Πτήση με… σούπερ ραντάρ

Έπειτα από αυτή την έρευνα, μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τη γνώμη μας
για τις νυχτερίδες. Αν όχι να τις συμπαθήσουμε, τουλάχιστον να τις εκτιμήσουμε
περισσότερο. Τα φτερωτά αυτά θηλαστικά έχουν, όπως διαπιστώθηκε, ένα τόσο
εξελιγμένο ραντάρ, που ξεχωρίζουν καθώς πετούν ακόμα και τα πεύκα από τις βελανιδιές…

Όπως αναφέρεται στο τελευταίο τεύχος της επιθεώρησης «Proceedings of the
National Academy of Sciences», ο καθηγητής Λουτζ Βίγκρεμπε και οι συνάδελφοί
του από το Πανεπιστήμιο Ludwig-Maximilians του Μονάχου διαπίστωσαν ότι το
σύστημα ραντάρ που χρησιμοποιούν οι νυχτερίδες προκειμένου να
προσανατολίζονται και να βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα στο σκοτάδι είναι πολύ
πιο «εκλεπτυσμένο» από ό,τι νομίζαμε έως σήμερα.

Στην πραγματικότητα, οι νυχτερίδες πραγματοποιούν μέσω του συστήματος
ηχοεντοπισμού τους μια πολύπλοκη στατιστική ανάλυση του κόσμου γύρω τους. Και
αυτό σημαίνει πως είναι σε θέση να σκιαγραφούν μια ευρυγώνια εικόνα του
νυχτερινού τοπίου μέσα από το οποίο πετούν, αναγνωρίζοντας μεταξύ άλλων
αντικείμενα όπως τα έντομα και τα φρούτα.

Είναι γνωστό πως οι νυχτερίδες βρίσκουν τον δρόμο τους βγάζοντας τσιριχτές
φωνές και ακούγοντας τον αντίλαλό τους, όπως περίπου «ακούνε» τα υποβρύχια
σόναρ τις ηχητικές αντανακλάσεις. Το σόναρ της νυχτερίδας, ωστόσο, παράγει
πάρα πολλούς «ακατάστατους» ήχους οι οποίοι μέχρι τώρα θεωρούνταν άχρηστες
πληροφορίες και αγνοούνταν.

Οι εικόνες

H τελευταία έρευνα δείχνει πως στην πραγματικότητα, οι πληροφορίες αυτές
αφομοιώνονται προσεχτικά σε μια σύνθετη τρισδιάστατη εικόνα του περιβάλλοντος
χώρου. «Διαπιστώσαμε πως οι νυχτερίδες χρησιμοποιούν τις συγκεκριμένες
πληροφορίες για έναν σκοπό – για να χαράξουν την πορεία τους μέσω μιας
περιεκτικής ηχητικής εικόνας τής γύρω περιοχής», λέει ο καθηγητής Βίγκρεμπε. H
αντανάκλαση των ήχων που εκπέμπουν επιτρέπει στις νυχτερίδες να υπολογίζουν,
τρόπον τινά, στο μυαλό τους πόσο τραχιά ή λεία είναι μια επιφάνεια και να
ξεχωρίζουν έτσι τα διάφορα είδη δένδρων.

Σύμφωνα με τον Βίγκρεμπε, τα φτερωτά αυτά θηλαστικά εκπέμπουν έως και 100
καλέσματα, ή κριγμούς, το δευτερόλεπτο και η ηχώ που τους επιστρέφεται από τα
κοντινά αντικείμενα τυγχάνει άμεσης επεξεργασίας – ειδάλλως η ταχύτητα με την
οποία πετούν θα αποδεικνυόταν ιδιαίτερα επικίνδυνη.

«Έχουν τη δυνατότητα να αναλύουν πόσο αλλάζει με τον χρόνο η πυκνότητα του
αντίλαλου», επισημαίνει ο καθηγητής. «Όταν η αλλαγή είναι ταχεία, τότε η
επιφάνεια του αντικειμένου είναι τραχιά. Όταν γίνεται με βραδύτερους ρυθμούς,
τότε η επιφάνεια είναι λεία».

LINK:

* www.batcon.org/