Eκλογές στην εποχή της εσωστρέφειας

H Ρηγίλλης αμφισβητεί και το μετεκλογικό μονοπώλιο του Θόδωρου Ρουσόπουλου σε πολιτικό σχεδιασμό και επικοινωνία

H ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ εβδομάδα πριν από τις κάλπες χαρακτηρίζεται από οξεία
αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων. Είναι η ώρα της πόλωσης, για να συσπειρωθούν
οι οπαδοί και να τεθούν προ διλήμματος οι αναποφάσιστοι.

Ωραία και κάπως νοσταλγικά όλα αυτά. Γιατί η πολιτική επικαιρότητα των
τελευταίων ημερών δεν ανταποκρίνεται στην παράδοση. N.Δ. και ΠΑΣΟΚ
ανταλλάσσουν σποραδικά πυρά. Αμφότερα τα μεγάλα κόμματα είναι απασχολημένα με
τον εαυτό τους, γεγονός που έχει βάλει την πολιτική ζωή στον αστερισμό της
εσωστρέφειας.

Φυσικά, αυτό θα μπορούσε να οφείλεται στο γεγονός ότι οι ευρωεκλογές έχουν
χαρακτηριστικά χαλαρής ψήφου. Δεν έχει όμως κανείς παρά να ανατρέξει στο 1999
ή ακόμη και στο 1994 για να θυμηθεί πως, έστω και στο φινάλε, η μάχη άναψε.
Αντιθέτως, το 2004 N.Δ. και ΠΑΣΟΚ έχουν παράλληλες ατζέντες.

H ΚΑΜΠΑΝΙΑ της Χαριλάου Τρικούπη ξεκίνησε με αφίσες στα χρώματα του
ουράνιου τόξου της παγκοσμιοποίησης και το διφορούμενο σλόγκαν: «Αλλάζουμε τον
κόσμο;». H ειρωνική αποστασιοποίηση του ερωτήματος δεν είχε μεγάλη απήχηση.
Ούτε και κάποιες αδύναμες προσπάθειες για να εκφρασθούν οι θέσεις του κόμματος
για την Ευρώπη. Πολύ γρήγορα, από το ευρύ πεδίο του κόσμου η αλλαγή εστιάσθηκε
στον κομματικό μικρόκοσμο. Όπου στεκόταν κι όπου βρισκόταν, ο Γιώργος
Παπανδρέου άρχισε να επικαλείται τη λαϊκή εντολή να τα «αλλάξει όλα» στο
ΠΑΣΟΚ.

Από την ανακοίνωση του ευρωψηφοδελτίου και μετά, οι Πασόκοι ασχολούνται με το
ποιος μένει και ποιος φεύγει, ποιος είναι τσικό και ποιος ήρθε η ώρα να
κρεμάσει τα παπούτσια του, ποιος εκλήθη και ποιος δεν εκλήθη στην ομιλία του
Παπανδρέου στο Ρίο με φόντο τη γέφυρα. H πραγματικότητα αυτή δεν βοήθησε τη
συσπείρωση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, δεν κέρδισε
έδαφος στις δημοσκοπήσεις από το ευρωψηφοδέλτιο και μετά. Είναι ήδη σαφές ότι
το αποτέλεσμα της 13ης Ιουνίου θα έχει πρωτίστως εσωκομματική ανάγνωση στα
πέριξ της Χαριλάου Τρικούπη.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ πολιτικού αυτισμού εμφανίζει και η N.Δ. Περίμενε κανείς ότι
το πρώτο τρίμηνο της θητείας της και παραμονές ευρωεκλογών, η κυβέρνηση
Καραμανλή θα είχε στοιχειώδη συνοχή. Το ανάποδο μάλλον συμβαίνει. Πρόκειται
για ένα κυβερνητικό σχήμα με τέτοια έλλειψη πειθαρχίας που ούτε καν οι
υφυπουργοί δεν υπολογίζουν τους υπουργούς. Στο Υγείας, ο Κακλαμάνης διαψεύδει
κάθε τρεις και λίγο τον Γιαννόπουλο. Στο Ναυτιλίας, ο Κεφαλογιάννης επαναφέρει
σε τάξη τον Παυλίδη. Στο Οικονομίας, ο Αλογοσκούφης μαζεύει δύο φορές την
εβδομάδα τα φορολογικά μέτρα που εξαγγέλλει ο Αδάμ Ρεγκούζας. Και η ζωή
συνεχίζεται.

Πού οφείλεται η ανταρσία των υφυπουργών; Πηγή με γνώση του τρόπου που
συγκροτήθηκε η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή επιμένει ότι «ο Πρωθυπουργός όρισε
υφυπουργούς ερήμην των υπουργών, αδιαφορώντας για τις επιθυμίες τους».
Αποτέλεσμα; H κακή προσωπική χημεία υπουργών και υφυπουργών βγάζει τώρα
ειδήσεις. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο κυβερνητικός συντονισμός πάσχει «γιατί
στο Μαξίμου δεν υπάρχει Λιβάνης».

H μπηχτή αφορά τον υπουργό Επικρατείας, ο οποίος βάλλεται από πολλές πλευρές.
Δύο τετράγωνα χωρίζουν μόλις τη Ρηγίλλης από το Μαξίμου. Ωστόσο, η απόσταση
μεταξύ Μεϊμαράκη και Ρουσόπουλου είναι πολύ μεγαλύτερη. Πρόκειται για πολιτική
και προσωπική σύγκρουση. Ο γραμματέας δεν θεωρεί ότι ο ρόλος του κόμματος
τελείωσε με τη νίκη των εκλογών. Ζητάει μερίδιο από την κυβέρνηση στην άσκηση
εξουσίας και κλείνει το μάτι στους γαλάζιους οπαδούς που πιέζουν για «τα δικά
μας παιδιά».

H Ρηγίλλης αμφισβητεί και το μετεκλογικό μονοπώλιο Ρουσόπουλου σε πολιτικό
σχεδιασμό και επικοινωνία. Μετά τις 7 Μαρτίου, ο υπουργός Επικρατείας έμεινε
μόνος στο Μαξίμου με τον Καραμανλή. Δεν πρόλαβε όμως να το χαρεί. H Ρηγίλλης
επικρίνει την πολυπραγμοσύνη του και ζητάει θέση στο τραπέζι.

EN ΜΕΣΩ όλων αυτών, Καραμανλής και Παπανδρέου θα συναντηθούν την Τρίτη
στο ντιμπέιτ. Ωστόσο, αυτό είναι το μικρότερο από τα προβλήματά τους. Ο
Πρωθυπουργός έχει να διαιτητεύσει τους τσακωμούς των δικών του για τη μοιρασιά
της νίκης. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει να μανατζάρει τη
διχόνοια των στελεχών του ώστε η ήττα να μην προκαλέσει εμφύλιο. N.Δ. και
ΠΑΣΟΚ διάγουν βίους παραλλήλους. Το προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα της 13ης
Ιουνίου αποσταθεροποιεί εσωτερικά και τα δύο κόμματα.