[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ουφ, τελειώσαμε. Και από τη Δευτέρα τα κεφάλια μέσα. Θα μου λείψει στα αλήθεια
όλο το προεκλογικό σκηνικό. Τάραξε τη μονοτονία της άχαρης καθημερινότητας.
Περισσότερο από όλα με εντυπωσίασαν οι πολιτικοί. Ήταν πανταχού παρόντες. Με
υποσχέσεις, με μεγάλα λόγια, με προγράμματα τα οποία λίγους μήνες μετά τις
εκλογές θα ξεχαστούν. Τώρα έγιναν οι βαρύγδουπες δηλώσεις, τώρα έβαλαν τα
πλατιά τους χαμόγελα, τώρα ήθελαν τον πολίτη δίπλα τους, φίλο τους. Τώρα ο
ψηφοφόρος ήταν ο πρωταγωνιστής. Ο ρυθμιστής. Τώρα λύθηκαν ως διά μαγείας όλα
τα προβλήματα. Ή τουλάχιστον δόθηκαν διαβεβαιώσεις ότι θα αντιμετωπιστούν. Και
να τα ιλουστρασιόν φυλλάδια, και να τα πανό και οι αφίσες και να οι
συγκεντρώσεις και οι ομιλίες. Ο ψηφοφόρος βομβαρδίστηκε απο μηνύματα,
τηλεφωνήματα, επιστολές. Και μετά τις εκλογές; Μετά την ερχόμενη εβδομάδα,
όταν πέσουν τα φώτα και σταματήσουν οι πανηγυρισμοί και τα επινίκια, ο φίλος,
ο ψηφοφόρος, ο άμοιρος πολίτης θα ξαναπάρει τη θέση του στη γωνία. Ξεχασμένος.
Και προδομένος. Καταδικασμένος να παλέψει με τα γνωστά προβλήματα που ορθώνει
μπροστά του η σκληρή καθημερινότητα. Με τα ράντζα και τα φακελάκια στα
νοσοκομεία. Με την πολύμηνη αναμονή για μια σύνταξη. Με τη διαφθορά σε
ημερήσια διάταξη στις συναλλαγές με το Δημόσιο. Με τις χαμηλές συντάξεις, την
ανεργία, την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας Μετά τις εκλογές ο πρωταγωνιστής
θα ξαναγίνει κομπάρσος. H κοινωνία των πολιτών που όλοι επαγγέλλονται γίνεται
κοινωνία των «κολλητών». Τα βουλευτικά γραφεία γίνονται απρόσιτα. Ο φίλος
ξεχνιέται. Και μένει η απογοήτευση. Ο θυμός. Και η πίκρα γίνεται σημαία γιατί
σ’ αυτήν τη χώρα σχεδόν όλα πάνε στραβά και δεν διορθώνονται με… καμία
κυβέρνηση. Και η κρίση αξιοπιστίας των πολιτικών είναι οξύτατη. Και για όλα
αυτά, η μεγάλη μου απορία είναι πανταχού παρούσα: γιατί φανατιζόμαστε,
στοιχηματίζουμε, τρέχουμε να ψηφίσουμε τους πολιτικούς, τις πολιτικές, αφού
διαφωνούμε; Γιατί; Είναι πράγματι μια απορία που δεν μπορεί να μου
απαντήσει… καμία κυβέρνηση.