ΣE ΠPΩTO ENIKO Kυκλάμινο, στου μπαλκονιού την άκρη…

Άντεξαν στον χιονιά. Επιβίωσαν στην παγωνιά. Μόνο γιατί τους προσφέραμε
ζεστασιά (όση μπορούσαμε, κάτω από τις συνθήκες) και κάνα δυο έξυπνες
συνταγές, με μία σειρά. Θυμάσαι τα κιτρινισμένα φύλλα τους μετά; Θυμάσαι τα
ξερά κλαδιά; Απελπισία. Εκείνη η παλαβή ροδιά, γυμνή και άχαρη. Ξερή την έλεγα
κι έτοιμη ήμουν να την αφανίσω. Ας επέμενε ο Στάθης («έτσι είναι πάντα οι
ροδιές μες στον χειμώνα») κι ας με κορόιδευες πως «είναι σίγουρα τρελή».
Έτοιμη ήμουν να την πετάξω στα σκουπίδια και στη θέση της να φυτέψω (με θυμό)
ένα φυτό ανίκητο – ίσως πλαστικό; Φουντωτό, αείφυλλο, ατάραχο στη ζέστη και
στο κρύο, καθόλου ευαίσθητο, οξυδερκές κι αυτάρκες τόσο που ν’ αντέχει στην
πιο άγρια ξηρασία, στην πιο εκδικητική εγκατάλειψη.

Ένα φυτό εξωγήινο, αφύσικο – αυτό έψαχνα και για καλή μου τύχη δεν το βρήκα.
Γιατί, την άνοιξη (λίγες ημέρες πριν να την ξεριζώσω) πέταξε φυλλαράκια τόσα
δα η ροδιά επάνω στον κατασκότεινο πιο πριν κορμό της. Κι άλλα κι άλλα πολλά.
Συνέχεια φούντωνε, συνέχεια άνθιζε παρά το κρύο ενός Μάη κι ενός Απρίλη πιο
τρελού. Με το μυαλό κατάκοπο, τσαλακωμένο από αλληγορίες και ψέματα ονειρικά,
από μύθους και υποσχέσεις αστρικές, παρακολουθούσα το θαύμα μέσα από το
παράθυρο – φύλλο το φύλλο, μέχρι που το φυτό έγινε ομορφότερο από ποτέ.

Λουλούδια δεν μας χάρισε ακόμη (παρ’ όλο που το υποσχέθηκε κι αυτό ο Στάθης
τον χειμώνα). Ούτε το γιασεμί όμως άνθισε (άλλο παράξενο φυτό ετούτο –
πεθαίνει κι ανασταίνεται με μια άνεση τρομακτική, σαν μόνο για να δοκιμάσει
τις αντοχές σου στο πένθος, την πίστη σου στην αναγέννηση). Το πρώτο λουλούδι
που είδαμε στο μπαλκόνι του Ιουνίου ήταν ένα κυκλάμινο (ίσως αρχίζω να
τρελαίνομαι κι εγώ μαζί με τα φυτά, όμως στ’ αλήθεια πίστευα πως τα κυκλάμινα
ανθίζουν το φθινόπωρο αργά και ψάχνω ακόμη τη σχισμή να βρω στις εποχές, τους
βράχους στο τσιμέντο).