ΣE ΠPΩTO ENIKO H υστερία για την κακοκαιρία

Λίγες ημέρες μετά την πρωτοφανή κακοκαιρία που έπληξε την Ελλάδα και ενώ η
οργή των συμπολιτών μας για την «κρατική μηχανή που πάγωσε και μας άφησε όλους
αβοήθητους στο έλεος του χιονιά» καταλάγιασε, για μένα τουλάχιστον ένα πράγμα
παραμένει ξεκάθαρο: πως για ό,τι συμβεί σε αυτήν τη χώρα φταίει το κράτος.

Μα είναι ποτέ δυνατόν αυτό; Και μη βιαστείτε να με κατηγορήσετε ότι μιλάω αφ’
υψηλού. Έχω καθημερινή επαφή με τις δημόσιες συγκοινωνίες, είχα πολύ πρόσφατη
και… προσωπική επαφή με το Εθνικό Σύστημα Υγείας σε όλο του το εύρος –
αγροτικός γιατρός, EKAB, δημόσιο επαρχιακό νοσοκομειακό κ.λπ. – και νομίζω ότι
μπορεί να έχω σαφέστερη εικόνα για τα πράγματα απ’ ό,τι πολλοί από τους
υποψήφιους «εθνοπατέρες» μας που έχουν φθάσει σε σημείο να θεωρούν το ιδιωτικό
αυτονόητο.

Να σας πω λοιπόν τι με ενόχλησε στο πρόσφατο κύμα κακοκαιρίας: η υστερία για
πολλές από τις δυσκολίες που δημιουργήθηκαν το τριήμερο της κακοκαιρίας στον
Νομό Αττικής.

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί φταίει η κεντρική εξουσία που παρά τη συνεχή,
καταιγιστική ενημέρωση από όλα τα MME, παρά τις προειδοποιήσεις της, ορισμένοι
«ξύπνιοι» από εμάς πήραν την Παρασκευή και το Σάββατο τις οικογένειές τους και
προσπάθησαν να πάνε στον Άγιο Στέφανο χωρίς αλυσίδες. Δεν καταλαβαίνω επίσης
πώς έβγαιναν διάφοροι ηγέτες και αξιωματούχοι κομμάτων και μιλούσαν για ολική
παραλυσία του κράτους, την ώρα που επαινούσαν και βράβευαν τις «υπεράνθρωπες
προσπάθειες και τον συνεχή αγώνα» των πυροσβεστών, της Τροχαίας, των τεχνικών
της ΔΕΗ, των αστυνομικών, στρατιωτών κ.λπ. Δεν ανήκουν αυτοί στο κράτος; Δεν
καταλαβαίνω. Τι είναι το κράτος; Ο προστάτης μπαμπάς; Ούτε ο Λένιν να ήταν η
έρμη Ελληνική Δημοκρατία!