναγκαίο» συμβιβασμό και γερές δόσεις γλυκόπικρου
και ελεγχόμενης νοσταλγίας. Ορισμένοι προτίμησαν τη νεανική φλου αμφισβήτηση,
λίγοι πήγαν στα αδιέξοδα άκρα, αρκετοί καπάτσοι κινήθηκαν… εντός, εκτός, και
επί τα αυτά.

Και μετά ήρθε ο Μίκης. Σε συνέντευξη εκμυστηρεύθη-κε ότι δεν τον πειράζουν οι
διασκευές των τραγουδιών του – ούτε καν οι λιγότερο επιτυχείς. Αυτό που θέλει
είναι να ακούγεται η μουσική του. Να αγαπηθεί και από αυτήν την γενιά. Και από
την επόμενη.

Και μετά ήρθε και η πραγματικότητα. Επέστρεψα ύστερα από πολυετές ταξίδι στη
μιζέρια και μικρόνοια, σε μία Ελλάδα με υπέροχο αεροδρόμιο, όμορφους
καλοφτιαγμένους δρόμους, συγκλονιστικά έργα που ολοκληρώνονται. Και είδα
εκείνους που δαιμονοποιούσαν τα έργα, κάνοντας κομμάτια τον Λαλιώτη που τα
οραματίστηκε και τα υλοποίησε, τώρα να δρέπουν τους καρπούς τους και να
βγάζουν και διάφορες κορόνες, μιλώντας για μέτρα που θα περιορίσουν την
αυθαιρεσία των εργολάβων.

Και είδα ότι σημασία πια φαίνεται να έχουν μονάχα οι τίτλοι επιφανών ξένων
πανεπιστημίων ή το λούστρο μιας αριστερίζουσας – πάντα με κλίση προς την
εξουσία – διανοουμενίστικης συμπεριφοράς, ή ο – πάντα επίκαιρος – μπάρμπας
στην Κορώνη. Και το ότι υπάρχουν σημερινοί πολιτικοί του μέτρου, όπως ο
Ευθυμίου, που κινδύνευαν τη ζωή τους επί χούντας, είναι λίγο ξεπερασμένο, άσε
που δεν είναι trendy.

Αλλά όχι, δεν είναι έτσι. Οι εποχές και τα μέσα επίτευξης των στόχων άλλαξαν,
όχι όμως οι ίδιοι οι στόχοι, ούτε οι άνθρωποι. Πάντα ήθελε αρετή και τόλμη η
ελευθερία. Πάντα θέλει.