[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μέχρι σήμερα η όλη εκλογική τακτική του κυβερνώντος κόμματος δείχνει να
μη λαμβάνει υπόψη του την Αριστερά. H τελευταία «ιστορία» με τα ντιμπέιτ, όπου
εμφανίζεται ο «δεξιός» Κώστας Καραμανλής να θέλει τα «μικρά» κόμματα και ο
«αριστερός» Γιώργος Παπανδρέου να μην τα θέλει στις αναμετρήσεις με τη N.Δ.
επισφραγίζει αυτήν τη λογική που επικρατεί.

Τι έχει συμβεί; Όλα κινούνται σε αντίθετη πορεία από εκείνη που είχε το ΠΑΣΟΚ
στα πρώτα χρόνια της ίδρυσης και δράσης του. Για τους συμβούλους επικοινωνίας
δεν υπάρχει Αριστερά! Σε αντίθεση με ό,τι έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου το ’81,
που έδειξε να αγκαλιάζει την Αριστερά, σήμερα γίνονται κινήσεις για να
μεγαλώνουν την απόσταση και να τη βάζουν απέναντί τους. Πώς άλλωστε να
εξηγήσει κανείς ότι το ΠΑΣΟΚ δεν αναζήτησε – σε μία κρίσιμη γι’ αυτό περίοδο –
μία συνεργασία ανάλογη με αυτήν που είχε κάνει ο ιδρυτής τους – το ’81 – με
τον Μανώλη Γλέζο και η οποία επισφραγίσθηκε από τον ελληνικό λαό, ο οποίος
ανάδειξε τον μεγάλο αγωνιστή πρώτο σε σταυρούς βουλευτή της A’ Αθηνών;

Ορισμένοι – το πιθανότερο ανοήτως, εκτός κι αν συντρέχουν άλλοι λόγοι –
υποστηρίζουν ότι εάν βγει ο Γιώργος Παπανδρέου σε ένα πάνελ με όλους τους
άλλους, το πιθανότερο θα είναι να συνασπισθούν ο Καραμανλής με την Παπαρήγα
και τον Κωνσταντόπουλο και επομένως κάτι τέτοιο δεν συμφέρει το ΠΑΣΟΚ. Κι
όμως, σε μία τέτοια περίπτωση ωφελημένος θα έβγαινε – είτε προεκλογικά είτε
μετεκλογικά – λόγω νοοτροπίας του ο πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, ο
οποίος επί της ουσίας δεν θα ‘πρεπε να φοβάται την από τα αριστερά κριτική.

Σήμερα μάλιστα που δεν εκφράζεται καμία εσωκομματική αντιπολίτευση – π.χ.
ουδείς πρωτοκλασάτος τόλμησε να πει δημόσια αυτό που κατ’ ιδίαν εκμυστηρεύεται
για τις τελευταίες περίεργες συνεργασίες – η Αριστερά είναι όσο ποτέ άλλοτε
απαραίτητη. Για να έχει η Βουλή ποικιλία χρωμάτων. Για να ακούγεται –
επιτέλους – και μία διαφορετική φωνή. Αλλά και για να «σπρωχθεί» το ΠΑΣΟΚ σε
προοδευτικότερες θέσεις. Κι αυτό δεν μπορεί να το αγνοήσουν όσοι έχουν
εξουσία!