[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όταν ήμουν μικρός (όπως άλλωστε και όλοι οι συμμαθητές μου) με στόμφο
επιμέναμε ότι όταν θα μεγαλώσουμε θα γίνουμε γιατροί, καθηγητές, αξιωματικοί.
Κανείς δεν διανοήθηκε να μιλήσει ότι θα γίνει τηλεοπτικό ψώνιο. Και δεν
μπορούσε να μιλήσει, επειδή δεν υπήρχε ακόμη η τηλεόραση. Σήμερα η μισή Ελλάδα
θέλει να παίξει στο «Fame story», τη «Φάρμα» και τα τηλεπαιχνίδια και η άλλη
μισή θέλει να διοριστεί στο Δημόσιο. Αυτά είναι τα πρότυπα των νέων. Αυτές
είναι οι κατευθύνσεις που δίνουμε εμείς ως γονείς. Γίνεται «σφαγή» για μια
θέση στο Δημόσιο, σε μια τράπεζα. Μία θέση στην ασφάλεια, στη θαλπωρή του
σίγουρου μισθού. Και χωρίς κόπο. Δεν είναι τυχαίο που στον επικείμενο γραπτό
διαγωνισμό του ΑΣΕΠ κατατέθηκαν 122.758 αιτήσεις για 3.455 θέσεις. Ούτε είναι
σύμπτωση που τα 9 στα 10 αιτήματα προς υπουργούς, βουλευτές, δημάρχους και
κομματάρχες αφορούν διορισμούς στο Δημόσιο. Λες και δεν υπάρχουν δουλειές στον
ιδιωτικό τομέα. Πολλές είναι οι περιπτώσεις που άνεργοι έφυγαν από τη δουλειά
τους γιατί δεν τους βόλευε το ωράριο ή η δουλειά ήταν μακριά από το σπίτι
τους. Και περισσότερες είναι οι περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ίδιοι οι γονείς
προσανατολίζουν τα παιδιά τους μόνο και μόνο προς το Δημόσιο. Ψάχνοντας
μάλιστα οι ίδιοι, αφήνοντας τα παιδιά στo σπίτι για μια θέση στον ήλιο. Τα
εθνικά μας πρότυπα είναι πλέον η τηλεόραση και μια θέση στο Δημόσιο. Είναι
δεδομένο. Με την τσίμπλα στο μάτι θαυμάζουμε τα «πρωινάδικα» και
μισοκοιμισμένοι απολαμβάνουμε τα ξενυχτάδικα. Στο ενδιάμεσο διάστημα πίνουμε
και δυο τρεις φραπέδες, καπνίζουμε και δυο πακέτα τσιγάρα και ψάχνουμε μέσω
των προκηρύξεων του ΑΣΕΠ την «τρύπα» για το Δημόσιο, έχοντας κατά νου και το
«μέσον» στον βουλευτή. Και συχνά πυκνά δεν ξεχνάμε να ασκούμε έντονη κριτική
για τη μεγάλη ανεργία, για την αναξιοκρατία στο Δημόσιο, για τους χαραμοφάηδες
δημοσίους υπαλλήλους, αλλά και για τα τηλεοπτικά σκουπίδια. Κάπως έτσι περνάει
ο καιρός και η ανεργία αυξάνεται. Και όλοι απορούμε, βρίζοντας!!!